Monday, 11 August 2008

Πέρασαν εβδομάδες από τότε


Πέρασαν εβδομάδες από τότε.
Και όμως, μερικές φορές δεν μπορώ να κρατήσω
Ούτε την ανάμνηση του προσώπου του.
Και όμως, μερικές φορές δεν μπορώ να θυμηθώ
Ούτε τον ήχο της φωνής του,
Όταν μοιραζόμασταν τη σιωπή- εκείνη τη
Γλυκιά σιωπή του έρωτα.

Καμιά φορά σκέφτομαι τα μάτια του,
Γαλάζια ή πράσινα- πώς να θυμάμαι;
Σαν δύο κρύσταλλα, λαμπυρίζοντα, μα κενά,
Εμφανώς το ψέμα διαθλώντας- πώς να ήξερα τότε;
Είχα θαμπωθεί από την ματαιοδοξία τους.


Τώρα, προτιμώ να ζήσω μακριά,
Παρά να πεθαίνω δίπλα του συνέχεια.
Από τις λόγχες της κακομαθημένης του
- μοναχοπαίδι γαρ – αδιαφορίας.

(2005)


2 comments:

Nikos M. said...

"εμφανώς το ψέμα διαθλώντας- πώς να ήξερα τότε;"

είναι αυτές οι εμφανείς αυταπάτες-πάντα...

όμορφο

Los Karamitros said...

κάτι οι αυταπάτες, κάτι η άρνηση, κάτι η έλλειψη αντικειμενικής κρίσης, κάπου εκεί καταλήγεις..

ευχαριστώ πολύ.