Xρωστάμε στη διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή μας ευτυχία

7 things about me

2011-10-30T00:01:00.002+01:00

Οι βασίλης και καρλίτο με κάλεσαν σε ένα παιχνίδι/μού έδωσαν ένα βραβείο και πρέπει να γράψω 7 πράγματα για εμένα:

1. Δεν έχω πάει ποτέ σε αποκριάτικο πάρτυ

2. Είχα ερωτευτεί τον καλύτερό μου φίλο στο φροντιστήριο (πόσο πιο κλισέ μπορεί να γίνω;)

3. Λατρεύω το ποδήλατό μου

4. Μού λείπει η Αθήνα του 2006

5. Έχω κακή σχέση με τον όρο 'οικογένεια'

6. Μισώ τις Κυριακές (και ξημερώνει μία)

7. Στη νεότητά μου είχα κόλλημα με τον Brian Molko, ο οποίος με είχε ακουμπήσει σε μια συναυλία (και μερικούς άλλους αλλά δεν έχει σημασία).

Αυτά!

Road to Istanbul

2011-10-28T23:05:00.002+01:00

Στο αεροδρόμιο της Πόλης (ας μού επιτραπεί να τη λέω έτσι) νοιώθω για πρώτη φορά ότι είμαι εκτός ΕΕ μιας και πρέπει να περιμένω στην ουρά για τις άλλες εθνικότητες για να μού ελέγξουν το διαβατήριο. Στην έξοδο παίρνω το λεωφορείο για το κέντρο το οποίο κολλάει δύο ώρες σε μια απίστευτη κίνηση αλλά κάποια στιγμή περνάει πάνω από τον Κεράτιο και δεξιά βλέπω για πρώτη φορά την Αγία Σοφία, φωτισμένη. Δεν το πιστεύω ότι είμαι πραγματικά στη πόλη.

Η πρώτη προσπάθεια να βρω το δρόμο για το ξενοδοχείο αποτυγχάνει και με την Α καθόμαστε στην Ταξίμ, κάτω, πιστεύοντας ότι δεν θα βρούμε ποτέ τον δρόμο. Τον βρίσκουμε όταν ένας τούρκος μας βλέπει σε κάτι σοκάκια, προφανώς χαμένους και προφανώς από άλλη χώρα και βλέπει τη διεύθυνση και μας πάει μέχρι την πόρτα του. όπως θα βλέπαμε τις άλλες μέρες αγγλικά δεν πολυμιλάνε οπότε χρησιμοποιούμε κυρίως την νοηματική (και την ελληνική αφού πολλοί την μιλούν).

Συναντάμε την Χ αφού ήλθε με άλλη πτήση, από άλλο μέρος της Ευρώπης και αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ειμαστε πάλι όλοι μαζί και μάλιστα στην Πόλη (λόγω πιθανής σχέσης, θα ήθελα να συνεχίζω να τη λέω έτσι, ευχαριστώ). Στο δρόμο του ξενοδοχείου μας βλέπω παιδάκια να παίζουν στο δρόμο, γυναίκες να απλώνουν ρούχα σε σχοινιά στον δρόμο και παραδοσιακά καφενεία όπου μόνο οι αντρες μπορούν να μπουν.

Την άλλη μέρα περπατώντας φτάνουμε στον Κεράτιο με τους ψαράδες να έχουν καταλάβει τις δύο γέφυρέ του. Στις ακτές του πουλάνε ψάρια ή τα ψήνουν επί τόπου και φτιάχνουν σαντουιτς. Στο δρόμο η Πόλη μυρίζει υπέροχα, μυρωδιές που θυμάμαι από όταν ήμουν παιδί, και έκανα διακοπές στην ελληνική ύπαιθρο.

Στην Αιγυπτιακή αγορά βρίσκουμε εμπόρους που μάς μιλούν ελληνικά και μάς λένε πόσο καλοί άνθρωποι είμαστε. Τόσες μέρες είχαμε την εντύπωση ότι οι Τούρκοι έχουν ξεπεράσει αυτά τα θέματα που έχουμε εμεις μαζί του και χαίρονται όταν πηγαίνουμε εκεί. Στην ίδια αγορά βρίσκω σουντζουκάκια με μούστο και καρύδια που έφτιαχνε η γιαγιά μου κάθε Σεπτέμβρη όταν ήμουν παιδί και είχα να φάω κάτι τέτοιο από τότε. Θυμάμαι ακόμη το ύφος ηλίθιας χαράς που πήρα όταν το βρήκα μετά από 16 χρόνια.

Στην Αγία Σοφία ανυπομονούσα να μπω, από το σχολείο, όχι ότι ένοιωσα πότέ κάτι θρησκευτικό αλλά ήθελα να τη δω για πολιτιστικούς λόγους. Στον παλιό Ιππόδρομο που έψαχνα μετά μανίας να εντοπίσω βλέπω επιτέλους τη στήλη με τα ερπετά που ήταν κάποτε στους Δελφούς.

Τη νύχτα πόλη αλλάζει και γίνεται μια πανέμορφη πρωτεύουσα με πολύ κόσμο έξω, δυνατή μουσική η οποία ακούγεται μαζι με τον ιμάμη που καλέι τον κόσμο σε προσευχή. Έχει κάτι ευχάριστο αυτό, και παράξενο ταυτόχρονα. Στο 360 πίνουμε κρασί με θέα τον Βόσπορο σε ένα μπαρ που στην Αθήνα μάλλον θα έιχε γίνει 'δήθεν' ενώ σε μικρά σοκάκια βρίσκουμε όμορφα μαγαζιά, καλό φαγητό, γατιά παντού, ακόμη και ένα στένσιλ με τη μορφή του Α Γρηγορόπουλου και μια λέξη στα τουρκικά.

Τις περισσότερες φορές ο δρόμος μάς βγάζει στον Βόσπορο, είναι παράξενη η αίσθηση ιστορίας που σού δίνει αυτή η λωρίδα θάλασσας. Διασχίζοντάς την φτάνουμε στην ασιατική πλευρά η οποία είναι πιο παραδοσιακή και λιγότερο κοσμοπολίτικη από την ευρωπαική. Με τη χαρά των ανθρώπων που πατάνε για πρώτη φορά σε ασιατικό έδαφος, χανόμαστε και βρίσκουμε μια αγορά με φαγητό και αντίκες. Ανακαλύπτω ένα είδος χαλβά που έφτιαχνε η προαναφερθείσα γιαγιά μου αλλά που κανένα από τα παιδιά ή τα εγγόνια της δεν έμαθε να φτιάχνει. Κάποια στιγμή νοιώθω λες και μεγάλωσα με τούρκικο φαγητό αλλά φαντάζομαι αυτό είναι αναμενόμενο.

Νομίζω γυρνάμε με ανακούφιση στην άλλη πλευρά και κάνουμε βόλτα στα βιβλιοπωλεία και τις αντικερί. Ανακαλύπτουμε παλιά βινυλια, δίσκους της Καραίνδρου, από κάπου ακούγεται η μουσική από τον Μελισσοκόμο, από κάπου αλλού η μελωδία από τη Ξενιτιά της Αρβανιτάκη, και όλα ταιριάζουν απόλυτα με την Ιστικλάλ, έναν κεντρικό πεζόδρομο της πόλης, στον οποίο ακούς ελληνικά ορχηστρικά τραγούδια, τον ιμάμη αλλά και μοντέρνα αγγλόφωνα ή τουρκικά που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι τα τραγούδια που ακούγονται στα μπουζούκια. Φαγητό, μουσική, συνήθειες και νοοτροπία, φυσιογνωμία, πολλές ομοιότητες με τους κατοίκους μιας πόλης οι οποίοι μάς φάνηκαν ευγενικοί χωρίς υποκρισία και έτοιμοι να δεχτούν την παράδοσή τους με τις επιρροές της νέας τάξης.

Το τελευταίο βράδυ το παιρνάμε τρώγοντας κάστανα και δοκιμάζοντας τούρκικο κρασί και την άλλη μέρα γυρνάω στο Λονδίνο με λιγότερη χαρά από όση συνήθως και ελπίζω να επιστρέψω να δω και να μυρίσω όσα δεν πρόλαβα.

Ημερολόγιο Καταστρώματος

2011-10-12T00:39:00.002+01:00

Πώς να χωρέσεις το καλοκαίρι (και λίγο φθινόπωρο) σε ένα ποστ; πώς να δικαιολογήσεις μια απουσία όταν κάθομαι τόσα βράδυα να γράψω και δεν έχω τίποτα να πω. Έχω δηλαδή αλλά δεν ξέρω πώς να τα γράψω.

Ας έχει. Ας ξεκινήσω από εκεί που το άφησα:

Κατάστρωμα Α': Αύγουστος: Λόγω διδασκαλίας έχω δουλειά περισσότερη από ό,τι θα έπρεπε να έχω έναν Αύγουστο. Κάθομαι και διορθώνω γραπτά στο μπαλκόνι του Εθνικού θεάτρου στο South Bank, δίπλα σε κάτι ψηλά φυτά που μού θυμίζουν αυτά τα φυτά που μεγαλώνουν σε ελληνικές παραλίες, δίπλα στην άμμο. Κοιτάζω τα λεωφορεία να διασχίζουν τη γέφυρα, το ποτάμι κινείται, νομίζω ότι είμαι με τις σαγιονάρες μου και βουτάω τα πόδια μου στο νερό.

Κατάστρωμα Β': Σεπτέμβριος: φτάνω στο αεροδρόμιο μετά από μια τρελλή εβδομάδα όπου γυρνούσα από πόλη σε πόλη και από σπίτι σε σπίτι. Κάθομαι στο σαλόνι της αεροπορικής εταιρείας και διαβάζω το Freedom του Franzen τρώγοντας βουτήμα και πίνοντας τσάι. Δεν μπορώ να αφήσω το βιβλίο και συνειδητοποιώ ότι έχω ένα θέμα με τις γυναίκες στα βιβλία του Franzen. ή και γενικά.

Φτάνω στην Αθήνα πια στις 3, μια γρήγορη βόλτα στο κέντρο και είναι όλα όπως τα άφησα αλλά δεν έχω θέση πουθενά. Στον γάμο της κολλητής μου, στη πόλη που γεννηθήκαμε, δύο μέρες μετά, τη κοιτάω με το νυφικό και είναι σαν να βλέπω το ίδιο κοριτσάκι που είδα κάποτε στο διπλανό θρανίο. Κάποια στιγμή παίζει το pop corn των marsheaux και χαίρομαι, νομίζω ότι για λίγο αρχίζω να χορεύω χαρούμενος, τίποτα άλλο δεν με νοιάζει, σταματάει απότομα και ένα παιδάκι έρχεται δίπλα μου και μού λέει 'δεν πειράζει, θα βάλει κι άλλα'.

Στη Σύρο δεν πιστεύω ότι βλέπω και πάλι θάλασσα, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να βρω μια αποβάθρα και να κάτσω να βουτήξω τα πόδια μου- η μεγαλύτερη ευτυχία του καλοκαιριού. Κάποια στιγμή ένα γατί με πλησιάζει, το ονομάζω σεσιλια, τιμής ένεκεν για μια αγάπη παλιά, κάθεται λίγο πάνω μου, τρώει και μετά φεύγει χωρίς να πει ένα γεια.

Στην Αθήνα και πάλι σε ένα μπαρ κοιτάω την Ακρόπολη και περπατώντας στο Θησείο προς Μακρυγιάννη περνώ από ένα εφηβικό μπαρ που γνώρισα τον Π (φαντάζει τόσο παλιά ιστορία που νομίζω ότι πρέπει να δώσω όνομα στην εποχή, κάτι σαν τη λιλά μου περίοδο). Περνάω από ένα πεζουλάκι, και σκέφτομαι πόσο με πείραξε που δεν είδα κάποιον εκεί.

Στο αεροδρόμιο μια Κυριακή επιστρέφω, ζω το σουρεάλ της ελληνίδας μάνας που πάει να συναντήσει τον γιο της στη ξενιτιά και βρίσκει άλλον έλληνα και χαίρεται. Πριν από λίγο είχα απόχαιρετήσει τη Ρ και μόνο τα κλάμματα που δεν βάλαμε στο αεροδρόμιο. Φτάνω σπίτι και είναι ωραία.

Κατάστρωμα Γ: Στο μπαλκόνι του Royal Festival Hall τον οκτώβριο με 26 βαθμούς χαιρόμαστε ό,τι καλοκαίρι έχουμε ακόμη και δεν το πιστεύουμε. Από μέσα ακούγεται η 8η του Μάλερ και το φεγγάρι κρύβεται ανάμεσα στις κάψουλες του London Eye.

H τελευταία Κυριακή του καλοκαιριού τον Οκτώβριο κλείνει στο Hampstead Heath, στο γρασίδι, με καλή παρέα και μετά σε ένα cabaret με gay bingo με απόλυτο θέαμα ένα περιστέρι σε roller skate να τραγουδάει bananarama.

τραγούδι της νύχτας: third eye foundation- la dispute

Περιπέτειες στη Λονδινούπολη #whatever

2011-07-31T23:12:00.003+01:00

Πρώτες μέρες μετά τις Βρυξέλλες για μένα, πρώτες μέρες του Κ. μετά το San Fransisco και έχει συννεφιά, βροχή και κρύο για 4 μέρες συνεχόμενα. Καθόμαστε σε κάτι πράσινες καρέκλες σε έναν παράδρομο του Covent Garden να μην μας πιάνει η τουριστίλα και γκρινιάζουμε γιατί θέλουμε να φύγουμε. Κάποια στιγμή μού λέει ότι έχω ντυθεί σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, κοιτάω την αντανάκλασή μου στη τζαμαρία πιο δίπλα, το γαλλικό μου πουλόβερ μοιάζει όντως κάπως χριστουγεννιάτικο, και σε συνδυασμό με το τσάι και τα βουτηματα και τις κινήσεις μου, νοιώθω κάτι μεταξύ παππού και Κέρμιτ στα χριστουγεννιάτικα επεισόδια του muppet show.

Σε μια pub μια άλλη μέρα έχουμε βγει για να αποχαιρετίσουμε μια συνάδελφο. Κάθομαι και ακούω διάφορες θεωρίες σχετικά με το γιατί η Ελλάδα είναι όπως είναι, νομίζω ότι έχω κουραστεί με αυτή τη συμεριφορά, κάθομαι και πίνω το κρασί μου σιγά-σιγά, στο μυαλό μου σιγοτραγουδώ το army of me, μια κοπέλα απέναντι με κοιτά βαριεστημένα, είναι ανάμεσα σε μια παρέα τραπεζιτών, νοιώθω ότι είμαστε kindred spirits. Μού ρίχνει μια ματιά ακόμη, αφήνω το ποτήρι μου και λέω σε όλους ότι πρέπει να φύγω. Στο δρόμο μπαίνω σε έναν κήπο για να περπατήσω ως το μετρό, έχει δροσία, το ποτάμι μοιάζει γκρίζο όπως και όλη η μέρα, στο μετρό οι πράσινες θέσεις είναι μια ευχάριστη αλλαγή.

Καλοκαίρι για 2 ολόκληρες μέρες και η βόλτα με έβγαλε στη πλευρά του Τάμεση που βρέχει το δικό μου κομμάτι της πόλης. Παιδάκια παίζουν ποδόσφαιρο με μπαμπάδες, εμείς περπατάμε με strawberry cider στο χέρι και ψάθινα καπέλα και σκέφτομαι ότι μόνο ένα παρασόλ μου λείπει. Σε ένα παγκάκι πιο πέρα, σε ένα φυσικό μπαλκόνι βλέπω τον Τάμεση, κάτι βαρκούλες, ένα πλοίο, έναν κατακόκκινο κωπηλάτη, έναν που κάνει καγιάκ όρθιος και στοιχηματίζουμε πόσο θα αντέξει πριν πέσει. τελικά το χάνουμε και οι δύο το στοίχημα. Σε μια άλλη pub καθόμαστε σε έναν κήπο βάζοντας στοίχημα με τον R ποιος είχε πιο τραυματική παιδική ηλικία. όταν του λέω ότι γεννήθηκα από σπασμένο προφυλακτικό κερδίζω και παίρνω το έπαθλο που ήθελα. Κάποια στιγμή, είμαστε εμείς και 4 παρέες, ξεκάθαρα όλοι μεθυσμένοι και εμείς σε έναν καναπέ να μετράμε πόσες ωρες πέρασαν και πόσοι στέκονται ακόμη. Μια γυναίκα εκείνη την ώρα πέφτει από το σκαμπό της, διπλά της το σκυλί της, ατάραχο, την κοιτά σαν να το περίμενε. Κοιτάει από εδώ και από εκεί, θα ορκιζόμουν ότι αν μπορούσε θα ξεφυσούσε, θα έλεγε ένα 'όχι πάλι, με τη τρελλή θα πάω σπίτι' και θα έφευγε με τη μουσική του Σνούπι στο βάθος.

A chez Maman

2011-07-18T23:33:00.005+01:00

Πάλι στις Βρυξέλλες για λίγες μέρες, έτσι, γιατί κάτι λείπει και πάντα ένα ταξίδι με το τρένο φαίνεται να τα φτιάχνει όλα.

Στο δρόμο καταλαβαίνω ότι αλλάζουμε χώρα, όπως πάντα, από τα μηνύματα στο κινητό μου που με ειδοποιούν για τη περιαγωγή. Το πρώτο βράδυ περνάμε την ώρα μας, ομολογουμένως πολύ ταιριαστά, στη Place de Londres σε ένα μπαρ με το όνομα London Calling με ισπανούς, μια παράξενη αγγλίδα και έναν ιρλανδό με μια βεντάλια. Κάνει ζέστη και είναι από τα καλά της πόλης ότι γυρνάμε από τα αγγλικά στα γαλλικά με μερικές στάσεις στα γερμανικά και στον γυρισμό έχουμε ελληνικά.

Για κάποιο παράξενο λόγο, κάθε ταξίδι πρέπει να με βγάλει σε μια φωλιά ελλήνων, όσο και να γκρινιάζω για να φύγω. Παρατηρώ το κενό γνώσης στις μουσικές εξελίξεις που συζητούν και την φράση-πασπαρτού 'η μαμά μου το έφτιαξε κι εγώ το έψησα' και αναρωτιέμαι 1. γιατί εγώ έχω χάσει την επαφή και 2. πώς γίνεται και ακόμη μαγειρεύει η 'μαμά';

Όταν φεύγουμε φτάνουμε σε έναν χώρο που μοιάζει κάποιος πιο οικείος. Μπαίνουμε και παίζει ABBA, αναντίρρητα καλό σημάδι. Απόψε έχει drag show, εξαιρετικό κέφι και διάφορες ετερόκλητες προσωπικότητες. Ωστόσο, σημασία έχει ότι δεν είδα κανέναν που να μην δείχνει ευτυχισμένος, έστω και για εκείνο το βράδυ, έστω και για όσο ήταν εκεί, και ακόμη κι αυτό ήταν μεγάλο πράγμα. Μπάινοντας, μού ήλθε στο μυαλό ένας στίχος από τη Μαρία Νεφέλη, του Ελύτη:

"Εμένα κοίταζε, το ξέρω, εμένα κοίταζε. Κοιτάζαμε κι οι δύο την ίδια πέτρα. Κοιταζόμασταν μέσ'απ'τη πέτρα."

Νομίζω αυτή η συλλογή, η πιο δυσνόητη που θυμάμαι, είναι η μόνη που μπορεί να εκφράσει την ομορφιά και ταυτόχρονα το απροσδόκητο των όσων συνέβησαν εκείνη τη νύχτα σε ένα μικρό μαγαζί, σε έναν παράδρομο της ιστορικής πόλης των Βρυξελλών. όταν έκλεισε, μετά τις 5 το πρωί, περπατάμε μερικά τετράγωνα, οι δρόμοι μας χωρίζουν λόγω της γεωγραφίας της πόλης και άλλων θεμάτων, και πηγαίνω βόρεια, περπατώντας προς το σπίτι comme un Brusselois. Είναι χάρμα να ξέρεις να γυρνάς σε μια πόλη όταν δεν μένεις εκεί.

Την άλλη μέρα μπόρες μας βρίσκουν σε διαφορετικά σημεία της πόλης και είναι καλή ευκαιρία να μοιραστείς μια ομπρέλλα, ένα ενοχικό βλέμμα, ένα μάφιν και μια ερώτηση "et maintenant, quoi?"

Στο Botanique είμαι σε ένα διαμέρισμα με θέα μια εκκλησία και το ανατολικό τμήμα της πόλης ενώ η βροχή πέφτει ασταμάτητα. Από κάτω περνάει το τραμ, ένα μικροσκοπικό βαγόνι φτιαγμένο για χόμπιτ περισσότερο παρά για ανθρώπους αλλά κι αυτό λίγη σημασία έχει όταν γυρνάω προς τον διάδρομο του διαμερίσματος. Για να πάω στη Flagey αφήνω την τουριστική λύση του ταξί και παίρνω μετρό και αστικό λεωφορείο. Στο πρώτο παίζει Brahms επικρατεί μια απίστευτη ησυχία. Στη πλατεία είμαστε έξω παρά το κρύο σε μια μάλλον παρεξηγημένη πόλη.

ήλιο δεν έχει ούτε την άλλη μέρα που ετοιμάζομαι να πάω για μεσημεριανό στη Place de Luxembourg. Με πιάνω να νοιώθω σαν 15χρονο σχολιαρόπαιδο ενώ η ώρα δεν λέει να περάσει. Στη Schumann πρέπει να πω γεια, και πάλι η ερώτηση "et maintenant, quoi?" και τι να απαντήσεις; Περπατάω στο Parc Leopold, κοντά στη λίμνη, σκέφτομαι μια υπόσχεση σχετικά με τους σκίουρους του Λονδίνου και νομίζω ότι το μάτι μου υγραίνει. Τότε συναντώ τον Β και πηγαίνουμε στην αγορά και ξεχνιόμαστε.

Στο τρένο του γυρισμού είναι από εκείνες τις φορές που δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσω στο Λονδίνο. Μάλλον ξέρω ότι δεν θέλω και μερικές ώρες μετά, αν και με πιάνω να χαμογελώ όταν βλέπω τον BT Tower από το παράθυρό μου στο τρένο, όταν γυρνάω το κλειδί στη πόρτα μου δεν είναι το ίδιο όπως τις άλλες φορές.

τραγούδι της νύχτας- Bjork- Violently happy

Περιπέτειες στη Λονδινούπολη #1388

2011-07-10T22:36:00.003+01:00

Θυμάμαι ένα απόγευμα δίπλα στο ποτάμι, περπατούσαμε για να πάρουμε τα ποδήλατά μας και στο βάθος ακούω κάτι γνώριμο. Ήταν ελληνικά και, παρά το ότι δεν είμαστε και λίγοι εδώ, είναι παράξενο να ακούω ελληνικό τραγούδι σε ένα κομμάτι του Λονδίνου που δεν θα μπορούσε να θυμίζει τίποτα άλλο (ο Τάμεσης ήταν στα δεξιά μας, το Κοινοβούλιο πίσω μας). Το φανάρι ήταν κόκκινο και τότε κατάλαβα τι ακούγαμε: ήταν Πρωτοψάλτη, ένα τραγούδι για τη Χαβάη. Ερχόταν από ένα ασημί πολυμορφικό, με μουσική όσο πιο δυνατά γινεται, με οδηγό που σε μεταφέρει αμέσως στη Κηφισίας: χέρι να κρέμεται έξω από το παράθυρο, καφές με καλαμάκι, κανένας σεβασμός σε όσους δεν θέλουν να ακούσουν τη μουσική σου.

Κάθομαι αποσβολωμένος και τον κοιτάω, ίσως φταίει ο ελιτιστής που κρύβω μέσα μου, ίσως το ότι ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το κομμάτι της νεοελληνικής κουλτούρας, ίσως το ότι κατά βάθος είμαι αθεράπευτα σνομπ.

*****

Στην έκθεση του Somerset House με τον Κ. κάνουμε σαν παιδιά σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου, αλλά όχι για τους λόγους που θα έπρεπε. Έχει γέλιο να κάνεις σαν να είσαι 20 πάλι. Βοηθάει το ότι αμέσως μπορείς να γυρίσεις στην ασφάλεια (;) του να είσαι 30. Ή λίγο πριν.

*****

Σε ένα πεζοδρόμιο με τον Τάμεση να λάμπει από το φως της πόλης βλέπεις τη φυσική εξέλικη ενός ραντεβού ενώ το μετρό ετοιμάζεται να κλείσει και πρέπει να τρέξεις για να μη μεταμορφωθείς σε κολοκύθα. Ένα άλλο βράδυ έχει ήδη κλείσει και παίρνω το night bus για να πάω σπίτι. Κάθομαι στο βάθος και διαβάζω το βιβλίο μου ενώ κάποια στιγμή ακούω τη μουσική από ένα κλαμπ που βρίσκεται μπροστά από μια στάση του λεωφορείου και αντιλαμβάνομαι πόσο αστείος πρέπει να δείχνω όταν βλέπω το βλέμμα ενός αγοριού που περιμένει στην ουρά για να μπει στο κλαμπ να με κοιτάει: φοράω καρώ πουκάμισο με ζακετάκι, τα γυαλιά μου, διαβάζω ένα βιβλίο ενώ κρατάω μια ομπρέλλα, με ξύλινη λαβή.

Αρχίζω να πιστεύω ότι πλησιάζω τα 40 και δεν το έχω καταλάβει όταν την επόμενη ακριβώς μέρα, φροντίζω τη ντοματιά μου, και κάθομαι στη πολυθρόνα μου, διαβάζοντας το ίδιο βιβλίο και ακούγοντας classic fm. Αν δεν κάνει κάτι αυτή η ντοματιά αποφάσισα ότι θα αγοράσω ντοματίνια από το σουπερ μάρκετ και θα τα κολλήσω στο γλαστράκι με σελοτέιπ.

Εν τω μεταξύ λέω να συμφιλιωθώ με το ότι κάποια στιγμή η βιολογική μου ηλικία ίσως συμφωνήσει με την πραγματική.

*****

Στο ίδιο night bus παρατηρώ τον κόσμο που μπαίνει και νομίζω μετά από τόσα χρόνια στο Λονδίνο είναι σχετικά εύκολο να καταλάβεις που θα κατέβει ο καθένας, ειδικά όταν η διαδρομή περνάει από τόσο διαφορετικά σημεία της πόλης. Θυμάμαι μια συζήτηση που είχα νωρίτερα σε ένα μπαρ και συνειδητοποιώ πόσο μάς χωρίζουν τα postcodes σε αυτή τη πόλη.

*****

Είναι Κυριακή, έχει ένω περίεργα φωτεινό φεγγάρι και χαζεύοντας σε μπλογκ βλέπω μια φωτογραφία της Αθήνας. Συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει αν και δεν νομίζω ότι είναι ακόμη η πόλη που άφησα. Σχεδόν το ξέρω, επειδή όποτε έρχομαι είναι τόσο διαφορετική. Με πιάνω να την υπερασπίζομαι σε μια συζήτηση όταν κάποιος τολμάει να τη πει άσχημη. Τον Σεπτέμβριο πάλι.

τραγούδι της νύχτας- cocteau twins- frou-frou foxes in mid-summer fires

Περιπέτειες στη Λονδινούπολη #1381

2011-06-26T22:54:00.004+01:00

Μόλις είδα το Atonement και για μια ακόμη φορά ήταν σαν τη πρώτη φορά. όσες φορές και να έχω δει την ταινία δεν αλλάζει το πώς είναι. Το βιβλίο επίσης, ταξίδεψε μαζί μου από την Αθήνα στη Πάτρα, πάλι πίσω και μετά Αμοργό, μετά Λονδίνο, Παρίσι και πάλι Λονδίνο, με ένα τρένο, σε ένα τραπέζι, με θέα τη γαλλική εξοχή, άλλαξε χέρια δύο φορές και τώρα στέκει στη βιβλιοθήκη πάνω από το κρεββάτι μου, με τις χειρόγραφες αφιερώσεις ακόμη, ανεξίτηλες, μία για κάθε φορά που άλλαξε χέρια, μία στην πρώτη σελίδα, μία στην τελευταία.

Ένα μεσημέρι, στο lunch break, έχει ήλιο και 15 βαθμούς, πράγμα σπάνιο εκείνες τις μέρες. Κάθομαι σε ένα παγκάκι στο Southbank, πάνω στην άμμο που έχουν βάλει για το καλοκαίρι, ντυμένος κάτι μεταξύ preppy και Άγγλου στο Brighton του 1960 και διαβάζω ένα βιβλίο ενώ κάτι χαρτιά πετούν μπροστά μου, γυρνάω και κοιτάω προς τη μεριά που ήλθαν. Νοιώθω σαν να είμαι μέσα στον θανατο στη Βενετία. όχι τόσο στο βιβλίο, όσο στη ταινία.

Μια ακόμη επέτειος γέννησης πέρασε, αυτή τη φορά χωρίς τη ψευδαίσθηση κάποιας προστιθέμενης σοφίας. Οι εορτασμοί έγιναν, δεόντως νομίζω, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, με απολιθώματα, βροχή ασταμάτητη, και φαγητό στο Jak's, σε ένα βράδυ που κανείς δεν περίμενε να είναι τόσο ωραίο. Στο τέλος, είμαστε μόνο εμείς, οι καρέκλες όλες γυρισμένες πάνω στα τραπέζια, ίχνη από κρασί στο τραπέζι, 12 το βράδυ στη Λονδινούπολη.

Η χαρά του να σκίζεις τις σελίδες των βιβλίων του ΙΚΑΡΟΥ πολλαπλασιάζεται όταν βλέπω το πιο όμορφο και συνάμα σημαίνον δώρο που έχω λάβει ποτέ. Ναι, πιο πολύ και από τον χαλβά με κεράκι σε μια παραλία της Αμοργού.

Ένα καλοκαιρινό μεσημέρι περπατάμε και μυρίζω κλεφτά τις λεβάντες απέναντι από την Tate Modern. Απέναντι φτάνουμε στη Tower Bridge, στο δρόμο διάφορα αναπάντεχα που μόνο στο Λονδίνο μπορούν να συμβούν, ο κόσμος είναι παράξενος. Κι εγώ παραείμαι άφραγκος για να το καταλάβω.

Ένα παλλικάρι είναι στις όχθες του ποταμού, με μια ξαπλώστρα, μια μπύρα, μια κιθάρα και παίζει μουσική στο πλήθος που τον παρακολουθεί από ψηλά. Είναι παράξενο, δεν τραγουδάει ακριβώς, αλλά κάτι έχει και νοιώθω σαν να είμαι σε ταινία του Wenders.

Κάτι συμβαίνει τελευταία και θέλω να είμαι συνέχεια σε ταινίες ή βιβλία. Κάποτε έγραψα ένα ποίημα για έναν πίνακα της Tate Britain, τώρα θέλω να γράψω ένα βιβλίο για το πώς είναι να ζεις σε έναν πίνακα, ή σε ένα πλάνο μιας ταινίας.

Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα τελειώσω τα άλλα δύο βιβλία που ξεκίνησα να γράφω.

Στο θέατρο, η Kristin Scott Thomas με κάνει να καταλαβαίνω τι παθαίνω κάθε φορά που βλέπω ταινία της.

Πάλι κοιμάμαι με παράθυρο ανοιχτό, καιρός ήταν, αν και προσπαθώ να βρω την μαθηματική πιθανότητα της σύγκλισης της πραγματικότητας με αυτό που έχω στο μυαλό μου από την ώρα που μπήκα στο μετρό στη Tower Bridge.

τραγούδι της ημέρας- All is full of love- Βjork

Bicameral Heirlooms

2011-05-24T00:33:00.002+01:00

15 εικόνες από μια Λονδρέζικη άνοιξη

1. να ακούς fever ray χορεύοντας σε έναν παλιό σταύλο

2. η ξαφνική συνειδητοποίηση ότι το εξωφρενικά γοητευτικό αγόρι με το καρώ πουκάμισο στο μετρό είναι με αμφεταμίνες και μπύρα αλλά ακόμη ευγενικό όταν σε ρωτάει πώς να πάει στο Camden- βρισκόμενος κάτω από μια ταμπέλα που λέει, ξεκάθαρα, Camden Town.

3. η βροχή, αυτό το όμορφα βρεταννικό drizzle που πέφτει εκεί που δεν το περιμένεις για λίγα λεπτά και όλα είναι βρεγμένα σαν το Λονδίνο που σού έμαθε η pop culture.

4. να ακούς το be the one του Moby περιμένοντας τον ίδιο τον Moby.

5. να μην βλέπεις τον Moby γιατί το τελευταίο μετρό φεύγει.

6. ο ήχος ενός ταξί που πλησιάζει το σπίτι σου στις 3 το πρωί σε μια άδεια γειτονιά. Και μετά τα γρήγορα βήματα στη σκάλα, το κλειδί στη πόρτα, και ένα γνώριμο πρόσωπο. Ένα thank you στον οδηγό και μετά τσιμπιέσαι.

7. στο Barbican έχει κάτι από 1960, ίσως τα χρώματα, ίσως η μοκέτα. Μια παράσταση σαν show του MacQueen, μια ηθοποιός μάς βγάζει φωτογραφίες και ακολουθεί μια μια υπέροχη παράσταση.

8. Στο ανοιχτό θέατρο στο Regent's Park βλέπουμε μια παράσταση από ένα βίβλιο που όταν το διάβασα στα 14 με έκανε να αμφισβητώ την ανθρώπινη φύση. Τα φύλλα στα δέντρα έκαναν έναν υπέροχο ήχο ενώ μετά, το περπάτημα μέσα από το πάρκο και τη λίμνη του μας κάνει να συζητάμε την ομορφιά του να μένεις στο Λονδίνο και να το ξέρεις σας σπίτι σου.

9. κάτι τυχαίες στιγμές όπου συνειδητοποιείς ότι με τους φίλους σου είσαι τόσο κοντά ώστε λέτε τα ίδια πράγματα ταυτόχρονα χωρίς να ξέρετε γιατί.

10. ένα πρωί στο Βρεταννικό Μουσείο, τα μάρμαρα του Παρθενώνα, κάτι μούμιες και άλλα εκθέματα που βρίσκονται σε ανοιχτό διάλογο με το Βερολίνο, γνωστό και ως ταξίδι ζωής.

11. το Shard από κοντά.

12. ένας περίπατος στη Tate Modern και μια ερωτική εξομολόγηση στο, πιθανότατα, πιο όμορφο κτήριο του Λονδίνου.

13. Ο πορτοκαλί ήλιος στο σούρουπο στη Millennium Bridge την ώρα που φυσάει και μυρίζει το νερό και όλα αυτά να θυμίζουν Σίφνο (!).

14. να γυρνάς σπίτι και να είναι χάραμα.

15. ένα βράδυ στο Shoreditch με απρόσμενα επιτυχημένο outfit, απροσδόκητα πολλούς έλληνες στο δρόμο, μια οθόνη να παίζει το pulp fiction, κρανία αιγοπροβάτων (!) στο φωτιστικό του πιο απαίσιου μαγαζιού που έχω δει στο Λονδίνο. Αλλά είχε fun.

τραγούδι της ημέρας- Moby- everloving

Les amours imaginaires

2011-05-15T22:53:00.003+01:00

Για μια ακόμη φορά στον πέμπτο όροφο του Royal Festival Hall κοιτάω το Λονδίνο και το Southbank έχει αποκτήσει άμμο, κάτι ξύλινα κιόσκα που θυμίζουν το Brighton των 60's (που εμείς δεν ζήσαμε αλλά έχουμε την pop culture), και παράξενους χυμούς φρούτων, λίγο ήλιο να μαυρίσουμε λίγο πριν αρχίσει το requiem του Mozart.

Στο δρόμο για το μετρό (που βρίσκεται μια γέφυρα μακριά) παραστρατώ για να πάω δύο στάσεις πιο κάτω στο βραδυνό Λονδίνο όπου φυσάει αλλά το ποτάμι είναι υπέροχο με το φως από τα κτήρια και τα μικρά κυματάκια και τον σουρεαλισμό που κρύβει, όπως μια (άτυχη) φάλαινα που κάποτε είχα δει να κολυμπά εκεί.

Πάνω από ένα κεικ μελιού συνειδητοποιώ ότι αυτή που πίστευα ότι είναι η τυχερή της υπόθεσης τελικά είναι πιο ευάλωτη και νοιώθω παράξενα. Με έναν προστατευτικό τρόπο.

Λίγες ώρες νωρίτερα κάθομαι στα μπροστινά τραπεζάκια του Leon και κοιτάω τον κόσμο που περνάει από το Soho. Μια γυναίκα με ένα χέρι γεμάτο τατουάζ που δείχνουν πεταλούδες μού τραβάει τη προσοχή και βλέπω ένα δαχτυλίδι MacQueen στο ίδιο χέρι και το κρανίο που δείχνει έρχεται σε μια εξαιρετική αντίθεση με τις πεταλούδες. Φεύγει και σκέφτομαι, λόγω του αέρα που μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα, ότι στα τελευταία 4 χρόνια το Λονδίνο έχει αλλάξει και χαίρεται κάθε λεπτό καλού καιρού με τον οιονδήποτε τρόπο.

Σε ένα σπίτι νοτιοανατολικά μια παρέα μικραίνει με το πέρασμα των ωρών μέχρι που μένει ένας απρόσμενα οικείος αριθμός και το πρωί με βρίσκει να φωτογραφίζω συντρίμια στον δρόμο απέναντι.

Στο μετρό κοιτάζω τον άντρα που κάθεται απέναντί μου και φαίνεται να προσέχει κάθε λεπτομέρεις του βαγονιού με ένα ιδιαίτερο βλέμμα ενώ θυμάμαι κάτι ανταλλαγές ιδεών για τραγούδια μέχρι αργά και μερικά πλάνα από ένα καναδικό φιλμάκι για έναν παράξενο έρωτα, 3 ανθρώπους και μερικά από τα καλύτερα πλάνα που έχω δει.

α, και εξαιρετικό soundtrack.

Και χαμογελάω ενώ το τρένο περνάει τους σταθμούς γρήγορα.

Και οι μέρες κυλούν μέχρι το live του Moby.

τραγούδι της ημέρας: Dalida- Bang Bang

(bonus track: vive la fete- exactement)

The Week of the Fox

2011-05-01T23:20:00.005+01:00

Χάλασε λίγο ο καιρός και το αέρας μπαίνει κρύος το βράδυ. Είναι από εκείνες τις Κυριακές που όλο κάτι φοβάσαι. Κρατάω στα χέρια μου μια κάρτα από το πανεπιστήμιο και αναρωτιέμαι τι θα κάνω.

Καθάριζα σήμερα και βρήκα, κάτω από τη ντουλάπα, ένα δώρο που σε λίγο θα κλείσει χρόνο. Το είχα ξεχάσει εκεί κάτω, να μαζεύει σκόνη. Ούτε ξέρω γιατί μού το πήραν, ακόμη το βλέπω και διαπιστώνω ότι δεν έχει καμμια χρησιμότητα, ούτε πρακτική ούτε συναισθηματική.

Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία όταν έρχεται ένα βράδυ που το περνάς ακούγοντας βιεννέζικη μουσική, τρώγοντας ιταλικά πιτάκια σε έναν φούρνο με τρεχούμενα νερά, πίνοντας γαλλικό κρασί σε ένα υπόγειο μπαρ με αποκεφαλισμένες Barbie στο ταβάνι, ένα τεράστιο χρυσόψαρο σε μια γυάλα, τη Samantha Fox να τραγουδάει και αναμνήσεις από τα ξυραφάκια Venus.

Και έτσι ξαφνικά η ζωή στο Λονδίνο άλλαξε, τα ποδήλατα επέστρεψαν, ένας βασιλικός γάμος με έκανε να σκεφτώ πόσο παράξενος λαός είναι οι νησιώτες εδώ, ενώ έχω αρχίσει να χαίρομαι με πράγματα που δεν έχουν γίνει ακόμη.

τραγούδι της ημέρας: Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

It's like riding a bike

2011-04-25T23:45:00.002+01:00

Αφήνω το γραφείο νωρίς με τη γνώση ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναπάω εκεί για 4 ημέρες. Η πόλη λάμπει από τον ήλιο και μια βόλτα που ξεκίνησε για το μετρό κατέληξε σε ένα πάρκο όπου κάποιος βούτηξε μέσα στη λίμνη για να δροσιστεί, στη Westminster Bridge, στη μη τουριστική πλευρά της πόλης, στο Vauxhall και τελικά στο Battersea Power Station με τις 4 υψικαμίνους του.

Την άλλη μέρα μετά τη κολύμβηση αποφασίζω να κάνω αυτό που έλεγα να κάνω από πέρσι το καλόκαίρι: να νοικιάσω ένα ποδήλατο και να κάνω βόλτα πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια. Τελικά πραγματικά δεν το ξεχνάς ποτέ και σύντομα βρίσκομαι να διασχίζω τη Waterloo Bridge, όσο όμορφη και να είναι η θέα με τα πόδια, με το ποδήλατο είναι όλα ακόμη καλύτερα. Το ποτάμι είναι ήρεμο, ο κόσμος έξω χαρούμενος μέχρι που βιώνω κάτι που δεν νομίζω ότι έχω ξαναβιώσει έτσι στο Λονδίνο: αστραπές και μπουμπουνητά, μετά μια μπόρα μας πιάνει πάνω στα ποδήλατα και κάποια στιγμή μπαίνω στο μετρό μούσκεμα, καταλήγοντας στο σπίτι με πυρετό.

Κάπως έτσι μού χάλασαν τα πασχαλινά σχέδια και η ευκαιρία να περάσω ακόμη μια μέρα κάτω από τον ήλιο πίνοντας κρασί αλλά καμμια φορά σκέφτομαι ότι όλη η βόλτα, μαζί με τη βροχή στο τέλος είχε κάτι κινηματογραφικό. Δεν ξέρω τι ρόλο θα είχα, ή τι ταινία θα ήταν αλλά θέλω να ξαναπάρω ένα ποδήλατο και να γυρίσω την πόλη.

The Chrysanthemum Gang

2011-04-17T23:59:00.005+01:00

Ο Moby παίζει στο βάθος και η οθόνη είναι γεμάτη φωτογραφίες ενός project όπου άγνωστοι άνθρωποι φωτογραφίζονται στο δρόμο σαν να είναι οικογένειες, ζευγάρια, οτιδήποτε. Μια απίστευτη μα επίπλαστη οικειότητα βγάζει το project αλλά σε συνδυασμό με το τραγούδι που δεν λέω να σταματήσω να ακούω νοιώθω ότι είμαι σε αποβάθρα του μετρό, στην άλλη πλευρά της πόλης, σε ένα πιο rough σκηνικό, τα τρένα περνούν γρήγορα, όλα σε fast forward, τα φώτα των αυτοκινήτων στους δρόμους γύρω από το Canary Wharf είναι μόνο φωτεινές γραμμές, κόκκινες και πορτοκαλί, δεν βλέπεις πια από ποια αυτοκίνητα έρχονται, όλα πάνε γρήγορα.

Στο εξώφυλλο του be the one, που ακούγεται σαν προτροπή, σαν ευχή ακόμη, μια υπόγεια διάβαση. Μού θυμίζει το μετρό του Βερολίνου, ένα Σάββατο βράδυ, στην Alexanderplatz, με σαντουιτς αγορασμένα σε άπταιστη γερμανική και λίγη νοηματική, την πιο απίθανη ενέργεια που έχω δει σε μεγάλη πόλη στη 1 το βράδυ. Αλλά μού θυμίζει και ένα βράδυ σε ένα υπόγειο τμήμα της Συγγρού, ίσως ήταν και η Καλλιρόης, μυστήριοι δρόμοι και οι δύο, να περπατάμε στη νησίδα στη μέση και να μού βγάζεις φωτογραφίες. Στο μυαλό μου έπαιζε ένα τραγούδι από το 100th Window που σιγοψιθύριζα.

Μπαίνω σε εκείνο το μικρό βιβλιοπωλείο που επί δύο χρόνια τώρα προσπερνώ βιαστικός, κρατώντας χρυσάνθεμα. Τα αγαπάω τα χρυσάνθεμα. Στον πάγκο έχουν ένα λεύκωμα του Hopper αλλά άλλο μού τράβηξε την προσοχή- ένα λεύκωμα για την Αθήνα, με υδατογραφίες χειροποίητες και μικρά κείμενα για τα μνημεία που απεικονίζουν οι υδατογραφίες. Είναι όλες λουσμένες στο φως, σε κάνουν να πιστεύεις ότι η Αθήνα δεν έχει ποτέ γκρι, μόνο ο αττικός ήλιος υπάρχει και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Πολλές φορές αυτό ισχύει στην Αθήνα αλλά κάποιες βραδυές σε μισοφωτεισμένα δρομάκια πίσω από την Παλαιά Βουλή μετρούν εξίσου.

Ένα βράδυ Τρίτης βρέθηκα στο Royal Festival Hall για ένα κονσέρτο του Mahler. Η θέα από το μπαλκόνι στον 5ο ήταν σαν καρτ-ποστάλ. Δύο από τις πιο όμορφες γέφυρες της πόλης, το Κοινοβούλιο, το Savoy, το παράθυρο του γραφείου μου, όλα μπροστά σου, με το ποτάμι στη μεση. Ποτέ δεν θα πάψω να λέω ότι θεωρώ υπέροχο το ότι ζω σε μια πόλη με ποτάμι. Κι ας μην έχει θάλασσα. Δεν θα του ταίριαζε του Λονδίνου. Τουλάχιστον όχι αυτού του Λονδίνου που εγώ αγαπάω.

Η ορχήστρα παίζει και αν και δεν έχει κάτι συγκεκριμένο να δεις, έχω γαντζωθεί από τη κουπαστή και κοιτάω τις εναλλαγές των οργάνων, το πόσο συντονισμένα χρησιμοποιούν όλοι τα χέρια τους, το πόσο θεατρική είναι μια ορχήστρα που για μία ώρα δεν έχει κουνηθεί.

Στο δρόμο για το μετρό βλέπω το Gordon's και νοιώθω απαίσια όταν πιάνω τον εαυτό μου να γελάει με τους τουρίστες που έχουν κάτσει έξω και τοφωτογραφίζουν, ή κοιτούν αυτούς που κάθονται στην αυλή και πίνουν κρασί. Καμμια φορά είναι λες και είμαστε σε μια γυάλα για να μάς κοιτούν ως σπάνιο είδος: Λονδρέζος, αυτός ο άγνωστος.

τραγούδι της ημέρας: Moby- Victoria Lucas

Une Nuit A Fontainas

2011-04-10T21:32:00.003+01:00

Ένα απόγευμα γυρνάω στο σπίτι και παρατηρώ ότι τα δέντρα έχουν βγάλει πάλι φύλλα. Το πάρκο δείχνει πιο πράσινο και είναι γεμάτο παρέες παιδιών, καροτσάκια, λουλούδια και σκίουρους.

Την επόμενη μέρα το ξαναδιασχίζω με το βαλιτσάκι μου, λίγες ώρες πριν πάρω το τρένο για το Βέλγιο. Το ταξίδι κρατάει όσο πρέπει να κρατούν όλα τα ταξίδια- δεν είναι ούτε τόσο κοντά ώστε να μη δεις τίποτα, ούτε τόσο μακριά ώστε να βαρεθείς. Στο δρόμο λαμβάνω τα μηνύματα ότι άλλαξα χώρα στο κινητό και έχει κάτι όμορφο η Ευρώπη όπου το μόνο που σου λέει ότι άλλαξες χώρα είναι ο παροχέας του δικτύου σου.

Στη Γαλλία ο ουρανός έχει ένα απίθανα όμορφο ροζ/πορτοκαλί χρώμα ενώ όταν φτάνω στο Βέλγιο έχει πια νυχτώσει.

Στους δρόμους τα αυτοκίνητα πάνε ανάποδα- είναι τέλεια να βρίσκομαι πάλι στην Ηπειρωτική Ευρώπη! Πηγαίνουμε από τη παλιά πόλη στη νέα με ασανσέρ για να πάμε σε μια παλιά εκκλησία που έχει γίνει μπαρ και σκέφτομαι τι θα γινόταν αν αυτό είχε συμβεί στην Αθήνα. Σκέφτομαι τα σουρεαλιστικά επεισόδια που θα συνέβαιναν έξω από την εκκλησία αλλά μετά από λίγο σημασία έχει μόνο ότι είμαι στο Βέλγιο.

Την άλλη μέρα στις 8.30 είμαι σε ένα πάρκο τρώγοντας μπροστά από μια λίμνη ενώ ο ήλιος αντανακλάται στο γυάλινο κτήριο του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου. Περπατώντας μετά βρίσκομαι μπροστά από ένα κομμάτι του τείχους του Βερολίνου και στα πεζοδρόμια έχουν βάψει τα αστέρια της σημαίας της σημαίας της Ευρωπαικής Ένωσης.

ώρες μετά στο Fontainas παίζει telefon tel aviv σε ένα περιβάλλον με καρέκλες από το 1980, ένα ψυγείου παλιού ζαχαροπλαστείου, ανοιχτά παράθυρα και κάτι που θυμίζει Αθήνα στον κόσμο. Αργότερα, δίπλα στο κανάλι η πόλη δείχνει τελείως διαφορετική, μακριά από τη μπουρζουά πλευρά της ενώ κάτω από μια γέφυρα κοιτάω τα γκραφιτι, δίπλα από τα council estates, κάτι σταθμούς τρένων και κάτι ανακαινισμένα λοφτ.

Όταν φεύγω, σκέφτομαι τον κόσμο στο δρόμο, το πόσο ωραίο είναι το Βέλγιο κάθε φορά που πάω, το πόσο παράξενη πολη είναι οι Βρυξέλλες, και πόσο διαφορετικά είναι εκεί από εδώ. όταν κατεβαίνω από το τρένο, βρίσκομαι σε γνωστό πια έδαφος, παρατηρώ το σήμα των ολυμπιακών που έβαλαν στον σταθμό και μπάινω στο μετρό και σκέφτομαι ότι θέλω να ξαναπάω στο Βέλγιο.

Στο πάρκο τίποτα δεν έχει αλλάξει. Έχει φτάσει όμως η εποχή που μπορώ να κοιμάμαι με ανοιχτό παράθυρο..

τραγούδι της ημέρας- Moby- Victoria Lucas

Le Flaneur

2011-03-27T21:49:00.004+01:00

"μερικές φορές, η μόνη μου παρέα είναι ο ξένος απέναντι με τον οποίο ακούμε την ίδια μουσική"

μια φράση από μια σκηνή του 'Μια αιωνιότητα και μια μέρα', η μόνη σκηνή που θυμάμαι ακρβώς, από το 1998 που είδα την ταινία. Παράξενα πράγματα σου μένουν τελικά.

Την Παρασκευή η μέρα στο γραφείο πέρασε κοιτώντας έξω από το παράθυρο και με το παράπονο που εξέφραζα σε όλους για τον κάκτο που μού σκότωσε η καθαρίστρια. Νομίζω με αυτό το μαράζι έκλεισε όλη η εβδομάδα, με τον καημένο κάκτο από τη Ν. Αφρική που μού είχε δώσει μια συνάδελφος από την Ιαπωνία. Φεύγοντας, πέρασα από το Somerset House όπου συνάντησα έναν από τους φοιτητές μας, από τους ελάχιστους Έλληνες που έχουμε. Έχει κάτι ωραίο αλλά την περισσότερη ώρα κοιτάω τα δέντρα που πλαισιώνουν την ταράτσα και αναρωτιέμαι πότε θα βγάλουν φύλλα πάλι.

Μετά σκέφτομαι ότι είναι 22 και αυτή η ηλικία φαίνεται μακρινή. Θυμάμαι τι έκανα εγώ τότε, και νομίζω ήταν μια εξαίσια χρονιά τώρα. Ακόμη θυμάμαι, τις μουσικές, τα βιβλία, τις βόλτες, το ζακετάκι για τα δροσερά βράδυα του Σεπτεμβρίου και το mp3 για παρέα στο 622.

Διασχίζοντας τη Waterloo Bridge προς Southbank προσπαθώ να σκεφτώ ποια πλευρά της πόλης είναι καλύτερη. Για αυτή τη στιγμή είναι η ανατολική, με το City, το St Paul's Cathedral, την Tate, το Shard, και την Tower Bridge, την καλύτερη θέα που μπορεί να έχει ένα γραφείο. Έχει μια μαγεία να τη βλέπεις κάθε μέρα. Εκτός αν έχει ομίχλη.

Στο Southbank χαζεύω τα βιβλία στους πάγκους των πλανόδιων και βρίσκω ένα αντίτυπο του Corpus της Susan Irvine για μερικές πέννες. Όταν έμαθα γι'αυτό σκέφτηκα ότι θα ήθελα να ήμουν ήρωάς του, αν δεν ήμουν αυτός που είμαι, ή αν δεν ήμουν ψάρι, ή αν δεν ήμουν ο David Bowman από το 2001 ή αν δεν ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που αγάπησες εσύ.

Βάζω το χέρι στις τσέπες της καπαρντίνας και βρίσκω τη συσκευασία από μια σοκοφρέτα. Συνήθως βρίσκω απόδείξεις, κουμπιά, λίρες. Χαμογελάω και τώρα αναρωτιέμαι πόσες φορές έχω γράψει τη λέξω σοκοφρέτα σε αυτό το blog. Στα αριστερά μου είναι το κτήριο της shell που ο Κ λέει ότι είναι ίδιο το θυσαυροφυλάκιο του Θείου Σκρουτζ. Αλλά δεν είναι, το έχω δει.

Λίγο πιο πέρα, στην μη τουριστική πλευρά του Τάμεση, λίγες ώρες μετά κουβεντιάζουμε για τον Λόρκα, τη Νάνα Μούσχουρη, τη Στρέλλα, τον Αλμοδόβαρ και τον Κισλόφσκι. Είναι εντυπωσιακό που κάποιος άλλος παρατήρησε τον κάδο ανακύκλωσης που εμφανίζεται και στις τρεις ταινίες. Την άλλη μέρα βλέπω πάλι την Διπλή Ζωή της Βερόνικα. Και σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι σκέφτονται ότι η Βερονίκ (και όλες οι Βερονίκ αυτού του κόσμου) είναι τυχερές γιατί έζησαν. Αλλά η Βερόνικα είχε τη χαρά να κάνει κάτι διαφορετικό, να μοιραστεί τη τέχνη της, τα λάθη της, όλα. Αντίστοιχα, το τέλος της Μπλε ταινίας είναι ένα απίθανα αισιόδοξο κλείσιμο του ματιού αλλά όλοι βρίσκουν τη ταινία καταθλιπτική.

Σε ένα bar στη London Bridge όλα είναι αλλιώς. Τέρμα οι συζητήσεις για το βαθύτερο νόημα του οτιδήποτε. Μόνο το βάθος του ποτηριού με το κρασί έχει σημασία πια. Παρασκευή βράδυ στο Λονδίνο.

Εκεί που καμμια φορά λέω ότι θα μείνω για πάντα για χάρη εκείνων των ημερών που λόγω μιας σπιθαμής ήλιου όλοι είναι χαμογελαστοί και ας μην ξέρουμε τι μας περιμένει.

the radio dept- never follow suit

(Sunday) Holidays

2011-03-20T22:16:00.004Z

* Πρωί έξω από τον Καθεδρικό του Αγ. Παύλου στο Λονδίνο, τα γραφεία στα γύρω κτήρια είναι άδεια, οι δρόμοι το ίδιο, κάτι πουλμαν είναι έξω από την εκκλησία με τουρίστες. Στα σκαλιά κάτι ιάπωνες έχουν απλώσει μια σημαία της χώρας τους και ζητούν από τον κόσμο που μπαίνει στην εκκλησία να γράψει ευχές για τη χώρα τους. Τους κοιτάω, κάπως κυνικά ομολογώ, και σκέφτομαι ότι μερικοί εκεί είναι καθολικοί, άλλοι άθεοι, άλλο αγγλικανοί, τι σημασία έχουν οι όποιες ευχές; μετά βέβαια σκέφτομαι ότι άνθρωποι είμαστε, είναι θέμα αλληλεγγύης.

Και πάλι μού φαίνεται άτοπο.

* Πρωί στη Ρώμη περπατάω προς το μνημείο του Vittorio Emmanuelle και στο πεζοδρόμιο κάποιος έχει ζωγραφίσει έναν αναγεννησιακό πίνακα. Ωστόσο η καλύτερη ανάμνηση από τη πόλη είναι ο ήχος του νερού της Fontana di Trevi, που ακούγεται τετράγωνα πριν δεις το μνημείο το ίδιο- και νομίζω μ'αρέσει περισσότερο από το ίδιο το συντριβάνι.

* Μεσημέρι στις Βρυξέλλες κάθομαι στον σταθμό και απολαμβάνω τον ήλιο που λάμπει, μια Κυριακή. Το τρένο έρχεται και σε λίγο φτάνω σε ένα υπάιθριο μουσικό πανηγύρι στη μέση μιας μικρής πλατείας μιας εξίσου μικρής πόλης.

* 'Απόγευμα σε ένα καφέ απέναντι από την όπερα της Βιέννης καθόμαστε για το τελευταίο κρουασάν. Είναι απαίσιο, μπαγιάτικο και σε τίποτα δεν μοιάζει με αυτό που είχαμε φανταστεί. Φεύγουμε απογοητευμένοι και περπατάμε για να ξεχάσουμε. Στα αριστερά μας το άγαλμα της θεάς Αθηνάς, τόσα χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι.

* Μεσημέρι στην Αμοργό και τα σκαλιά μοιάζουν ατελείωτα. Μια κυρία μπροστά γκρινιάζει στον άντρα της. Μια γάτα ανεβαίνει πιο γρήγορα και νοιώθω ότι με κοροιδεύει. όταν ανεβαίνουμε στο μοναστήρι νοιώθω ότι βρήκα την μοναδική εξαίρεση σε αυτό που έλεγε ο Καβάφης σχετικά με τον προορισμό και το ταξίδι. Εκεί μετράει το πρώτο.

* Βράδυ στο Λονδίνο και διαβάζω ενώ από το παράθυρο μπαίνει το φως του γεμάτου φεγγαριού. Το βιβλίο είναι του Arthur C. Clarke και αναφέρεται σε ένα ποιήμα. Διαβάζοντας την περιγραφή μοιάζει γνώριμο αλλά το θεωρώ απίθανο- τελικά είναι όντως το Περιμένοντας τους Βαρβάρους. Για κάποιο λόγο χαμογελώ σαν ηλίθιος.

* Μεσημέρι στην Αττική Οδό, ακούμε Royksopp και εγώ κοιτάω την αττική φύση ενώ από μακριά φαίνεται ο πύργος του αεροδρομίου.

* Το ίδιο απόγευμα στο Heathrow πια, δεν έχει φισούνα αλλά πρέπει να κατέβουμε από το αεροπλάνο και να περπατήσουμε στο terminal. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά αυτό μού θυμίζει σκηνή από τη ζωή της Jackie O.

* Απόγευμα, στο Chiswick, γυρνάω το κλειδί στη πόρτα, κρεμάω το παλτό και βάζω τα νέα λουλούδια στα βάζα τους. Ο ήλιος δεν έχει πέσει ακόμη οπότε το σπίτι είναι φωτεινό. Τα λουλούδια κάνουν τα πάντα να μοιάζουν καλύτερα, η μουσική παίζει στο βάθος και όλα είναι καλά.

τραγούδι της ημέρας- Ε Καραίνδρου- (Θέμα) Μια αιωνιότητα και μια μέρα

My Winter's done

2011-03-13T23:19:00.003Z

Εβδομάδες τώρα προσπαθώ να γράψω κάτι αλλά δεν το κάνω. Γράφω κάτι, το ξαναδιαβάζω και είναι τόσο απαίσιο που δεν θέλω να το δει κανείς και το σβήνα, σβήνω και τον υπολογιστή και ασχολούμαι με τη μουσική μου.

Ωστόσο, σήμερα το πρωί ξύπνησα έχοντας δει στον ύπνο μου τη Βιέννη, όπου είχα πάει πριν μερικούς μήνες. όταν βγήκα έξω για να αγοράσω λουλούδια για τα βάζα του σπιτιού έβρεχε και μετά θυμήθηκα το Βερολίνο. Είχε ακριβώς την ίδια ατμόσφαιρα, τον ίδιο γκρι ουρανό, τις ίδιες εκνευριστικές στάλες βροχής στα γυαλιά μου, την ίδια ηρεμία σε μερικούς δρόμους αλλά όλα τα άλλα ήταν αλλιώς: άλλη χώρα εδώ, μακριά από την 'Ηπειρο, ένα μικρό νησί με άλλους κανόνες.

Ένα απόγευμα περπατάω στο South Kensington, στο δρόμο για το Royal Albert Hall. Κάνει κρύο αλλά έχει καθαρό ουρανό. Έχω καιρό να περάσω από τη περιοχή και παρατηρώ τις αλλαγές, κάι πεζοδρομήσεις, τα όμορφια σπίτια, τον κόσμο που περπατάει στους δρόμους. Στο RAH στη σκηνή υπάρχει ένας μικρος γιαπωνέζικος κήπος, με το νερό του και η Butterfly υπέροχη όπως την περίμενα. Ειδικά στη δεύτερη πράξη. Κρίμα μόνο που ήταν στα αγγλικά. Αν και υπέροχη γλώσσα στο γραπτό λόγο, στην όπερα ακούγεται κάπως άσχημη, ανάρμοστη και ελαφρώς φτηνή.

Στο τέλος, δεν είμαι σοφότερος παρά το ότι έζησα αυτοκτονία επί σκηνής και απλά περπατάω στο κρύο, φυσώντας κάθε τόσο ώστε να βλέπω την αναπνοή μου να σκορπίζεται. Κάπως έτσι περνάει η ώρα ενώ σκέφτομαι ότι τα άτομα του σώματός μου, όπως και οι ανάσες μου που διασκορπίζονται στο Λονδίνο έχουν ξεκινήσει από κάποιο άστρο που κάποτε πέθανε.

Σε κάτι υπόγεια μπαράκια ακούω ιστορίες τρίτων και αναρωτιέμαι εγώ σε τι κόσμο ζω. Δεν έχω συλληφθεί ποτε, ούτε καν στο μετρό χωρίς εισιτήριο δεν σκέφτομαι να μπω. Μετά από αρκετό κρασί τα ξεχνάω όλα αυτά και αργά το βράδυ προχωράμε προς έναν ιταλικό φούρνο για μικρά σπανακοπιτάκια. Οι τοίχοι έχουν τρεχούμενο νερό το οποίο κοιτάω σαν υπνωτισμένος για λίγη ώρα. Αναρωτιέμαι αν πίνεται. Θέλω να δοκιμάσω αλλά φοβάμαι ότι όταν το κάνω όλο το μαγαζί, γεμάτο με καλοντυμένους Λονδρέζους και κάτι Έλληνες που έχουν φέρει τις μητέρες τους θα γυρίσουν και θα με κοιτάξουν με ύφος που θα σημαίνει εξοστρακισμό.

Αγόρασα βασιλικό για τα γλαστράκια στη κουζίνα μου και η συσκευασία λέει ότι είναι ελληνικός. Όντως, φαίνεται από τα φύλλα που είναι πιο μικρά. Τον μυρίζω και μού θυμίζει καλοκαίρια στο σπίτι της γιαγιάς Ελένης- τόσο όμορφα ελληνικό όνομα που κανείς στην οικογένεια δεν πήρε έκτοτε- σε ένα μπαλκονάκι με γλαστράκια παντού. Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ κατεβαίνω τις σκάλες και πάω στη κουζίνα να πιω νερό και μυρίζω κρυφά το γλαστράκι. Κρυφά από ποιον δεν ξέρω. Κάθομαι για λίγο στο παράθυρο, βλέπω το φεγγάρι και θυμάμαι κάτι καλοκαίρια σε ένα μπαλκονάκι.

τραγούδι της ημέρας: Raveonettes- I want to be adored

απλά μαθηματικά

2011-02-17T23:19:00.004Z

μόλις άκουσα το song to the siren που είχα να το ακούσω δύο χρόνια και για κάποιο λόγο θυμάμαι ακριβώς τη τελευταία φορά που το άκουσα. καθόμουν στο σαλόνι του προηγούμενου σπιτιού μου, κοιτούσα έξω από τα τρια παράθυρα που κάλυπταν τον τοίχο και έφταναν μέχρι το ταβάνι και θυμάμαι το σπίτι γεμάτο λουλούδια, τα σκοτεινά απέναντι διαμερίσματα, την αλεπού που κάθε βράδυ περνούσε από κάτω και αυτό το τραγούδι να παίζει.

ήταν τότε που περίμενα κάποιον να έλθει επιτέλους στο Λονδίνο που όλο το λέγαμε και ποτέ δεν γινόταν. είχα ξεκινήσει στη δουλειά αλλά ήμουν ακόμη στον πάτο της τροφικής αλυσίδας. έκανα αιτήσεις για διδακτορικά και άνοιγα φακέλους με τρελλή ανυπομονησία ενώ κάθε μέρα έστελνα φακέλους για υποτροφίες, αιτήσεις, τα πάντα. έβγαινα συνέχεια και ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πώς μού έφταναν τα λεφτά. φορούσα κάτι συλλεκτικά all star με τα χρώματα της σημαίας της ειρήνης αλλά σε ανάποδη φορά στο κάθε παπούτσι. πήγαινα στη δουλειά με αυτά τα παπούτσια. δεν έβγαζα ποτέ τα ακουστικά από τα αυτιά μου. η ζωή ήταν απλή χωρίς deadlines, smartphones, emails στις 3 το ξημέρωμα, λογαριασμούς καταθέσεων, υποχρεώσεις, αναλυτικά bank statements, 800 κανάλια στη τηλεόραση που δεν ανοίγω ποτέ.

fast forward δύο χρόνια μετά και ο κάποιος ήλθε είδε και απήλθε ανεπιτυχώς, το σπίτι άλλαξε, ένα διδακτορικό ξεκίνησε, κάτι διαλέξεις, άρθρα, μια φοιτήτρια που θέλει supervision (πόσο τέλειο συναίσθημα να είσαι στην άλλη πλευρά), περισσότερες ευθύνες, νύχτες που δεν κοιμάσαι γιατί το μυαλό 'τρεχει', σε καθε μετακόμιση οι βαλίτσες αυξάνονται, άτιμος καταναλωτισμός, αλλά μαζί με αυτά βάζεις μια μέρα που στη Trafalgar εμφανίζεται ένα πλοίο σε μπουκάλι, σε μέγεθος αυτοκινήτου, που περπατάς στη μέση της πόλης ανάμεσα σε lunar gates, duck sauces και chinese lanterns, που συζητάς για ώρες σε μπαρ με βελούδινους τοίχους και θεωρίες του όσκαρ Ουάιλντ, υπόγεια μπαρ με κόκκινες πινακίδες και σφηνάκια τεκίλας με το αλάτι στο χέρι, βλέποντας τις επιγραφές της Piccadilly σαν να είναι η πρωτη φορά, κάθε φορά, ξαπλώνοντας στο γρασίδι του Hyde Park την άνοιξη, κοιτώντας από το παράθυρο τα νέα κτήρια να κατασκευάζονται, ανοίγοντας δειλά το παράθυρο για να μπαίνει το αεράκι, και τελικά, κάνοντας τις πράξεις μάλλον βγήκες κερδισμένος.

one of those London nights (when everything happens)

2011-02-12T01:05:00.003Z

Το να φεύγεις Παρασκευή από το γραφείο νωρίς είναι μαγεία. Μη φανταστείς τόσο νωρίς ώστε να μοιάζεις με Έλληνα δημόσιο υπάλληλο, αλλά αρκετά νωρίς για να δικαιολογείσαι λέγοντας ότι είναι Παρασκευή και έχεις να βγεις.

Τα φυτά είναι ποτισμένα, ψεκάζεις και λίγο άρωμα σε εσένα και ξεκινάς για το Covent Garden, λίγα λεπτά στην ουσία από το γραφείο αλλά μερικές μέρες φαντάζουν ώρες αυτά τα λεπτά. όπως και να έχει είναι μερικές μέρες που υπάρχουν για να σου μένουν: όταν βγαίνεις από το σπίτι με καπαρντίνα πρώτη φορά μετά από μήνες που φοράς παλτό. όταν γυρνάς σπίτι και δεν έχει κρύο παρά λίγη δροσιά και όταν φεύγεις από το γραφείο είναι ακόμη μέρα και η άνοιξη έρχεται. όταν περπατάς στο Mayfair και σταματάς κάθε λίγο γιατί κάτι περιμένεις και τελικά έρχεται.

πάλι ξέχασα να βγάλω μια φωτογραφία τη πόλη μου σήμερα. αλλά τι να βγάλεις που κάθε τι είναι το σπίτι σου και γιατί να το βγάλεις;

στον δρόμο του γυρισμού, προλαβαίνω το τελευταίο μετρό, γεμάτο, όπως πάντα, με τον πιο ετερόκλητο κόσμο, κουρασμένους hipsters (αναρωτιέμαι αν αυτός ο όρος υπάρχει εκτός Ελλάδας), διάφορους λιπόθυμους στο πάτωμα του τρένου, ανθρώπους με μποτάκια timberland από τα 90s, ψιλομεθυσμένους να κάνουν τσουλήθρα στις σκάλες του σταθμού, οι περισσότεροι να έχουν χάσει τα βήματά τους, και όλα αυτά ακούγοντας το let England shake, που είναι σαν να ανακαλύπτεις τη PJ Harvey από την αρχή.

Μετά το μετρό, στο πάρκο που διασχίζω για να πάω σπίτι επικρατεί μια σπάνια ησυχία που είναι υπέροχη ενώ λίγο πιο πέρα κάτι πουλιά τιτιβίζουν στη μία το βράδυ και αναρωτιέμαι ποια να είναι αλλά δεν έχει σημασία. σημασία έχει ότι φέρνουν την άνοιξη. η ησυχία στην γειτονιά είναι εντυπωσιακή και όταν βγάζω τα κλειδιά από τη τσάντα ακούγονται σαν να σκίζουν τα πάντα και αναρωτιέμαι πώς γίνεται να είναι όλα τόσο ήσυχα.

γυρνάω το κλειδί στη πόρτα και αναρωτιέμαι αν έπρεπε να είχα κάτσει λίγο παραπάνω.

τραγούδι της ημέρας- cherry ghosts- a month of mornings

It's not about you

2011-02-06T18:39:00.004Z

Τρεις μέρες τώρα φυσάει συνεχώς και από το σπίτι ακούγονται κάθε λογής θόρυβοι. ειδικά το βράδυ μένω ξύπνιος μέχρι να κουραστώ αρκετά και να κοιμηθώ. και το πρωί ξυπνάωα και βγαίνω για περπάτημα αλλά γυρνάω γρήγορα μιας και ο αέρας είναι το μόνο φυσικό φαινόμενο που με ενοχλεί πραγματικά. Στο σπίτι είμαι μόνος οπότε κάθομαι στον καναπέ και κοιτάω το δέντρο μπροστά από το σπίτι να χτυπάει τα τζάμια με τα κλαδιά του.

προσπαθώ να διαβάσω το βιβλίο μου αλλά δεν συγκεντρώνομαι. Προσπαθώ να κάνω κάτι αλλαγές στη διατριβή μου αλλά ούτε σ'αυτό συγκεντρώνομαι και έτσι αποφασίζω να κάνω ένα τηλεφώνημα. Το κακό με το τηλέφωνό μου είναι ότι ακόμη και αν σβήσεις ένα νούμερο αυτό με κάποιο τρόπο δεν σβηνει ποτέ τελείως από τη μνήμη του οπότε το ξαναβρίσκεις. Αν μη τι άλλο είναι ένα πολύ 'ανθρώπινο' χαρακτηριστικό αν σκεφτεί κανείς ότι κάπως έτσι λειτουργούν οι αναμνήσεις μας. Περιμένουν τον αέρα για να βγουν έξω και να σου υπενθυμίσουν ότι δεν είσαι τόσο κουλ όσο νόμιζες.

5 λεπτά δεν είναι πολλά αλλά είναι αρκετά όταν επικρατεί η αμηχανία εκείνη που δεν ξέρεις αν είναι επειδή πήρες σε κακή ώρα ή επειδή δεν υπάρχει πια καλή ώρα να πάρεις. Κυριακή και ψάχνω ένα τραγούδι στο youtube το οποίο οδηγεί σε άλλα τραγούδια τα οποία δεν οδηγούν πουθενά. Το μόνο που κάνουν είναι να μού θυμίζουν διάφορα άλλα, με αποτέλεσμα δύο μέρες τώρα να μην έχω κάνει δουλειά.

εκτός αν θεωρείται δουλειά το να σβήνεις παλιά μηνύματα από ένα άλλο τηλέφωνο βλέποντας σε μερικές εκατοντάδες από αυτά τη πορεία χρόνων, ταξιδιών, υποσχέσεων, στηριγμάτων, σχεδίων, πτήσεων, απογευμάτων στο Λονδίνο, νυχτών στην Αμοργό, πεζουλάκια στην Ακρόπολη, κουτιών, φωτογραφιών και λοιπών σουβενίρ που είναι πιστά στην ύπαρξή τους και σου υπενθυμίζουν ότι πρέπει να επιστρέψεις. αλλά αυτό που δεν σου λένε είναι τι θα βρεις εκεί. γιατί αυτά είναι καταφανώς κολλημένα στο τότε και δεν σου δείχνουν την εξέλιξη των πραγμάτων ώστε να είσαι προετοιμασμένος για το τι θα βρεις.

μερικές ευχές προλαβαίνεις να πεις, να'σαι καλά και όλα να ξεκινήσουν καλά, περιμένεις λίγο για την απαραίτητη ευγένεια, ακούς ένα γέλιο, θες να το πατήσεις κάτω γιατί είναι ασυνάρτητο και δεν σε σκέφτεται καθόλου αλλά απλά πατάς εκείνο το βολικά βαμμένο κόκκινο κουμπάκι και συνεχίζεις το τίποτα που αρνείται να κοπάσει.

British Isles Life #3,257

2011-02-02T00:01:00.003Z

Ενώ προσπαθώ να κοιμηθώ, είναι μάλλον δύσκολο. Έλαβα ένα email σήμερα και μού ζήτησαν να δώσω μια μικρή διάλεξη στο πανεπιστήμιο και έτσι κάθομαι και κάνω πρόβα στο τι θα πω. Νοιώθω σαν το King's Speech, αν και η θέση μου είναι λιγότερη σημαίνουσα από του Γεωργίου του VI.

Το υπέροχο απόψε δεν είναι αυτό αλλά η ομίχλη που έχει έξω. Άνοιξα το παράθυρο για λίγο αέρα και είδα ένα στρώμα ομίχλης ενώ κοντά στις λάμπες του δρόμου υγρασία ή μικρές νιφάδες, δεν ξέρω τι είναι, δημιουργούν μικρές χιονοθύελλες, σχεδόν μινιατούρες, που βλέπεις μόνο εκεί που φωτίζει η λάμπα. Τα αυτοκίνητα είναι όλα σκεπασμένα με πάχνη και το φεγγάρι δεν διακρίνεται και είναι κρίμα μιας και αυτός ο βράχος είναι ό,τι πιο γοητευτικό έχει ο ουρανός μας. Δεύτερο, ίσως, μόνο μετά την Αφροδίτη όπως λάμπει ένα βράδυ Ιουνίου σε κατάστρωμα πλοίου σε νυχτερινό δρομολόγιο Πειραιάς-Αμοργός.

Ο ουρανός αξίζει πια μόνο σε νησιά ή χωριά στην ηπειρωτική Ελλάδα όπου φαίνεται χωρίς τα φώτα της πόλης να κρύβουν τα αστέρια. σε νησί είναι όμως καλύτερα γιατί έχουν τα κύματα που τα ηπειρωτικά χωριά, όσα βουνά, όσες λίμνες και έλατα σε οροπέδια και βράχια που ανυψώνονται αψηφώντας τη βαρύτητα να φέρουν, το κύμα να σκάει στα βράχια ή τις μικρές φυσικές αποβάθρες που εισχωρούν στη θάλασσα δεν θα τα φτάσουν ποτέ.

Τη κυριακή αποφάσισα να το παίξω παραδοσιακός και πήρα την εφημερίδα μου και ανακάλυψα ένα μικρό tea place με εξαιρετικά γλυκά στο Hampstead (Louis λέγεται), με μια διακόσμηση που μάλλον έχει μείνει ίδια από το 1970 με τη γιαγιά στο ταμείο να αποτελεί ομοίως αναπόσπαστο κομμάτι του μέρους. Είναι από εκείνες τις Κυριακές που ο ήλιος λάμπει και ας μη ζεσταίνει, που η πόλη δείχνει πιο όμορφη, που τα δέντρα δείχνουν λιγότερο γυμνά, που οικογένειες βγαίνουν στο πάρκο με καροτσάκια και σκυλιά και είναι σαν άνοιξη αν και φοράμε ακόμη μπότες και κασκόλ.

Το μετρό είναι απίστευτα ήσυχο, πράγμα παράξενο, ακόμη και για Κυριακή (μια περιέργως πολύ όμορφη λέξη) και διαβάζω μια συλλογή πεζών της Δημουλά και βλέπω μια εντυπωσιακή ηθογραφία μιας Ελλάδας που θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια. Δεν είναι ευχάριστη εικόνα, είναι άνθρωποι μόνοι, οικογένειες σπασμένες, θέλω καταπατημένα, μάυρα πρόβατα, επιθυμίες που δεν τις μαρτυρά κανείς, άκριτες ηθικολογίες και τυφλή πίστη στο θέλημα θεού.

Ωστόσο στον κινηματογράφο είναι όλα καλύτερα. Δύο ώρες ακούγοντας μια 'πειραγμένη' έκδοση της μουσικής της Λίμνης των Κύκνων, σε μια ταινία που με καθήλωσε, με τσάκισε, με συγκίνησε, με άγχωσε, με επηρέασε, με γοήτευσε, όπως έκανε κάποτε το Ρέκβιεμ για ένα όνειρο, που πάλι είδα στο BBC σαν να ήταν η πρώτη φορά.

Όταν πια παίρνω τον δρόμο του γυρισμού περιμένω το τρένο της ανταπόκρισης, σε υπέργειο σταθμό πια, με την ανάσα μου να φαίνεται από το κρύο, να λέω στην Ε. στο τηλέφωνο ότι πριν μερικούς μήνες βλέπαμε το social network τη πρώτη νύχτα που φύσηξα και η ανάσα μου εμφανίστηκε ορατά στον αέρα και της είπα 'κοίτα, κοίτα, ήλθε ο χειμώνας', με μια προσμονή. τώρα, κοντοστεκόμαστε σε διαφορετικά σημεία της πόλης μας να σκεφτόμαστε ότι η μέρα μεγαλώνει και 'κοίτα, κοίτα, έρχεται η άνοιξη'.

Οι περισσότεροι άνθρωποι περιμένουν μια εποχή. Εμείς περιμένουμε απλά το αύριο, ό,τι εποχή κι αν κάνει. Στο Λονδίνο ποτέ δεν ξέρεις.

τραγούδι της ημέρας: epic45- the stars in spring

Bijoux d'Athènes

2011-01-30T00:33:00.004Z

Στην Αθήνα με απεργίες ΜΜΜ και με ήλιο παντού, κάθομαι σε κάτι σκαλοπατάκια στη Λαμπρινή και χαζεύω τον ουρανό- έχει αυτό το μπλε που είχα να δω μήνες, σύννεφα σχεδόν πουθενά και όταν υπάρχουν είναι λευκά, όχι γκρίζα όπως εδώ τον χειμώνα.

Στο αεροπλάνο που γυρνούσα θυμόμουν τα πάντα και ήθελα να τα σημειώσω. Τώρα πια έχουν μείνει εικόνες άτακτες και μη ταξινομήσιμες σε μέρες:

ένα βράδυ κάτω από το Public να περιμένω στο φανάρι τρώγοντας σοκοφρέτα, και μια κουρού, ένα αυτοκίνητο περνάει και ξεκινάμε την αναζήτηση θέσης για να το αφήσουμε. Περνάμε από τη Κοτζιά και δείχνει τόσο όμορφη αν και μάλλον κανείς δεν την προσέχει ποτέ.

ένα απόγευμα ψηλά να βλέπω το Σύνταγμα και τη Βασ. Σοφίας, τον πιο αγαπημένο μου δρόμο για περπάτημα. μετά από ένα βράδυ στο key bar ανεβαίνω την Πραξιτέλους και από κάπου, μέσα στη νύχτα ακούγεται το 'καλημέρα καινούρια αγάπη, καλημέρα καινούρια ζωή'. Κοντοστέκομαι λίγο, σκέφτομαι το σουρεαλιστικό του συμβάντος, χαίρομαι τον αέρα μετά από το ποτό και συνεχίζω προς το Σύνταγμα περνώντας από όσα στενά μπορώ, για να δω όσα μπορώ περισσότερο.

Το επόμενο βράδυ περνάει με Γκαίτε στη Συγγρού, στον πλέον αψυχολόγητο δρόμο της πόλης, με τα ακριβά νοσοκομεία, ένα πανεπιστήμιο, μουσεία επί κατασκευή, τις παλιές πολυκατοικίες, τα καλά ξενοδοχεία, τα νυχτερινά μαγαζιά-στέγαστρα μιας άλλης κουλτούρας, τους χώρους τέχνης, τα πιο απενοχοποιημένα sex shops που έχω δει και τα στριπτιτζάδικα, όλα μαζί, ενίοτε και απέναντι το ένα από το άλλο. Τραγουδάμε Kim Wilde και Groove Armada στο αυτοκίνητο αλλά μετά το μόνο που σκέφτομαι είναι το ποιος δεν ήλθε μαζί μας εκείνο το βράδυ και πόσο κόπος θα ήταν πια να είχε έλθει.

Στο baba-au-rum η Χ. συναντά μια κοπέλα που κάποτε είχε δει σε ένα αεροπλάνο για το Βερολίνο και γινόμαστε όλοι μια παρέα, μαζί με έναν σκύλο που δείχνει ένα ξαφνικό ενδιαφέρον προς τη τσάντα μου σαν παιγνίδι για να μασάει. Θυμάμαι παλιά δεν ήταν τόσο εύκολο να το κάνεις αυτό και έχει τη χάρη του.

Διαπιστώνω την ομορφιά του να βρίσκεσαι με τους φίλους σου έξω, μετά από μήνες, σε μια ταβέρνα ένα σάββατο μεσημέρι και να είναι σαν να μην έφυγες ποτέ. σαν να το κάνετε κάθε σάββατο και τελικά περνάς 6 ώρες στο ίδιο μέρος, με φαγητό, ρακί, κρασί και παίζοντας παντομίμα με τις πιο απίστευτες ταινίες που σου έρχονται και κανείς δεν έχει δει- εκτός από τη παρέα σου.

Το μετρό της Αθήνας παραμένει σημείο συνάντησης ετερόκλητων προσωπικοτήτων, μια κυρία ντυμένη με Μissoni, με τις ετικέτες να πετάγονται από παντού και το ύφος 'εγώ δεν ανήκω σε εσάς, τις μάζες'- 20 λεπτά διαδρομή και δεν έχω ακούσει περισσότερη μουρμούρα, κάτι φοιτητές να λένε ότι πέρασαν ώρα στην αγκαλιά του Ορφέα και δεν ξέρω αν απλά η εκπαίδευση καταρρέει ή αν όλοι έκαναν κάποιο όργιο με κάποιον που λέγεται συμπτωματικά Ορφέας, ένα ζευγάρι που ειρωνεύεται όποιον μπαίνει και δεν τους γεμίζει το μάτι, ενίοτε στα ισπανικά, και όλα αυτά για να καταλήξω εξαιρετικά αργοπορημένος στην Αμπάριζα για ένα μικρό reunion και μια από τις πιο ζεστές αγκαλιές που έχω πάρει ποτέ.

Στο τέλος της νύχτας με πιάνω να στέλνω περίεργα μηνύματα ενώ κατεβαίνουμε την Καλλιρόης με μια συγκίνηση για το ότι βρεθήκαμε όλοι μαζί και πάλι χωρίζουμε. τα σχέδια ξεκινάμε για το πού θα βρεθούμε, εδώ, εκεί, στο Βερολίνο, αλλού, ένα road trip ίσως μας σώσει. την επόμενη μέρα πρέπει να ξυπνήσω, χωρίς όρεξη και να πάω στο αεροδρόμιο, να γυρίσω σπίτι να ξεπακετάρω και να συνηθίσω πάλι. Μια φίλη μού είπε ότι θα συνηθίσω γιατί αγαπάω το νησί πολύ και μάλλον είχε δίκιο, να'μαι πάλι, αλλά μέρες περνούν και ακόμη για την Αθήνα γράφω.

τραγούδι της μέρας- Motorama- Ghost

Δύο ώρες διαφορά 2011 part I

2011-01-23T20:25:00.003Z

Μια εξιστόρηση μερικών ημερών στην Αθήνα που μού θύμισαν ότι το να μένω εδώ είναι η λογική επιλογή και ότι την Αθήνα και μερικούς ανθρώπους δεν θα τους βγάλω ποτέ από μέσα μου (ναι, είναι ποστ-σαπουνόπερα). Μερικά τμήματα του ποστ αυτού τα έγραψα πριν μερικά βράδυ σε ένα σημειωματάριο γιατί δεν έιχα λαπτοτ. δεν ξέρω αν αυτό το κάνει λίγο ΄κονσέρβα' αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ καλύτερο.

Το πρώτο βράδυ, φτάνω στο Ελ. Βενιζέλος και είναι 12.30 το βράδυ. Το αεροδρόμιο είναι άδειο, φωτεινό, κάπως καταθλιπτικό. Βγαίνω έξω, ένα αεράκι με χτυπάει, τόσο δροσερό και ωραίο που είχα καιρό να νοιώσω κάτι αντίστοιχο (ίσως από την τελευταία φορά που ήμουν πάνω σε πλοίο στο Αιγαίο).

Λίγα λεπτά μετά, στο κέντρο, κατεβαίνουμε τη Βασ. Σοφίας, βλέπω το Χίλτον με αγάπη, όχι γιατί μ αρέσει το ξενοδοχείο αλλά γιατί στα μάτια μου είναι κάτι εξαιρετικά Αθηναικό. Το κέντρο είχε την ίδια γοητεία που θυμάμαι, παρά την παρακμή για την οποία διαβάζω εδώ. Είχα σχεδόν ξεχάσει εκείνα τα υπέροχα μαγαζάκια που πουλάνε κουμπιά, σεμέν, κλειδαριές, με τιμές ευκαιρίας σε βιτρίνες βγαλμένες από το 1960.

Μήπως τα εξωραίζω όλα;

Στο booze συνειδητοποιώ πόσο ωραίοι είναι οι Αθηναίοι (τίτλος που αναφέρεται σε όποιον είδα στην Αθήνα, δεν έψαξα και πού μένει ο καθένας) και ότι κανείς δεν σταμάτησε να καπνίζει. Ο λαιμός μου διαφωνεί πρακτικά με αυτό αλλά από το βράδυ αυτό θα μείνει ένα ποτ πουρί με Cure, James, Big in Japan και Ντίσκο Τσουτσούνι, και μια ντουντούκα στο μπαρ να λέει για έναν παλιατζή. Η κοπελιά μας κερνάει σφηνάκια όχι γιατί έχουμε κάνει κανά σοβαρό λογαριασμό αλλά γιατί έχουμε τόση χαρά με τη Χ. που είμαστε πάλι μαζί που έχουμε όσο κέφι έχει το υπόλοιπο μαγαζί μαζί.

Μετά πίνουμε τεκίλες με υπόκρουση (σουρεαλιστική) τον Ζακ Στεφάνου και την Ανδριάννα Μπάμπαλη. Ακούγεται αλλιώς αυτό το βράδυ. Στο επόμενο μαγαζί ζητάμε το copa cabana γιατί μας θυμίζει ένα απόγευμα στην Potzdamer Platz αλλά δεν μας το βάζουν. τουλάχιστον έμαθα ότι είμαι καλό κοπέλι.

Στο επόμενο μαγαζί συμβαίνουν διάφορα που δεν μπορώ να εξηγήσω. Με χαιρετά κόσμος που μάλλον έχω γνωρίσει πρόσφατα, ένας μου βγάζει τη τσάντα και την κρεμάει πιο δίπλα για να μη με κουράζει, είμαι ανάμεσα σε αλλους δύο που φαινομενικά είναι μόνοι τους στο μπαρ.

Έτσι πάει 7 το πρωί και τρώμε τυρόπιτα για να αντέξουμε το αλκοόλ.

την άλλη μέρα, ή μάλλον λίγες ώρες μετά είμαι στο ΚΤΕΛ. Δεν είμαι σίγουρος τι να πω όταν βλέπω τις εγκαταστάσεις αλλά περνάω τις υπόλοιπες ώρες του ταξιδιού διαβάζοντας εφημερίδες. τα άρθρα είναι επώδυνα, διαβάζω για την χώρα, για την Αθήνα, για μια γενική κατάντια, για ένας μιζεραμπιλισμό. Κάπως πιο νηφάλιος πια, τα νέα είναι σαν χτυπήματα.

Σταματάω για λίγο και ακούγοντας the irrepressibles βλέπω τη θάλασσα στα αριστερά μου. ο ήλιος πέφτει πάνω της και λάμπει και έτσι ξεχνιέμαι. είναι τόσο όμορφα όλα, η θάλασσα, κάτι νησάκια στο βάθος, η μεσογειακή βλάστηση, οι ελιές.

Τα περισσότερα από αυτά τα έγραψα σε ένα χαρτί, είχα καιρό να το κάνω. πέρσι έγραφα συνέχεια, χωρίς λόγο, όπως αποδείχτηκε. είναι ωραία να μην έχεις ούτε delete ούτε backspace, μόνο μουντζούρες.

Στο πατρικό μου πια, κοιτάω τα βιβλία που άφησα πίσω, βρήκα διάφορα της Τριανταφύλλου, κάτι γάλλους ποιητές, βιβλία αγορασμένα από αυτοσχέδια παζάρια στην Αμοργό, κάτι συλλογές του Ελύτη, λέιπει μία- την έδωσα κάποτε και δεν την πήρα ποτέ πίσω παρά την αθετημένη υπόσχεση- αλλά τι να κάνεις. Βρίσκω τα άπαντα της Δημουλά, διαβάζω την Εφηβεία της Λήθης και θυμάμαι τη πρώτη φορά που τη διάβασα, το 1994 σε ένα πατάρι ένος μικρού βιβλιοπωλείου.

'.. θέλανε τα κλάμματα να πάνε πίσω στην Αθήνα με τα πόδια.'. Και δεν ήταν μόνο τα κλάμματα.

Η Αθήνα παραμένει σαν τη μεγάλη αγάπη που δεν μπορεί να ευοδώσει λόγω εξωγενών συνθηκών αλλά τουλάχιστον παραμένει μακράν ο πιο ειλικρινής μου έρωτας.

τραγούδια των ημερών:

the irrepressibles- in this shirt

kim wilde- cambodia- για ένα βράδυ, κάπου κοντά στη Συγγρού.

Walls, distractions and shiny objects

2011-01-04T00:22:00.003Z

είπα ότι απόψε θα κάνω ποστ μόνο αν βρω στον υπολογιστή μια φωτογραφία να ταιριάζει με την αποψινή νύχτα. και βρήκα την S Molton Str, έναν πεζοδρομημένο δρομάκο κοντά στην απείρως πιο διάσημη Bond Str. Συνήθως τα Χριστούγεννα έχει φωτάκια και τέτοια καλά αλλά τώρα είναι χωρίς στολισμούς. Βασικά είναι μια κυριακή του χειμώνα, με εμένα και άλλους δύο να περπατάμε εκεί. κάτι καφέ να μαζεύουν τραπεζάκια, με τα φώτα από τις βιτρίνες να λάμπουν.

ο λόγος που την έβαλα ήταν γιατί μού θύμισε την αλλαγή του έτους φέτος. Με βρήκε σπίτι, να κάθομαι να βλέπω ταινίες μιας και έχοντας κάνει Πρωτοχρονιά εδώ παλαιότερα, η εμπειρία μού έφτασε. Από αύριο έχει πάλι δουλειά, έρευνα, ερωτήσεις, άγχος, σχέδια, ιμειλς, κολύμπι, εφημερίδες. Γι'αυτό μ'αρέσει αυτός ο δρόμος. Μού θυμίζει όσα δεν έχει η καθημερινότητά μου- είναι πιο ήσυχος από τη βαβούρα των γύρω δρόμων, έχει λιγότερους ανθρώπους, που νοιώθεις ότι είναι εκεί για τον ίδιο λόγο. Και σε βγάζει σε ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της πόλης- το Mayfair, εκεί που είναι αδύνατο να χαθείς, με τα υπέροχα κτήρια και τις μικρές τετράγωνες πλατείες, την Αμερικανική πρεσβεία και μια περίεργα όμορφη ανάμνηση για το κτήριο.

ήμουν εκεί πριν μερικές νύχτες και ήταν από αυτές τις νύχτες που δεν περιμένεις να έλθουν αλλά έρχονται. κάτι γίνεται και πας σπίτι αλλιώς, κοιμάσαι σαν κάτι να έχει αλλάξει προς το καλύτερο. και εύχεσαι μερικοί άνθρωποι να έμεναν εδώ κι άλλο και άλλοι να ήταν πιο σταθεροί στις αποφάσεις τους. αλλά τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει και έτσι η ζωή είναι σαν τη ντουλάπα το πρωί. πρέπει να αποφασίσεις, με ό,τι σού δίνεται και όχι με ό,τι θα ήθελες να έχεις, πώς θα πας στο γραφείο αξιοπρεπώς.

στο Gordon's ακούω όμορφες ιστορίες για απρόσμενες και ανατρεπτικές πρωτοχρονιές και αναρωτιέμαι αν είναι στον άνθρωπο ή το Λονδίνο έχει κάτι τέτοιο. καταλήγω ότι είναι ένας συνδυασμός αν και στο Λονδίνο έχεις πάντα περισσότερες πιθανότητες να ζήσεις κάτι παράξενο. άρα μάλλον δεν κατέληξα πουθενά. γυρνώντας σπίτι είναι τόσο κρύα η νύχτα.

κάπου στα δρομάκια του Soho, κατεβαίνοντας τη Poland Str δεν λέμε πολλά και σκέφτομαι τι θα κάνω και φέτος. τελικά ό,τι και να λέω, ο Ιανουάριος δεν με αφήνει να τον δω αλλιώς, παρά σαν αρχή. και πάλι σκέφτομαι όλη την αβεβαιότητα που επικρατεί εδώ, και αυτό το αίσθημα ότι αν κάτι δεν πάει καλά εδώ δεν έχεις και πολλές επιλογές. έχουν περάσει τα χρόνια όπου οι γονείς λειτουργούσαν σαν ένα κάποιο δίχτυ ασφαλείας. από την άλλη πρέπει να πάει καλά. όπως είπε και ένας φίλος τις προάλλες, out of the blue που λέμε κι εδώ 'you are the eternal optimist'. την ίδια έκπληξη ένοιωσα κι εγώ.

πριν λίγο κοιτούσα έξω από τη σοφίτα μου και μερικές μικρές νιφάδες έπεφταν. από αυτές που τις βλέπεις μόνο όταν πέφτουν κοντά στις λάμπες που φωτίζουν το δρόμο. είχαν κάτι όμορφο.

τραγούδι της νύχτας: telefon tel aviv- you are the worst thing in the world

borne back ceaselessly into the past

2010-12-30T23:28:00.005Z

Μ'αρέσε πολύ όταν κάποιος μάς επισκέπτεται στο Λονδινάκι. Και δεν εννοώ κάποιος διάσημος αλλά κάποιος φίλος. έτσι μια βόλτα στο Λονδίνο είναι μια διαφορετική εμπειρία, πιο ωραία από τις συνηθισμένες μέρες, ακόμη και αν περιλαμβάνει παράξενα κινέζικα πουγκιά.

Τυχαία είμαστε σε ένα από τα αγαπημένα μου μαγαζιά, σε ένα δρομάκι που ενώ βρίσκεται 5 λεπτά από την Οxford Street και τους τουρίστες της είναι τόσο ήσυχο που νομίζεις ότι είσαι σε κάποια επαρχιακή Αγγλική πόλη- αλλά με τα καλά του Λονδίνου. ένα από αυτά παραμένει το ότι ποτέ δεν ξέρεις ποιον θα συναντήσεις. Πόσω μάλλον όταν έχεις ήδη συναντήσει κάποια που ήθελες καιρό να δεις.

Στη Carnaby Street έχουν διαφορετικά στολίδια φέτος, κάτι που μοιάζει με το ηλιακό σύμπαν. Πλανήτες με τα φεγγάρια τους, κάτι που μοιάζει με τον άρη αλλά έχει και δαχτύλιους (τι να είναι άραγε). Στη Regent Str είναι τα ίδια στολίδια με πέρυσι (και πρόπερσι). Τα γνωστά αστέρια που αν τα δεις από ψηλά είναι σαν μια αλληλουχία άστρων στο κατάφωτο, ατάκτως ειρημένο σύμπαν μας.

fast forward και στο tube που για τρίτη συνεχόμενη χρονία αγαπάω, σκέφτομαι τη χρονιά που φεύγει. όσο και να λέω ότι χρονιά άλλαξα τον Σεπτέμβριο (εργαζόμενος σε πανεπιστήμιο γαρ) πάντα κάτι σκέφτομαι τον Δεκέμβριο. Η αλλαγή ενός αριθμού είναι κάτι παραπάνω από την ολοκλήρωση μιας περιστροφής γύρω από τον ήλιο. είναι:

Βιβλία: το πιο ονειρικό βιβλίο, για μια ακόμη φορά, η Mrs Dalloway, φέτος συνδυασμένη με ένα υπέροχο ταξίδι στη Brugge/ το βιβλίο με τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες, το invisible του P Auster/ η καλύτερη τελευταία γραμμή μυθιστορήματος που έχω διαβάσει ποτέ στο The Great Gatsby/ ο δικηγόρος που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω στο To kill a mockingbird/ η απόδειξη ότι ο έρωτας όλα τα νικάει στο Death at Intervals toy J Saramago.

Μουσικές: η Bjork, ακόμη, για αυτή τη φωνή/ οι Camera Obscura για το καλύτερο soundtrack για τα βρετανικά μας νησιά/ οι Keep Shelly in Athens γιατί μού θυμίζουν την Ελλάδα που αγάπησα/ οι Sambassadeurs, δεν ξέρω γιατί/ οι Telefon Tel Aviv για κάτι 80s samples που θα με κάνουν να συμπαθήσω μια δεκαετία που δεν χώνεψα ποτέ- είμαι παιδί των 90s and I will let this define me/ οι Arcade Fire για ένα και μόνο τραγούδι.

Στιγμές: είναι παράξενο αλλά δεν θυμάμαι πολλά. είναι σαν να πέρασαν όλα γρήγορα. μόνο ένα ταξίδι με τρένο στη γαλλική εξοχή με ήλιο, ποταμάκια, στάχυα σε δεσμίδες, απαραίτητα μια Citroen DS και φωτογραφίες από το παράθυρο του τρένου/ ένα ταξίδι στο αεροδρόμιο χωρίς να πετάω εγώ/ νεύρα και ένα γιατί που δεν θα μου εξηγήσει ποτέ κανείς/ ένα πρωινό στο Βέλγιο, σε ένα ζαχαροπλαστείο, στην αυλή, με τσάι και μιλφέιγ, ήλιο, ένα βιβλίο/ ένα απόγευμα, στο ίδιο μέρος, σε ένα κανάλι πιο πέρα, από τα ομορφότερα μέρη που έχω δει/ και τι ησυχία/ το πρώτο πρωί στις Βρυξέλλες όπου συνειδητοποίησα ότι η πιο συχνή αλυσίδα μικρογευμάτων λέγεται όπως λέγομαι εγώ: Panos!/ κι όμως/ το Βερολίνο/ μερικά ποτήρια κρασί σε ένα μπαρ που παρολίγο να γίνει στέκι, να βλέπει σε μια πλατεία με πεσμένα φύλλα και ωραίες συζητήσεις/ ένα μουσείο με το πιο παλιό απολίθωμα πτηνού/ μερικά σημάδια προόδου στο διδακτορικό/ η χαρά να πηγαίνεις διακοπές με μια φίλη σου και να περνάς καλύτερα από ό,τι φανταζόσουν ότι είναι ποτέ δυνατόν/ περίεργες συζητήσεις για την Ελλάδα με μια σερβιτόρα με εμπειρία σε ένα σέρβικο εστιατόριο στη Βιέννη/ το ότι παραλίγο να αγοράσω ένα παλτό 1000 ευρώ επειδή ντράπηκα να το επιστρέψω όταν έμαθα τη τιμή/ ευτυχώς δεν είχαν το νούμερό μου/ η χαρά να επιστρέφεις σπίτι μετά από ταξίδια/ κάτι κατεστραμένες διακοπές στην Ελλάδα/ ένα υπόγειο μπαράκι στο Soho/ ένας σταθμός τρένου στο Ανατολικό Λονδίνο το σούρουπο/ το Λονδίνο, κάθε μέρα/ τα λουλούδια μου στο γραφείο/ η χαρά να κολυμπάς στο κέντρο της πόλης μες στη μέση της μέρας, έστω και σε πισίνα/ μια αμήχανη στιγμή στις σκάλες του μετρό/ ένα απόγευμα σε ένα διαμέρισμα στο Νότιο Λονδίνο/ περπάτημα στα κανάλια στο Βόρειο Λονδίνο/ η αλλαγή της γειτονιάς μου στη δουλειά στην άνοιξη/ η στιγμή που ένας τουρίστας θέλει οδηγίες και σε ρωτάει: do you live here? και περήφανα λες 'I do, yes'/ η στιγμή που ένα σχέδιο χαλάει, θεαματικά, αλλά συνειδητοποιείς ότι είναι σαν τη Λερναία Ύδρα και δύο ξεπηδούν/ το ότι δεν βαριέμαι να λέω ότι αγαπάω το Λονδίνο/ αλλά μού λείπει η Αθήνα/ ένα βράδυ στο τέννις κλαμπ του Παπάγου/ μια βόλτα στο Σκουφάκι/ η αγωνία για τραπέζι στο petit fleur/ η δίψα για περιγραφές τη; ζωής στην Αθήνα από φίλους και μπλογκ που μ'αρέσει να διαβάζω/ η υποψία ότι κάτι μπορεί να έπαιξε σε ένα τραπέζι για δείπνο που φτάνει να σου φτιάξει τη διάθεση

tomorrow we will run faster

2010-12-24T23:36:00.005Z

Θα προσπαθήσω να τελειώσω το ποστ πριν αλλάξει η μέρα και έλθουν τα Χριστούγεννα. Δεν ξέρω γιατί, απλά θέλω. Αλλά ούτως ή άλλως δεν θα γίνει, γράφω αργά. Και είμαι απασχολημένος με το να αλλάζω μουσική.

Για την ώρα έχω βάλει στο repeat το suburban war των arcade fire, που για εμένα είναι το πιο σημαντικό τραγούδι που άκουσα φέτος. Μού θυμίζει το ταξίδι στο Βέλγιο, έναν όμορφο Οκτώβριο, μια από τις πιο αδικοχαμένες ευκαιρίες που θυμάμαι. Πολλές ευθύνες για ένα τραγούδι.

Το χιόνι μας τελείωσε οπότε ό,τι και να λέει το Met Office, white Christmas δεν έχουμε. Αντιθέτως, είμαι στον καναπέ, με το λαπτοπ αγκαλιά, με τα φωτάκια (όχι τυλιγμένα πάνω μου, μη το ξεφτιλίσουμε κιόλας), κάτι σοκολατάκια στο coffee table (για διακόσμηση τα έχω, δεν τα τρώω) και το νερό μου (για να μη τρέχω στην κουζίνα, αν χρειαστεί). Το μόνο που μού λείπει νομίζω είναι η καρώ κουβέρτα για να ρίξω πάνω μου.

Τα σοκολατάκια δεν τα τρώω γιατί γράφτηκα γυμναστήριο προσφατα (γιατί, δεν είμαι σίγουρος) και σήμερα ένοιωσα δικαιωμένος γιατί έμαθα ότι η Βασίλισσα αύριο, στο Queen's Speech, θα μιλήσει για τη σημασία του αθλητισμού στη ζωή μας, όπως είπε το ΒΒC, επειδή η Βρετανία δεν έκανε τίποτα αξιοσημείωτο φέτος για να αναφέρει στο μήνυμα και το μόνο που βρέθηκε σαν θέμα ήταν αυτό.

Βλέπω τις ειδήσεις και συνειδητοποιώ ότι μερικά πράγματα είναι ίδια με την Ελλάδα. Μια δακρύβρεχτη ιστορία πρέπει να εμφανιστεί λόγω Χριστουγέννων, και φυσικά ένα ρεπορτάζ για το πόσοι φεύγουν από το Λονδίνο με τρένα, αεροπλάνα και αυτοκίνητα για να κάνουν γιορτές 'σπίτι τους'. Η διαφορά έγκειται στη διάρκεια αυτών των ρεπορτάζ. 5 λεπτά και τα δύο μαζί, και μάλλον πολύ λέω.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Ο λόγος που έκανα ποστ απόψε ήταν γιατί ήθελα να μοιραστώ μια γραμμή από το βιβλίο που διαβάζω τώρα- το The Great Gatsby:

So we drove on toward death through the cooling twilight.

τραγούδι της νύχτας- Babybird- take me back

Telefon UK

2010-12-19T23:02:00.004Z

Χιονίζει πάλι εδώ αλλά αυτή τη φορά it means business. Είναι κάπως σουρεαλιστικό το αίσθημα του να μένεις σε νησί- αν και η Βρετανία είναι κάπως μεγάλο νησί και δεν της φαίνεται. Ωστόσο, για ένα σαββατοκύριακο (ίσως και περισσότερο) δεν μπορούμε να φύγουμε από το νησί και δύσκολα μπορεί κανείς να έλθει εδώ. Εγώ δεν μπορώ να πάω πουθενά αλλά ούτως ή άλλως δεν θέλω να πάω και πουθενά.

Γι'αυτό αν με ξαναρωτήσει κανείς 'are you going home for Christmas' μάλλον θα σωπάσω. Έχω βαρεθεί αυτήν την ερώτηση και το ηλίθιο βλέμμα που ακολουθεί την απάντηση, σαν να σου λένε ότι είναι πολύ κρίμα που δεν θα πας στους γονείς σου και θα είναι, συνεπώς, όλα θλιμμένα στη πλάση τριγύρω σου.

Μια φωτογραφία της εν λόγω πλάσης αποδεικνύει ότι είναι μια χαρά και έτσι.

Θυμάμαι τέτοια μέρα πέρσι ταξίδευα για Αθήνα. Για κάποιο λόγο το θυμάμαι σαν τώρα. Η καθυστέρηση στο μετρό, το κρύο, η χειρότερη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο, το παγωμένο terminal 5 της ΒΑ, οι έλληνες φοιτητές τριγύρω μου να με κάνουν να αμφισβητώ τη γενιά μου με τις μαλακιες που έλεγαν, οι δύο ώρες που πέρασα σε ένα αεροπλάνο σε στάση, το ότι όταν έφτασα στην Αθήνα με περίμενε η Χ. και ήταν όλα πιο ευχάριστα.

Επίσης θυμάμαι ακριβώς τη μέρα που έφυγα. Και δύο μέρες πριν από αυτή όταν έπρεπε να ξαναπάω στο αεροδρόμιο να αφήσω κάποιον.

Θυμάμαι επίσης ότι κυκλοφορούσα με κοντομάνικο τότε.

Αρκετά. Αυτά ήταν το 2009. Τώρα έχουμε 2010 (για λίγο ακόμη, όσο το χαρήκαμε, το χαρήκαμε) και είναι όλα τελείως αλλιώς.

Αρκετά όμως με αυτά. Ο,τι έγινε έγινε και όλοι μάθαμε από κάτι.

Στο Λονδίνο είναι όλα παγωμένα αλλά όλοι κυκλοφορούμε με σακούλες με δώρα, φιογκάκια, περιτυλίγματα και κάρτες. Οι δικές μου είναι στο γραφείο μου πάνω, τοποθετημένες με σειρά εκατέρωθεν του Νοτιοαφρικάνικου φυτού μου. Τα δώρα μου ήταν κάτω από το τζάκι (ναι, τόσο κλισέ) αλλά τα περισσότερα τα έχω δώσει και στο τζάκι εχουν μείνει μόνο μια κάλτσα (γίνεται χειρότερο), κάτι φωτάκια (τι είπα;) και το δεντράκι με τα ξύλινα στολίδια από το Muji.

Στην οροφή της σοφίτας έφτιαξα έναν χιονάνθρωπο αλλά κατέρρευσε λόγω κλίσης και ελπίζω να μην έπεσε σε κανέναν περαστικό.

Το ραδιόφωνο τώρα παίζει ένα πανάρχαιο b-side των placebo (eyesight to the blind) και αυτόματα μού θυμίζει το διαμέρισμά μου στην Αθήνα, έναν ιανουάριο, που βλέπαμε Μπομπ Σφουγκαράκη.

Καμμια φορά όταν γράφω εδώ νομίζω ότι κάθομαι με κάποιον που ξέρω και πίνοντας κρασί ανταλλάσουμε ιστορίες από παλιά, όταν δεν γνωριζόμαστε.

Περίεργο.

τραγούδι της ημέρας: all is full of love- Björk, για αυτή τη φωνή.

Octothorp

2010-12-11T23:33:00.004Z

Μετά τη δουλειά αποφασίζω να πάω να αγοράσω κάτι χριστουγεννιάτικο για το σπίτι. Στο δρόμο περνάω από τη Τrafalgar Square και καθώς ανεβαίνω τα σκαλιά γρήγορα, με το παλτό να κινείται από τον αέρα και τα κάλαντα να ακούγονται από τη χορωδία μπροστά από το δέντρο της πλατείας γυρνάω και κοιτάω προς τα πίσω. Βλέπω το πύργο του ρολογιού με το ωραίο πράσινο φως στο περίγραμμα και νοιώθω ότι όλο αυτό είχε κάτι κινηματογραφικό.

Μάλλον φταίνε τα κάλαντα.

Η Ρ. μού λέει ότι τα φετινά Χριστούγεννα έχουν μια μιζέρια και μια θλίψη. Κανείς δεν τα περιμένει ιδιαίτερα. Εγώ ποτέ δεν τα περιμένω ποτέ οπότε αδυνατώ να το καταλάβω. Αν και έχουμε 11 μέρες επιπλέον άδεια τα Χριστούγεννα οπότε κάτι καλό θα συμβεί. Συνειδητοποιώ ότι αν και έχω πείσει τον εαυτό μου ότι ο Σεπτέμβρης είναι η αρχή του έτους, πάλι νοιώθω μια περίεργη τάση (δεν είναι ανάγκη, είναι σα νομοτέλεια) να σκεφτώ τι δεν έχω φέτος που είχα πέρσι. Και τι έλεγα να κάνω φέτος που τελικά δεν έκανα.

Από την άλλη, πόσα ήλπιζα να κάνω και τελικά τα έκανα ή τα ετοιμάζω.

Τι κερδίζει; ρητορικό ερώτημα.

******

Σάββατο απόγευμα. Στο μετρό διαβάζω. Κατεβαίνω να πάω στον Κ. και μέσα σε μισή ώρα έχω αλλάξει τελείως περιοχές- η γοητεία του Λονδινου.

Ένα απόγευμα με μουσική. Ψηλά.

Jamie Woon- night air: λέω στον Κ. να ξεκινήσουμε ένα κίνημα και να πηγαίνουμε σε διάφορα σημεία της πόλης και να αφήνουμε μικρά αυτοκινητάκια τύπου match box και να ανεβάζουμε φωτογραφίες στο twitter με σκοπό να γίνουμε διάσημοι ή talk of the town. Δεν θέλει και αν δεν θέλει κι αυτός δεν νομίζω ότι θα βρω άλλον να το κάνει μαζί μου.

Florrie- left too late: από τον 12ο όροφο κοιτάμε το Κοινοβούλιο και σκεφτόμαστε πόσοι Έλληνες μένουν σε μέρη όπως η Βαρκελώνη, το Βερολίνο, η Γκρενόμπλ, και εμείς απλά στο Λονδίνο. Δείχνει τόσο mainstream πια. Μετά από λίγα λεπτά κοιτώντας τη θέα συνειδητοποιώ ότι δεν έχει σημασία. Είναι μια υπέροχη πόλη. 12 ορόφους πιο κάτω, η κίνηση δεν σταματάει καθόλου, τα φώτα της πόλης είναι πανέμορφα, παλιά βιομηχανικά κτήρια συνδυάζονται με council estates, κλασσικά κτήρια με τους αρχαιοελληνικούς τους κίονες, τους γοτθικούς πύργους του Κοινοβουλίου, τα πανάκριβα residential towers και το απόλυτα τουριστικό London Eye στα μπλε.

Κeep Shelly in Athens- Running out of you: ανταλλάσoντας ιδέες για νέα (ή και πιο παλιά) τραγούδια καταλήγουμε να ακούμε μερικά από τα πιο ατμοσφαιρικά τραγούδια που έχω ακούσει εδώ και καιρό.

James Blake- limit to your love: το μισό Λονδίνο (λέει η εφημερίδα) θα έβλεπε τον τελικό του x-factor απόψε. Δεν ξέρω γιατί. Ένα απόγευμα με τσάι και μπισκότα και δευτερολογία με κρασί, αριστοτεχνικά ανοιγμένο, ακούγεται καλύτερο.

The naked & famous-punching a dream: η σειρήνες τελικά είναι ο πιο χαρακτηριστικός ήχος της πόλης μας.

τραγούδι της ημέρας: stereolab- french disko

πόσο ταιριαστοί είναι μερικοί τίτλοι στα γεγονότα των ημερών (μου).

Χιόνια στο καμπαναριό ν.2.0.10

2010-12-05T23:38:00.004Z

Έχει ένα ενδιαφέρον να ξυπνάς το πρωί και να ανοίγεις το παραθυρο και να βλέπεις χιόνι, παντού. Περιέργως όλοι δείχνουν να κάνουν ό,τι κάνουν και τις μη χιονισμένες μέρες, με ένα παραπάνω στρώμα κάτω από το παλτό, ίσως.

Τη μια μέρα κάνει τόσο κρυό που είναι επώδυνο. Συνειδητοποιώ ότι ο ήχος που κάνουν τα παπούτσια μου στο φρέσκο χιόνι με κάνει να ανατριχιάζω- όπως πχ ο ήχος του μπαλονιού που τρίβεται. Περπατώντας στον πάγο νοιώθω μια αγαλίαση, ακουστικά τουλάχιστον.

Γλιστράω συνέχεια και περαστικοί μου χαμογελούν. Χαμογελάω κι εγώ. Πάντα θα με κάνει να χαμογελάω η ευκολία με την οποία εδώ ανταλλάσουμε ένα χαμόγελο όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Ή ακόμη και αν μοιραστείς τις ίδιες θέσεις στο μετρό, εκείνες τις 4 που είναι αντικριστές ανά ζεύγη, και καθήσεις, χαμογελάς για να χαιρετήσεις τους νέους σου γείτονες.

Ένα σκυλί τρέχει στο χιόνι και κυνηγάει μια μπάλα ενώ με το ζόρι προσπαθεί να ορθοποδήσει. Κάτι παιδιά πιο πέρα γεμίζουν τα παπούτσια ενός συμμαθητή τους με χιόνι και κάτι άλλα φτιάχνουν έναν λόφο από χιόνι.

Στη δουλειά κανείς δεν έχει όρεξη να κάνει κάτι παραγωγικό και τη μισή μέρα κοιτάμε έξω από το παράθυρο ενώ την άλλη μισή ανταλλάσουμε πληροφορίες για τους φοιτητές που μας μισούν. Ο καθένας μας προφανώς έχει μια νέμεση.

Στα διαλείμματα σχεδιάζουμε πώς θα ξεφορτωθούμε τον κάκτο που δεν αρέσει σε κανέναν μας ενώ ο βοηθός μου έρχεται πια στο γραφείο μου και μου μιλάει για το ποιους φοιτητές θεωρεί όμορφους.

Στο πρώτο πρόβλημα βρήκαμε λύση: μια μέρα που θα ανοίξουμε το παράθυρο, τυχαία θα σπρώξουμε τον κάκτο. Ουπς.

Για το δεύτερο δεν έχω σκεφτεί κάτι. Αλλά δεν παύει να μού φαίνεται σουρεαλιστικό όταν έρχεται στο γραφείο με το κασκόλ και το τσάι στο χέρι και μου λέει για τον φοιτητή με το όνομα Ιωάννης. Όταν του κάνω μαθήματα προφοράς νομίζω ότι αν συνδυάσουμε αυτά τα σενάρια, μαζί με κάτι συμβάντα στο δωμάτιο με το φωτοτυπικό, 22,000 φακέλους που μας παρέδωσαν μια μέρα επειδή έκανα λάθος στη παραγγελία, μια μικρή πλυμμήρα που εγώ προκάλεσα, έναν κροκόδειλο με τάσεις αυτοκτονίας, ένα φυτό ζόμπι, έναν φάκελο με βιολογικά όπλα και μια μέρα που ο R. άρχισε χωρίς λόγο να μού μιλάει στα γαλλικά θα κάνουμε ένα πολύ επιτυχημένο sitcom.

τραγούδι της ημέρας: porcupine tree- sentimental

European Adventure Part III: Road to Vienna

2010-11-30T20:44:00.003Z

Στο ταξίδι για τη Βιέννη, είμαστε οι τελευταίοι που επιβιβάζονται αλλά δεν φταίμε. Το αεροδρόμιο της Βιέννης είναι όπως όλα τα αεροδρόμια που έχω δει: σχεδιασμένα για να σε πηγαίνουν από την έξοδο στον έλεγχο, από εκεί στις αποσκευές και από εκεί στις αφίξεις.

Στον ιμάντα αποσκευών βλέπω μια μπάντα με τα όργανα και τον εξοπλισμό της. Για λίγα λεπτά ελπίζω να είναι οι Αrcade Fire για να τους πω πόσο έκλαψα με το the suburbs. τελικά ήταν οι UB40 (!) και απέφυγα το ρεζιλίκι.

Στο δρόμο για το ξενοδοχείο βλέπω την αντίστοιχη Αττική Οδό με βιομηχανικά κτήρια δεξιά και αριστερά, όλα πολύ καλοφτιαγμένα και όμορφα. Αναρωτιέμαι που είναι οι περιοχές δεύτερης κατηγορίας που έβλεπα κάποτε στον περιφερειακό του Παρισιού;

Μετά από 3 μέρες εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχουν.

Τη πρώτη μέρα η Βιέννη δίνει την εντύπωση μιας μικρής πολης που είναι στον κόσμο της. Είναι μικρή αλλά δεν παύει να είναι η πόλη που αποτέλεσε τη πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαικής Αυτοκρατορίας και το πνευματικό κέντρο του 19ου αιώνα. Παρ'όλα αυτά, οι κάτοικοί της δύο αιώνες μετά είναι μάλλον διαφορετικοί. η ξενοφοβία είναι πιο διαδεδομένη παρά ποτέ, όπως μού εξηγεί ένας ταξιτζής και μια κοπέλα στην Όπερα.

Η Όπερα είναι όντως εξαιρετική. Εκεί καταλαβαίνεις πώς είναι να είσαι σε ένα μέρος που κάποτε περνούσε ώρες ο Στράους ή ο Μάλερ. Το βράδυ σε μια όπερα, νοιώθω σαν το φτωχό συγγενή αφού όλοι φορούν κοστούμια κα φορέματα κι εγώ έχω πάει με τζιν και πουκάμισο.

Η Βιέννη έχει μια εκπληκτική ικανότητα να σε κάνει να νοιώθεις πάμφτωχος. Επίσης, έχει τον πιο καλόγουστο χριστουγεννιάτικο στολισμό που έχω δει ποτέ μου. Είναι απλά υπέροχος και ταιριάζει απόλυτα στη πόλη.

Οι Βιεννέζοι φαίνεται να ζουν σε μια άλλη εποχή, σε μια πόλη όπου η κρίση (η οικονομική) δεν φαίνεται να έχει περάσει, η πόλη είναι απίστευτα καθαρή και τα κτήρια είναι πανέμορφα.

Το κοινοβούλιο μοιάζει πολύ με τα κτήρια της Αθηναικής Τριλογίας χωρίς τα συνθήματα και τους Αφρικανούς μικροπωλητές όμως.

Βλέπεις συχνά σουβενίρ με τη Πρ. Σίσι, η οποία όντως έμοιαζε πολύ με τη Ρόμι Σνάιντερ (αν και το αντίστροφο είναι πιο λογικό, χρονικά). Και σοκολατάκια με τον Μότσαρτ πάνω. Και ήταν απαίσια.

Ένα απλό μπαρ δεν βρήκα, μόνο μερικά που κάνουν το Galaxy του Hilton να μοιάζει με μπαρ στα εξάρχεια. οπότε την έβγαλα με γλυκά και καφέ. Και σνίτσελ.

στις χριστουγεννιάτικες αγορές, που είναι σε κάθε πλατεία, προσπαθώ να μιλήσω γερμανικά για να μην είμαι σαν τον χαζό τουρίστα αλλά συνειδητοποιώ ότι η Αυστριακή προφορά είναι τελείως διαφορετική από ό,τι ήξερα. Ωστόσο βρήκα ένα τσόχινο δεντράκι, μωβ, με καρώ σχέδιο για το γραφείο μου. ό,τι πρέπει για τα αντι-Χριστούγεννα.

Οι Βιεννέζοι είναι αγενείς. Τελεία.

Στο παλάτι της Μαρίας Θηρεσίας οι κήποι είναι σκεπασμένοι με χιόνι, στον δεύτερο όροφο παίζει Μάλερ, από το παράθυρο βλεπεις τους κήπους με τις πορτοκαλιές και στο δίπλα δωμάτιο, σε μια έκθεση του Κλιμτ, μια φιλη μου σχολιάζει το 'Φιλί' με τέτοιο τρόπο που με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο μερικοί θέλουν να έχουν σχέση. Ωστόσο, ο πίνακας όντως έδειχνε δύο ερωτευμένους με πολύ όμορφο τρόπο.

Στο δρόμο του γυρισμού, και αφού συνειδητοποίησα ότι στη Βιέννη δεν μπορείς να χαθείς, κάτι συνειδητοποίησα και το εφάρμοσα στο Λονδίνο. Τελικά τα ταξίδια όντως ανοίγουν το μυαλό σου.

Και πολλές φορές σε κάνουν να αγαπάς το σπίτι σου.

Σε ένα εστιατόριο, νοιώθω τη χαρά της παγκοσμιοποίησης: δύο έλληνες, ο ένας με καναδικές ρίζες, αμφότεροι κάτοικοι Αγγλίας, τρώνε σέρβικο φαγητό στην Βιέννη. Το μέρος έχει μικρά πορσελάνινα μπιμπελό, χαμοκέλες στους τοίχους, γύψινα μπούστα αρχαίων, ξύλινα μουσικά όργανα στους τοίχους και όλα αυτά, με κάποιο τρόπο, ταιριάζουν απόλυτα.

Στο αεροδρόμιο της Βιέννης έχει ειδικά κουβούκλια για καπνιστές. Ποτέ δεν θα ξανασχολιάσω την Ελλάδα ως ψαροκώσταινα όταν στο αεροδρόμιο της Αθήνας η πρώτη εικόνα που αντικρίζω είναι διάφοροι τελειωμένοι να καπνίζουν πριν τον έλεγχο διαβατηρίων. Ο οποίος από την έξοδο απέχει 30 μέτρα.

Στο αεροδρόμιο για την επιστροφή. Η τελευταία εικόνα είναι η ίδια έλλειψη απλών κατοικιών στα περίχωρα και το σχόλιο του ταξιτζή για το πόσο κλειστή έχει γίνει η Αυστρία. Στα γερμανικά μου εξηγεί ότι εγώ είμαι τυχερός. 'Αεροδρόμιο-ξενοδοχείο-όπερα-καφέ-ξενοδοχείο-αεροδρόμιο είσαι' μού λέει. Του εξηγώ ότι δεν μένω εκεί που γεννήθηκα. Δεν αλλάζει τίποτα μού λέει. Δεν είσαι στην Αυστρία. ίσως. Αλλά είμαι στην Αγγλία που θα δέχεται μόνο 21,000 (και κάτι) μετανάστες ανά χρόνο από εδώ και πέρα. Προσεχώς και ξύλινα τείχη.

Μένω να αναρωτιέμαι τι έχει συμβεί. Μετά τον έλεγχο, μπαίνω στο αεροπλάνο και χαίρομαι όσο ποτέ που είμαι σε αγγλικό (νομικά) έδαφος. Δύο ώρες μετά, στο αεροδρόμιο περνάω τον έλεγχο διαβατηρίων και είμαι σπίτι.

Το άλλο πρωί είμαι πάλι στο μετρό, με απεργία αλλά δεν πειράζει. Ειμαι σπίτι και κανείς δεν θα μου πει ποτέ ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.

Σήμερα το πρωί ξυπνήσαμε με χιόνι.

Τραγούδι της ημέρας: Μozart- Requiem/ Puccini- Madama Butterfly με τη Κάλλας όμως.

Συμβουλή- κατηγορίας έπαθα κι έμαθα: η παρέα στις διακοπές θέλει πολλή σκέψη.

Tears for Affairs

2010-11-21T00:20:00.004Z

είναι εντυπωσιακό πόσα μπορείς να κάνεις αν έχεις δύο μέρες άδεια- στη δική μου περίπτωση τίποτα μιας και επαναπαύομαι λόγω του άπλετου χρόνου και καταλήγω να αναρωτιέμαι πότε πήγε Σάββατο βράδυ.

the sweetest thing: Το παραπάνω είναι κάπως παραπλανητικό μιας και τη Παρασκευή αποφάσισα, καθότι αδειούχος, να το παίξω αυτό που εδώ λέμε person of independent means, που είναι ένας εξαιρετικά βρετανικός τρόπος να περιγράψεις κάποιον που δεν έχει ανάγκη να δουλέψει. Αφού το πρωί σηκώθηκα και βγήκα να πάω στο φούρνο να φάω ένα κάπως πανάκριβο ρολό κανέλλας, διαβάζοντας εφημερίδα και πίνοντας τσάι με γάλα, πήρα το μετρό για το Ηolborn.

let's get out of this country: Στο μετρό μ'αρέσει πολύ να είμαι, το έχω ξαναπεί. ζω σε μια πόλη όπου κανείς δεν είναι από εκεί αλλά όλοι είμαστε κιόλας. τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσουμε να πάμε αλλού. νομίζω το Λονδίνο είναι μια πόλη όπου πολλοί έρχονται για λίγο- όσο είναι αυτό το λίγο.

I don't want to see you: βγαίνω από το μετρό και περπατάω στο Βloomsbury, μια από τις πιο όμορφες περιοχές της πόλης. Χτυπάει το τηλέφωνο, ψάχνω τη τσάντα και ένα μήνυμα έχει έλθει, μετά από ένα μήνα καλοδεχούμενης σιωπής. Είναι για μια σοκολάτα ΙΟΝ.

books written for girls: Στο Βρετανικό Μουσείο ο θόλος μού φαίνεται μικρότερος από ό,τι τον θυμόμουν. Στην έκθεση για τα αιγυπτιακά Βιβλία των Νεκρών βλέπω ότι ακόμη και ο θάνατος τότε είχε κάτι μαγικό. Τα κείμενα σε αυτούς τους πάπυρους μοιάζουν με ποιήματα και η ώρα της κρίσης όπως αναπαρίσταται σε μερικούς από αυτούς έχει κάτι εξαίσια γοητευτικό. Αλλά και γραφειοκρατικό με θεούς να κρατούν αρχεία για το ποιος πέρασε την εξέταση και το ποιος θα προχωρήσει στο επόμενο επίπεδο.

if looks could kill: μπροστά από μια μούμια, κάθομαι και κοιτάζω τον ιταλό δίπλα μου, τόσο χαρακτηριστικά Ιταλός, σαν να βγήκε από πλάνο του Roman Holiday.

I love my jeans: στο δρόμο για τη Κingsway δεν έχει κρύο. Αυτός ο δρόμος μού θυμίζει Παρίσι, με τα ωραία του κτήρια, το φάρδος του και τα δέντρα εκατέρωθέν του. Κάθομαι σε μια brasserie για μια κρέπα με τυρί και μανιτάρια με αμύγδαλα.

french navy: με ονειροπολήσεις από το τελευταίο ταξίδι μου στη γαλλική εξοχή, με τα αγροκτήματα, τις θυμωνιές και τις Citroen DS διαβάζω την ιστορία ενός ανθρώπου με 74 φίλους στο facebook και κανέναν να μιλήσει, πριν ξεκινήσει για ένα ταξίδι στο πιο βόρειο σημείο των βρετανικών νησιών.

come back Margaret: Ακούω τυχαία το missing you του monsieur minimal και θυμάμαι μια περίοδο πρόπερσι που συζητούσαμε συνέχεια για μουσική και νέα τραγούδια με έναν φίλο μου. Και αναρωτιέμαι πότε πέρασε ο χρόνος και τι έγινε.

Lloyd I am ready to be heartbroken: ένας φιλος μου μού είπε ότι το έχω χάσει πια αυτό που είχα όταν ξεκίνησα το blogging.

Μy Maudlin Career: και κάπου εδώ πρέπει νομίζω να σταματήσω για απόψε.

τραγούδι της ημέρας: sambassadeurs- albatross

Addendum

2010-11-15T00:06:00.004Z

Μετά το προηγούμενο ποστ/κατάθλιψη, είσαι τη Κυριακή το βράδυ σιγοτραγουδώντας το let's get out of this country των camera obscura, χαζεύοντας σπίτια στην Αθήνα, για να δεις πού έχουν πάει οι τιμές ακόμη και αν δεν έχεις σκοπό να γυρίσεις πίσω άμεσα. Το σπίτι πρέπει να έχει χώρο για το ποδήλατο (το είχα στην Αθήνα στα 20 μου, τοτε δεν φοβόμουν τίποτα) και φως.

Τότε έρχεται η ιδέα για το πώς θα δομήσεις το επόμενο κεφάλαιο, όλα φαίνεται να έχουν μια λογική συνέχεια και όλα θα πάνε καλά. Ο άνεμος φέρνει ένα φύλλο μέσα στο δωμάτιο και το ραδιόφωνο παίζει το tears for affairs το οποίο θα μπορούσε να είναι το soundtrack μιας ανοιξιάτικης νύχτας στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα μπαλκόνι όπου λικνίζεσαι με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, αν δεν ήταν το soundtrack μιας φθινοπωρινής νύχτας στο Λονδίνο χαζεύοντας έξω από το παράθυρο που αφήνει λίγο κρύο να μπει. Αλλά έχει μια υπέροχη ηρεμία έξω.

Στα Δυτικά του Λονδίνου, μετά τις 12 το βράδυ.

τραγούδι της νύχτας- όποιο θέλει ο καθένας σας (αλλά μοιραστείτε το αν έχετε όρεξη)

Recipes (for a bad week)

2010-11-12T22:31:00.005Z

Στο μετρό κάποια στιγμή είμαι σίγουρος ότι είμαι 3 στάσεις πριν από το σπίτι μου και μετά από 4 σελίδες εφημερίδας είμαι ακόμη 3 στάσεις πριν το σπίτι μου. Κάθομαι και είμαι σίγουρος ότι κάτι έγινε με τον χρόνο και έχασα κάποια λεπτά, όπως γινόταν στα x files όταν εξωγήινοι έκαναν απαγωγές.

Προχτές κατάφερα και πήρα λάθος μετρό. Το συνειδητοποίησα κάπως αργά.

'Ερχονται Χριστούγεννα και τα σχέδια μου είναι μείνω σπίτι μου και να μην αλλάξω χώρα, για πολλούς λόγους. Κάθε τόσο στο γραφείο με ρωτούν αν θα πάω 'σπίτι' τις γιορτές και κουράζομαι να εξηγώ ότι είμαι σπίτι. Μετά από αυτό, η δεύτερη αντίδραση είναι μια έκπληξη (σετάκι με ανοίχτό στόμα) για το γιατί δεν πάω στην Ελλάδα αφού εδώ θα είναι τόσο απαίσια και καταθλιπτικα. Με εντυπωσιάζει το πόσοι άνθρωποι μένουν εδώ και στη πραγματικότητα δεν το θέλουν. Μετά τον εντυπωσιασμό έρχεται η κούραση από όλες τις εξηγήσεις.

Στο σπίτι γυρνάω μετά τις 8, μέχρι να κάνω μπάνιο και να φάω με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ, πριν καν πάει 10. Νοιώθω σαν τον παππού του σπιτιού απέναντι.

Το πρωί αποκοιμιέμαι και αργώ στη δουλειά. Έχει κρύο και αέρα έξω, το σκέφτομαι να ξαναγυρίσω στο κρεβάτι και να πω ότι αρρώστησα. Τα γοητευτικά κίτρινα φύλλα έχουν δημιουργήσει ένα στρώμα γλίτσας στο πεζοδρόμιο, το οποίο δεν βοηθάει.

Τα νέα των φίλων μου είναι γεμάτα αβεβαιότητα, αποκαλύψεις, σκηνές που βλέπαμε σε ταινίες κάποτε, υποσχέσεις ότι θα πάμε μια μέρα στο Ηyde Park να ζήσουμε το δράμα μας, σαν ήρωες του Παπακαλιάτη. Εν τω μεταξύ, η συστηματική έλλειψη ενός συγκεκριμένου ημερήσιου email με κάνει να πιστεύω ότι ποτέ τα πράγματα δεν είναι όπως λέμε ό,τι είναι. Συνήθως είναι όπως η πραγματικότητα μείον την ονειροπόληση του πρωινού, αυτή που κάνεις μπροστά στο desktop με τη φωτογραφία από την Αμοργό, και το τσάι στο χέρι.

Μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο και να καταρρεύσει όλο, όπως οι σκηνές με τα όνειρα στο inception.

It gets better, no?

τραγούδι της ημέρας- Μοhini Geisweiller- Milk teeth

nights in, people out

2010-10-31T00:34:00.004+01:00

Στο κομοδίνο μου έχω πολλά πράγματα. 'Ενα στρουμφάκι, διάφορα βιβλία, τα γυαλιά μου, το ρολόι μου, μια κρέμα και κάτι αρώματα. Πλήρης σύγχυση μεταξύ του ματαιόδοξου και του σοβαρού εαυτού μου.

Έπιασα το άρωμα σήμερα και το μύρισα. Υπάρχει επιστημονική εξήγηση για το πώς τα μόρια του αρώματος εισέρχονται στη μύτη και οι αισθητήρες της στέλνουν μήνυμα στο εγκέφαλο και εκεί αυτός ξεθάβει κάτι στιγμές που είχες ξεχάσει τελείως.

Απόψε θυμήθηκα, ανησυχητικά ζωντανά, ένα καλοκαίρι, του 2007 συγκεκριμένα, στη Σέριφο. Ένα βράδυ, μετά τη μία νομίζω, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα. Είχε κρύο, η Ρ. μού φώναζε να βγω μήπως και κοιμηθούμε επιτέλους (είχαμε περάσει μια δύσκολη μέρα, εν μέρει επειδή μάς πήρε αρκετές ώρες να στήσουμε μια σκηνή). Εγώ επέπλεα ακούγοντας μια παρέα πιο πέρα να φωνάζει, σκεπτόμενος ταυτόχρονα μια από τις ιστορίες ενός βιβλίου που μού είχαν κάνει δώρο για τα γενέθλιά μου, ένα μήνα πριν, τις Νυχτερίδες.

Μερικές μέρες μετά θα έπαιρνα ένα τηλεφώνημα ενώ ήμουν στη παραλία με τη πιο άβολη ερώτηση που μού έχουν κάνει ποτέ. Είπα ένα 'ναι' γιατί ήταν αλήθεια.

**********

Στην είσοδο του κτηρίου που είναι το γραφείο μου περιμένω να ρωτήσω κάτι τη κοπέλα στην υποδοχή και συνειδητοποιώ ότι είναι η ίδια που κάποιους μήνες πριν μού είχε πιάσει κουβέντα όταν έκανα διάλειμμα και με είδε να διαβάζω τη Mrs Dalloway- την οποία κανείς από τους Άγγλους που ξέρω δεν έχει διαβάσει. Εκείνη την ώρα ο Η. μπαίνει από τη πόρτα, δεν έχω καν χρόνο να σκεφτώ το πόσο παράξενο είναι να βρίσκεται εκεί, εκείνη την ώρα, αν και όποια ώρα και να ήταν παράξενο θα ήταν. Αλλά τότε έτυχε να είμαι κι εγώ εκεί. Μιλάμε λίγα λεπτά, τι να πεις πια, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, πώς το κατάφερα αυτό, φεύγει, πόσες φορές να ακούσει ένα 'όχι', κοντοστέκομαι και κοιτάζω καθώς φεύγει.

Ακόμη και σήμερα δεν είμαι σίγουρος τι σκεφτόμουν. Μόνο για το πόσο θλιμένος ήταν είμαι σίγουρος. Και το πόσο ψυχρός ήμουν εγώ. Οι άλλες σκέψεις είναι συγκεχυμένες.

Στο Velvet Goldmine η Toni Collete είχε πει ότι οι άνθρωποι είναι πιο όμορφοι όταν φεύγουν.

**********

Στο Βερολίνο τα πρωινά κάθομαι σε ωραία καφέ, κοιτάω έξω από τα μεγάλα παράθυρα και σκέφτομαι ότι θα ήθελα να μείνω κι εκεί κάποτε. Για την ώρα θέλω να ξαναπάμε.

**********

Σε ένα εστιατόρια στη Μικρή Βενετία ακούω μια φίλη, αφού έχει πιει αρκετά να μού λέει πράγματα που δεν μού είχε πει ποτέ. Τα μισά με θυμώνουν γιατί δείχνουν μια άγνοια της πραγματικής ζωής που είναι προσβλητική, τα υπόλοιπα με θλίβουν γιατί.. δεν είμαι σίγουρος γιατί. ίσως επειδή με ενόχλησαν. ίσως επειδή αναρωτιέμαι τελικά τι κοινό έχουμε. ίσως επειδή αδυνατώ να αντέξω τόσο κακομαθημένους ανθρώπους.

Κάθομαι και κοιτάω τη φλόγα που καίει το ποτό που πίνω μέχρι που έρχεται ο σερβιτόρος να το σβήσει γιατί αλλιώς θα έσπαγε το ποτήρι. Τον κοιτάω με το βλέμμα του ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε ότι η φλόγα σβήνει αν τη φυσήξεις λίγο.

τραγούδι της μέρας- alphawezen- days

Stories from my island (three years and 5 weeks later)

2010-10-23T23:02:00.006+01:00

Ανοίγω τη πόρτα της εισόδου και μερικά φύλλα μπαίνουν στο σπίτι λόγω του αέρα. Είναι κίτρινα και θυμάμαι τα φύλλα που είχα καλύψει το Βερολίνο μία εβδομάδα πριν. Δεν μού έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, κάθε φθινόπωρο έτσι είναι και εδώ. Μέχρι που η Χ. μού εξήγησε πόσο διαφορετικά ήταν για εκείνη μιας και στην Αθήνα δεν είναι έτσι.

Έτσι, όταν άνοιξα τη πόρτα σήμερα, πήρα το ένα φύλλο στα χέρια, ήταν σαν τα φύλλα που έβλεπα στα καρτούν κάποτε, το κράτησα, το άφησα έξω με τα υπόλοιπα και πήγα προς το γραμματοκιβώτιο.

9 χρόνια από τη μέρα που νοίκιασα το πρώτο μου σπίτι και ανακάλυψα τις μικρές τελετουργικές χαρές ακόμη δεν έχω βαρεθεί τη χαρά του να αγοράζεις εφημερίδα πρωί-πρωί, έχοντας φορέσει ό,τι βρήκες πάνω στη καρέκλα, με τα μαλλιά αχτένιστα και παλεύοντας να αρθρώσεις έστω και τα βασικά.

Χρειάζομαι τσάι. Με το γάλα του. Είναι καλύτερο έτσι.

Το απόγευμα, κάνοντας δουλειά στο λαπτοπ (κοινώς προσπαθώντας να τελειώσω ένα άρθρο που όσο ήμουν ευτυχισμένος δεν μπορούσα να τελειώσω) ακούω τη βροχή να πέφτει. Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω έναν καθαρό ορίζοντα με μωβ χρώματα, όπως πολλά δειλινά εδώ, και κάποια γκρίζα σύννεφα πάνω από τη περιοχή μου.

Νοιώθω σαν τα καρτούν που έχουν ένα σύννεφο από πάνω τους και συνεχώς τα κεραυνώνει.

Πέρασα το υπόλοιπο απόγευμα σαν τον Willie E. Coyote που κρατάει μια πινακίδα που γράφει 'Ouch'. βωβός πόνος και σε ποιον να μιλήσεις.

Οι placebo τραγουδούν το summer's gone , και πού να'ξεραν, εγώ κάθομαι με ένα πορτοκαλί κουτάκι αγκαλιά και θέλω να το πετάξω αλλά έχω μια καλύτερη ιδέα..

τραγούδι της ημέρας- arms and sleepers- the architekt

Στο Βερολίνο οι μαργαρίτες μυρίζουν καλύτερα

2010-10-18T18:50:00.004+01:00

Πρώτη ώρα στο Βερολίνο και περιμένω στον Ηauptbahnhoff. Δύο ζητιάνοι μού πιάνουν κουβέντα και περιέργως καταλαβαίνω. Δίνω το κατιτίς μου περισσότερο επειδή χάρηκα που μπόρεσα και συννενοήθηκα μετά από τόσα χρόνια.

Στις κυλιόμενες βλέπω τη Χ. να κατεβαίνει και νοιώθω τον σουρεαλισμό της στιγμής. Είχα να τη δω από τον Ιούλιο στην Αθήνα και τώρα δώσαμε ραντεβού σε έναν σταθμό στο Βερολίνο σαν να μέναμε εκεί.

Περπατώντας με τη βροχή δεν έχω συνειδητοποιείσει πού είμαι και θέλω να δω κάτι για να καταλάβω που είμαι. Μέχρι ένα σημείο το πρωί σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να είμαι και στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή βλέπω τη Πύλη του Βρανδεμβούργου, βγάζοντας την απαραίτητη φωτογραφία στο μνημείο του Ολοκαυτώματος.

Το βράδυ η πόλη έχει φώτα παντού λόγω ενός φεστιβάλ φωτός. Πάνω από την Alexanderplatz κάτι φωτεινοί κύκλοι κυνηγούν ο ένας τον άλλον ενώ εγώ γλιστράω συνέχεια στα βρεγμένα φύλλα. Μέχρι το βράδυ το μόνο που κάνουμε είναι να περπατάμε και να βλέπουμε μνημεία και να μαθαίνουμε λίγο την πόλη. όταν βραδιάζει ξετρυπώνουμε κάτι μπαρ που προφανώς δεν ξέρει κανείς αφού είμαστε εμείς και 2-3 άλλοι. Μετά από τέσσερις νύχτες και κάμποσα μπουκάλια λευκό κρασί βρήκαμε την απάντηση στο τι θα κάνουμε με τις ζωές μας και τώρα πρέπει να το κάνουμε πραγματικότητα. Αλλά στο Βερολίνο όλα φαίνονται πιο εύκολα.

Και στο βαζάκι μπροστά μας οι μαργαρίτες μυρίζουν όπως εκείνες που είχαμε κάποτε στον κήπο. Πραγματικά.

Στη Potzdamerplatz περιμένουμε το μετρό και αρχίζω να τραγουδάω το Copacabana συνοδεία ενός μικρού χορευτικού. Πόσο καιρό είχαμε να γελάσουμε έτσι; εν τω μεταξύ βλέπω τις διαφορές χαρακτήρα και νοοτροπίας μεταξύ Λονδίνου και Βερολίνου και προσπαθώ να αποφασίσω τι μού ταιριάζει περισσότερο. Φυσικά καταλήγω στο Λονδίνο αλλά το Βερολίνο μόλις κατέθεσε υποψηφιότητα για τη μόνη πόλη που έχω πάει στη μ.Λ. ζωή μου που θα με έκανε να αφήσω το νησί μου.

Σε μια κατάληψη κτηρίου από κάτι καλλιτέχνες βρίσκουμε κάτι ωραίους πίνακες αλλά κάτι το μέγεθος κάτι τα λεφτά, δεν παίρνουμε τίποτα. Στο Μουσείο της Περγάμου έχω κάτσει σαν 5χρονο μπροστά από τον ναό της πόλης που είδα πρώτη φορά στην εγκυκλοπαίδεια του πατέρα μου, τότε που ήμουν πολύ μικρός για να φτάνω στα ψηλά ράφια και ανέβαινε σε καρέκλες και γραφεία μέχρι που έπεσα και μετά μού τη κατέβασαν μόνιμα.

Η αρχιτεκτονική με εξιτάρει αφού βλέπεις παλιά κτήρια μαζί με νεότερα από το 1960 ή από την εποχή που η Σοβιετική Ένωση έλεγχε ένα κομμάτι της πόλης και εκεί που περπατάς βλέπεις κομμάτι του τείχους. Μετά σε κάτι μαγαζάκια βλέπεις να πουλάνε μικρά κομματάκια του τείχους και αναρωτιέμαι 1. αν είναι αυθεντικά και 2. πώς τα πουλάνε αν είναι όντως αυθεντικά.

Το πρωί πάμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις χωρίς πολλά λόγια, δεν μπορώ να λέω 'γεια' και τέτοια. Στο Λονδίνο πετάμε πάνω από το κέντρο και βλέπω το παλάτι, τα πάρκα, τη Piccadilly, το γραφείο μου, έναν σταθμό του μετρό που κάτι μού θύμιζε και έχω ένα γελοίο χαμόγελο χαράς και η κυρία δίπλα μου με ρωτάει αν έφτασα σπίτι.

τραγούδι της μέρας- Beirut- Prenzlauer Berg

(αφιερωμένο στη καλύτερη περιοχή της πόλης που είδαμε)

Todo sobre mi fin de semana

2010-09-19T20:46:00.004+01:00

εικόνες από το los abrazos rotos, η Κρουζ στο ασπρόμαυρο πάτωμα, στα κόκκινα με ένα βλέμμα τρόμου. Λίγο πριν, με μια λευκή περούκα να χαμογελάει.

προς το τέλος δύο άνθρωποι αγκαλιασμένοι σε μια παραλία. το τελευταίο φιλί πριν το αυτοκίνητο ξεκινήσει. και...

εικόνες από το inception, μια πόλη καταρρέει από τα νερά που τη βρέχουν. το παρίσι σε συνθήκες αψήφησης όλων των φυσικών νόμων.

οι υπέροχες αργές κινήσεις τους.

εικόνες από το todo sobre mi madre, μια κυριακή απόγευμα, απρόοπτα, κάπως, η Περέδες δίπλα σε μια μεγάλη φωτογραφία θεάτρου, η Βαρκελώνη από ψηλά, δύο τρένα να πηγαίνουν ανάποδα, το τέλος, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά.

σε μια αποβάθρα στο Aνατολικό Λονδίνο ο ήλιος αρχίζει να εξαφανίζεται. μια φωτογραφία με τα σύννεφα, το τελευταίο φως, μια κάμερα στον σταθμό, τόσο Λονδίνο μα τόσο.

στο γυρισμό περνάω από έναν κήπο και θα έπαιρνα όρκο ότι μού μύρισε γαρδένια..

τραγούδι της ημέρας- Φαίδρα- Μ. Μερκούρη/Α. Πρωτοψάλτη/και...

σημ. it takes quite the effort to make a West Londoner go to East London

M7

2010-09-14T23:15:00.005+01:00

Να περπατάς. Να περπατάς στο Λονδίνο σαν να είναι δικό σου. Να βγαίνεις από το γραφείο και να περνάς τον δρόμο με το φανάρι κόκκινο. Στο δρόμο να συνειδητοποιείς ότι δεν βιάζεσαι και να χαίρεσαι το ότι είσαι στη Κingsway ένα απόγευμα, πηγαίνοντας στο Holborn.

Και το φωτάκι του blackberry στο κόκκινο.

στο μετρό να πιάνεσαι, από τη χειρολαβή να πιάνεσαι, σαν πειρατής που κρατιέται όταν αγριεύει το κύμα. να πηδάς το κενό και να μπαίνεις πριν κλείσει η πόρτα. ο διπλανός να κάνει λίγο χώρο για να μπεις κι εσύ.

'Ευχαριστώ'.

Να κατεβαίνεις και να ανοίγεις την ομπρέλλα για λίγο, μέχρι να ψιχαλίζει απλά. Να κάθεσαι έξω από το υπόστεγο απλά για να σε χτυπάει λίγο το νερό της βροχής. Να περιμένεις και να βλέπεις τον ζωγραφισμένο τοίχο στο σπιτάκι απέναντι, με τους πολύχρωμους κύκλους να καλύπτουν την πλαινή πλευρά, δείγμα της δικής μας αστικής κουλτούρας.

Ποτέ δεν το έχω κάνει αλλά αρκεί που είμαστε στην ίδια πόλη και τη μοιραζόμαστε.

Μια ξαφνική ερώτηση για ένα άρωμα που νόμιζες ότι κανείς δεν μύριζε.

για τις επόμενες 3 ώρες τίποτα άλλο δεν φαίνεται να έχει σημασία.

μόνο ότι μοιράζεσαι τη πόλη για αυτό το βράδυ. και για το επόμενο.

και..

και...

τραγούδι της ημέρας παραμένει το suburban war των arcade fire το οποίο δεν έχω πάψει να ακούω και με έκανε να θέλω να κλάψω όταν το άκουσα για πρώτη φορά.

10

2010-09-13T18:52:00.003+01:00

Ο συνμπλόγκερ και φαν μου (χιχιχι) Βασίλης με προσκάλεσε σε ένα παιχνιδάκι και αν και είμαστε σοβαρό μπλογκ εδώ, πετάμε τη σκούφια μας για κάτι τέτοια!

10 αγαπημένα μου πράγματα:

1.η μυρωδιά της θάλασσας πάνω σε πλοίο στο Αιγαίο

2. η Αμοργός, πάντα

3. να ξυπνάω στο Λονδίνο, ειδικά μετά από ένα όμορφο βράδυ

4. η αμηχανία στο τέλος του πρώτου ραντεβού, για το ποιος θα φιλήσει ποιον

5. να συνδέω τη μνήμη μου με μουσικές

6. να περπατάς και να πέφτεις συνέχεια πάνω στον άλλο

7. οι ταινίες του Αλμοδόβαρ

8. το βιβλία με τα άπαντα του Ελύτη στο κομοδίνο μου

9. το κόκκινο φωτάκι στο τηλέφωνό μου όταν έχω μήνυμα

10. όταν γυρνάω το κλειδί και είμαι σπίτι μου

+1. το Λονδίνο, ένα βράδυ του Σεπτέμβρη, ένα απόγευμα άνοιξης, ένα βράδυ χειμώμα και ένα πρωινό καλοκαιριού, πάντα.

τραγούδι της ημέρας- Arcade Fire- Suburban War

European Adventure I: Road to Bruges Part 2

2010-09-08T22:25:00.007+01:00

he felt very young; at the same time unspeakably aged. he sliced like a knife through everything; at the same time was outside, looking on.. far out to sea and alone; she always had the feeling that it was very, very dangerous to live even one day

στο τρένο, διασχίζω μια εξοχή ίδια. Πράσινο παντού, σε μια στάση κατεβαίνουν οι περισσότεροι και μπαίνουν άλλοι τόσοι. Ακούω μια γλώσσα που δεν αναγνωρίζω και κάθομαι δίπλα στο παράθυρο με τον ήλιο να με ζεσταίνει. έχει κάτι το μαγευτικό να μην καταλαβαίνεις τίποτα από τα όσα ακούς. και σε ηρεμεί. στο σταθμό του τρένου κατεβαίνω και χρειάζομαι να συνηθίσω το ότι όλα πάνε ανάποδα εδώ. αυτά σου κάνει το Λονδίνο. Το ξενοδοχείο είναι θλιβερό, όχι επειδή δεν είναι καλό αλλά επειδή νοιώθω σαν να βρίσκομαι στο προσωπικό μου lost in translation. κάποια στιγμή πίνω λίγο κρασί κοιτώντας τη θέα από το παράθυρο, συνειδητοποιώ τι μού θυμίζω και περιμένω τη προσωπική μου Σκάρλετ Γιόχανσον.

δεν έρχεται.

did it matter then.. that he must inevitably cease completely; all this must go on without him; did he resent it? or did in not become consoling to believe that love ended absolutely?

η φωτογραφία δείχνει το κανάλι που έβλεπα όταν όλα σταμάτησαν. το ποδήλατο πέρασε δίπλα μου και μέχρι το κουδούνι ενός άλλου ποδηλάτου δεν ακούστηκε τίποτα. μια ησυχία στη μέση της πόλης, ούτε θρόισμα δεν σε άφηνε να ξεχάσεις το τι σκεφτόσουν. το πώς ήλθαν τα πράγματα, το τι κάνεις εκεί, από πού ξεκίνησες και πού έφτασες, το πώς το είχες σχεδιάσει και πώς έγινε.

in the triumph and the jingle of silence was what he loved; life; London; this moment of September

αλλά όχι στο Λονδίνο. σε ένα καφέ, στον ήλιο, διαβάζοντας. κόσμος να περνάει και να τον κοιτάω. λίγος αέρας να φυσάει από τα στενά δρομάκια και τα αυτοκίνητα να κάνουν τον ωραίο ήχο που κάνουν οι τροχοί στα πλακόστρωτα.

κι άλλο ένα κουδούνι. το καμπαναριό της πόλης φαίνεται στο βάθος, από παντού το βλέπεις εξάλλου. χτυπάει κάθε τόσο για να σου ρυθμίσει τη μέρα. αυτός ήταν ο σκοπός του όταν χτίστηκε, 800 χρόνια πριν.

what did it mean to him, this thing he called life? oh, it was very queer.

το βράδυ έχει λίγο περισσότερο κρύο αλλά ο καιρός παραμένει εξαιρετικός. η ιδανική ισορροπία, ενώ εγώ ζηλεύω την ανεμελιά που βλέπω στους ανθρώπους γύρω μου. καμία σχέση με το άγχος που έχουμε εμείς εδώ.

all the same, that one day should follow another; Wednesday, Thursday, Friday, Saturday; that one should wake up in the morning; see the sky; walk in the park.

στο τρένο του γυρισμού ακούω portishead και PJ Harvey κατά βάση. κοιτάω τις φωτογραφίες από τη Bruges και σκέφτομαι και πάλι ότι θέλω να ξαναγυρίσω στο Βέλγιο. ή να ξαναπάω κάπου μόνος.

για την ώρα είμαι σπίτι και χαίρομαι που έφτασα. next stop: Berlin, σε ένα μήνα.

τραγούδι της ημέρας- Robyn- Hyperballad (Bjork cover)

σημ. τα κειμενάκια στα αγγλικά είναι από τη Mrs Dalloway της V. Woolf που διάβαζα στο ταξίδι, ελαφρώς παραλαγμένα σε μερικά σημεία.

σημ2. όποιος περίμενε ταξιδιωτικές συμβουλές πρακτικού τύπου μάλλον σε λάθος πόρτα χτύπησε

Εuropean Adventure I: Road to Bruges Part 1

2010-09-07T22:43:00.009+01:00

Χθες βράδυ κάνω βόλτα στη πόλη. Κάποια στιγμή είμαι δίπλα σε ένα κανάλι, και περνάει ένα ποδήλατο δίπλα μου. Μετά, τίποτα. Ησυχία, δεν ακούγεται τίποτα. Απά βλέπεις το νερό, μειρκά φώτα από τις λάμπες, σκεπές από το 1200 μέχρι το 1700 και τίποτα άλλο. Είναι η πιο όμορφη εμπειρία που είχα σε πόλη.

Απλά εσύ, ό,τι σκέφτεσαι και η πόλη. 3 ώρες από το Λονδίνο.

Λίγα λεπτά μετά, ένα κουδούνι από ένα ποδήλατο ακούγεται.

Στη κεντρική πλατεία είναι το κτήριο με το καμπαναριό, που είναι εκεί από το 1240. Σκέφτομαι ότι είναι εξαιρετικό το ότι φτιάχτηκε αυτό από ανθρώπους 800 χρόνια πριν. Και είναι ακόμη εκεί. Αλλά όλη η πόλη είναι κάπως έτσι. σε ένα σημείο μια γέφυρα ενώνει δύο όχθες με μια ιτιά να έχει ριζώσει πλαγίως σε έναν τοίχο και τα φύλλα της να ακουμπάνε το νερό.

Σε ένα πορτογαλέζικο εστιατόριο τρωω ακούγοντας Μadredeus και Dulce Pontes.

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ταξιδεύεις μόνος και ήταν ωραία να το ξανακάνω. Ειδικά με αυτή την ησυχία.

Σε ένα παγκάκι διαβάζω Β. Γουλφ, στον ήλιο. Και μετά πάλι βόλτα προσπαθώντας να χαθώ.

Αύριο πάλι.

Bigmouth Strikes Again

2010-09-04T11:59:00.003+01:00

Διαβάζω μια συνέντευξη του Morrissey στον Guardian σιγοτραγουδώντας το there is a light that never goes out. Δεν είναι τόσο συνέντευξη όσο τι συμβαίνει όταν κάποιος γνωρίζει ένα από τα είδωλά του. Συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει.

Επίσης για μια ακόμη φορά μια θεωρία μου διαλύεται. Πώς ο άνθρωπος που έχει γράψει μερικούς από τους ωραιότερους στίχους στη μουσική δεν μπορεί να νοιώσει αυτό το connection (που λέμε και στο χωρίο μου) με άλλους;

Επίσης άκουσα τα νέα τραγούδια των Arcade Fire. Μπορεί να μην έζησα τους smiths όταν βγήκαν αλλά είναι ευχάριστο να είσαι η γενιά που έιχε τους arcade fire και τους interpol.

Κατεβαίνοντας στο γραμματοκιβώτιο να δω τι μού ήλθε σήμερα, βρήκα το τεύχος μιας νομικής επιθεώρησης στην οποία επιτέλους δημοσιεύτηκα. Μη φανταστείς, ένα book review είναι αλλά και πάλι. Διάβασα και τα υπόλοιπα και ενώ η δική μου κριτική ήταν ως επί το πλέιστον θετική, διάβασα μία άλλη, ένός άλλου έλληνα, που ήταν τελείως αρνητική και για λίγο σκέφτηκα πως οι κακές κριτικές για κάποιο λόγο φαίνονται πιο σοβαρές, σαν να προσπαθείς περισσότερο όταν κριτικάρεις κάποιον παρά όταν συμφωνείς με τη δουλειά του.

Μού πέρασε αυτό και τώρα κάθομαι και κοιτάω το όνομά μου εκεί. είναι κάπως σουρεάλ.

Έχει σταματήσει και η βροχή αυτές τις μέρες και βρήκα ευκαιρία να κάτσω να λιαστώ στο Somerset House με τον νέο μου βοηθό (ναι, έχω και βοηθό) ο οποίος μού αρέσει επικίνδυνα αλλά νομίζω είναι αντιεπαγγελματικό και πρέπει να σοβαρευτώ.

επίσης το μπλογκ (βασικά εγώ που εκφράζομαι μέσω του μπλογκ) αποφάσισε να γίνει cosmopolitan και ξεκίνησε ένα european adventure που θα ολοκληρωθεί τον νοέμβριο.

Πρωτη στάση η Βruges.

Να θυμηθώ να βγάλω καμμιά φωτογραφία..

τραγούδι της ημέρας- arcade fire- the suburbs

ατυχίες 2 και άλλα σοφά λόγια

2010-08-29T00:42:00.003+01:00

Αυτές τις μέρες βρέχει. και τώρα που γράφω βρέχει.

στο δρόμο για το σπίτι ο δρόμος είναι γεμάτος νερά. ένα αυτοκίνητο περνά δίπλα μου με ταχύτητα και με καταβρέχει. η μία μου πλευρά στάζει. κοιτάω το αυτοκίνητο σαν μαλάκας και ενώ φαντασιώνομαι ότι του πετάω μια πέτρα σπάζοντας ένα τζάμι του και ο οδηγός τρακαρει, ένα δεύτερο αυτοκίνητο περνά και με κάνει τελείως μούσκεμα.

μέχρι να πάω σπίτι είχα γλιστρήσει 2 φορές ενώ ο άνεμος έφερε την ομπρέλλα στη μύτη μου μερικές ακόμη φορές.

***************

ξαναβγαίνω από το σπίτι με φόβο σήμερα. πάω να δω το νέο σπίτι μιας φίλης μου στην Abbey Rd και στο μετρό συνειδητοποιώ ποιος ακριβώς δρόμος είναι αυτός. έξω από τα στούντιο κόσμος βγάζει φωτογραφίες περνώντας τον δρόμο ανά τετράδες. ένας είναι έξω από το κτήριο, με τους beatles στη διαπασών και κλαίει.

Μάλιστα.

ποτέ δεν μ'άρεσαν. όταν έχεις μεγαλώσει με τους cure και τους the smiths τι να σου κάνουν αυτοί;

*******************

από την άλλη αυτές οι μπάντες έχουν καταστρέψει πολλούς ρομαντικούς.

*******************

στο μετρό κάθομαι με την εφημερίδα μου αλλά στην πραγματικότητα κρυφακούω τους έλληνες δίπλα μου. η φίλη τους τούς εξηγεί το ταξίδι της στα Φίτζι και τους εξηγεί ότι οι άνθρωποι εκεί είναι πρωτόγονοι αφού ψαρεύουν με καμάκια και οι κάτοικοι είναι μαύροι, όχι σαν το καμμένο το μαύρο αλλά αρκετά μαύρο. επίσης, στο Βερολίνο δεν έχει τίποτα να δεις γιατί έχει πολλά ερείπια.

κι όμως. υπήρξαν κι άλλα.

στην Ελλάδα φαντάζομαι ψάρια πιάνουν με σύγχρονους τρόπους.

***********************

τραγούδι της ημέρας- last night I dreamt that somebody loved me- the smiths

ατυχίες

2010-08-22T23:07:00.002+01:00

μια βδομάδα περιμένεις το σαββατοκύριακο. ξυπνάς το σάββατο με όλα τα κόκκαλα (και τα 208) να πονάνε. ο γνωστός πυρετός, που δεν είναι ακριβώς πυρετός αλλά σε ενοχλεί.

Κυριακή λίγο πριν πέσεις για ύπνο, είσαι πάλι καλά. ούτε πυρετός, ούτε πονεμένα όστά (για άλλα μη ρωτάς, άσε), στην ώρα τους για τη Δευτέρα και τη νέα εβδομάδα στη δουλειά.

τουλάχιστον την άλλη Δευτέρα είναι αργία. Μετά έχει Βέλγιο η συναρπαστική ζωή μου και μετά ελπίζω Βερολίνο. Αν δεν κάτσει θα πέσουν κεφάλια.

μόλις το γράφω αυτό το ραδιόφωνο παίζει το this is not Belin

απόψε έβρεξε και μού φάνηκε σαν τη πρώτη βροχή μετά το καλοκαίρι, αν και είχε ξαναβρέξει πριν μερικές μέρες. τότε όμως ήμουν στο γραφείο, δεν με ένοιαζε, σήμερα με βρήκε σπίτι και είδα τη βελανιδιά να στάζει, το δρόμο υγρό, άνοιξα και το παράθυρο και μύριζε βροχή.

ο Αύγουστος εδώ δεν είναι καλοκαιρινός μήνας, μάλλον έχει τη μεγαλύτερη βροχόπτωση από κάθε άλλο μήνα του έτους. ούτε ήλιο έχει. αλλά έχει υγρασία. και μυρωδιές. συνειδητοποίησα ότι σύντομα θα αρχίσουν και τα φύλλα να πέφτουν, είχα ξεχάσει ότι έρχεται Σεπτέμβριος. Με τόση δουλειά απλά παρατηρώ τις μέρες να διαδέχονται η μία την άλλη αλλά τίποτα δεν τις ξεχωρίζει.

και τώρα το ραδιόφωνο παίζει το first we take manhattan (and then we take Berlin).

τραγούδι της ημέρας- Tim Yuro- as long as there is you

plane lights

2010-08-15T23:09:00.002+01:00

Από το κρεββάτι κοιτάω έξω από το παράθυρο και ένα αεροπλάνο πετάει. όπου και να είσαι στο Λονδίνο, πάντα περνούν από πάνω αεροπλάνα. το δωμάτιο είναι σκοτεινό οπότε βλέπω πιο έντονα τα φώτα του.

τις κυριακές, το έχω ξαναπεί, με πιάνει κάτι και δεν μού αρέσει τίποτα. όλα είναι στραβά. είναι εκείνες οι ώρες που δεν θες να μείνεις εδώ αλλά δεν θες να γυρίσεις και πίσω, θες να αλλάξεις σπίτι αλλά δεν ξέρεις αν μπορείς. ακόμη και το να βγάλεις τα σκουπίδια έξω (πάντα μετά τις 9 μη βρούμε και κανά μπελά) είναι κόπος.

ο Αύγουστος φέτος δεν έχει καμμια έκπληξη μιας και είναι κρύος όπως κάθε χρόνο. διαβάζω κάτι παλιά (πολύ) ποστ και αναρωτιέμαι γιατί δεν γράφω έτσι πια.

από την άλλη πλησιάζει η μέρα να παραδόσω τα πρώτα κεφάλαια της διατριβής για εξέταση και ποιος ξέρεις τι θα ακούσω. τον ίδιο φόβο έχουμε όλοι οι διδακτορικοί νομίζω.

you don't have the intellectual capacity to continue

στο μυαλό μου αυτή η φράση ακούγεται με τη φωνή του HAL9000.

δεν πειράζει. αύριο είναι δευτέρα.

κάτι θα βρω να κάνω.

τραγούδι της νύχτας- porcupine trees- trains

2 ώρες διαφορά

2010-08-06T21:16:00.005+01:00

νέα ρούχα για το ταξίδι, στο μετρό για το αεροδρόμιο κάθομαι δίπλα σε κάτι Αυστραλούς- έχουν μακράν τη χειρότερη προφορά στα αγγλικά. στο αεροδρόμιο περνάω από διάφορους ελέγχους και όταν πείθονται ότι δεν είμαι τρομοκράτης με αφήνουν να πάω για πρωινό. κλασσική ΒΑ πτήση: 10% έλληνες φοιτητές να κανονίζουν από το τηλέφωνο εξορμήσεις στο balux, 15% άνθρωποι να τσεκάρουν νευρικά το blackberry κάθε 10 λεπτά σαν να περιμένουν το επόμενο μεγάλο νέο, 15% βρεττανοί και λοιποί αγγλοσάξονες, 60% αδιάφορο. airline food στις δόξες τους και σαμπάνια για όσο αντέξεις.

μια βδομάδα κατατονίας με ανησυχητικά ρηχές ερωτήσεις συγγενών και έναν θείο να μού ζητάει να επισπεύσω το γάμο για να τον προλάβει. α, και να βρω ελληνίδα για να μη τρέχουν στις Αγγλίες, γιατί κουνάει και το βαπόρι, σαν άλλη ΡΟΜΙΛΝΤΑ 2. άλλη μια γουλιά μήπως και αντέξω.

στη παραλία κάνω πώς δίνω συμβουλές διακόσμησης στην έτοιμη να ανοίξει σπίτι παιδική φίλη μου αλλά στη πραγματικότητα κοιτάω με λάγνα κυνική περιέργεια τη κοπέλα -κράμα μεταξύ Έλενας Βέντη και πανηγυριού- δίπλα να λέει σε κάτι φίλες της ότι της πρότειναν δίσκο. τότε καταλαβαίνω γιατί μας τραβάει το τρας και θυμάμαι συλλεκτικές νύχτες με το ερωτοδικείο.

στη γεννέτηρά μου (να τι σου κάνουν οι ειδήσεις, αρχίζεις να χρησιμοποιείς κλισέ) νοιώθω πιο ξένος από ποτέ. η απόσταση ήταν πιο μεγάλη από ό,τι θυμόμουν. φεύγω σχεδόν με ανακούφιση.

η Αθήνα παραμένει μαγευτική. δεν ανακάλυψα τίποτα καινούριο αυτή τη φορά. μόνο το ότι κάτι έχει η πόλη και δεν σου πάει να κοιμηθείς νωρίς. και ότι κρυφά θέλω να γυρίσω. αλλά μη το πείτε πουθενά. στον Άλιμο τα μοχίτος πάνε κι έρχονται ενώ σε ένα συντριβάνι ένα παιδάκι με πατάει με μια πλαστική ρόδα που σέρνει.

ο μπαμπάς του φωνάζει 'μη πατάς το θείο παιδί μου'.

τελικά στον κόσμο των παιδιών υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: οι θείοι και ο μπαμπούλας. και πάλι με ρίξανε στη διανομή.

τελευταία μέρα και με πειράζει η εναλλαγή θερμοκρασιών- για κάθε μισή ώρα έξω περνάω μία ώρα σε καταστήματα με κλιματισμό.

στο τέννις κλαμπ βλέπω την Ακρόπολη από μακριά, ίσα που διακρίνεται ο παρθενώνας αλλά ο βράχος είναι μεγαλοπρεπής μες στον φωτισμό του.

πάλι αντίο σε αεροδρόμια

-2

νοιώθεις πώς κερδίζεις δύο ώρες ενώ δεν έκανες τίποτα για να το αξίζεις.

για γεύμα ένα κοτόπουλο με ρύζι, 14 μπαλάκια αρακά διάσπαρτα και λίγο καρότο. κρασί όσο αντέξεις να ξεχάσεις τη πλήξη.

όλα γνώριμα στο σπίτι, στη γειτονιά, στη πόλη. Καλοκαίρι με 15-20 βαθμούς κατά το BBC και λίγες στάλες βροχής που υπόσχονται πολλά αλλά δεν κάνουν τίποτα.

καμμιά φορά θες να γυρίσεις αλλά δεν ξέρεις πώς.

όπως και να'χει αύριο έχει σουπερ μαρκετ και ελπίζω να μη βρέξει γιατί βαριέμαι να κρατάω ομπρέλλα.

τραγούδι της μέρας- puressence- how does it feel

Clock tick

2010-07-21T22:38:00.003+01:00

διαβάζοντας το Paradise Lost (το ποίημα του Milton, όχι το ομότιτλο βιβλίο για τη Σμύρνη που μού γνώρισε κάποιος όταν μπέρδεψε το τι διάβαζα) συνειδητοποιώ ότι τα εδάφια του Διαβόλου μού φαίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα.

Αντίθετα, οι Άγγελοι είναι κάπως βαρετοί και η Εύα σαν καλή χριστιανή που δεν αντιμιλά στον άντρα της.

Η αζαλέα μου μαράθηκε. Έχω ξεχάσει να τη ποτίσω, δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα τελευταία.

Τις Κυριακές συνεχίζει να με πιάνει μια τάση φυγής από το Λονδίνο. όχι για την Ελλάδα δυστυχώς ή ευτυχώς. Θέλω κάποτε να μείνω στο Βέλγιο.

Το A single man πρέπει να είναι μια από τις καλαίσθητες ταινίες που έχω δει. Κάπως κακό το timing βέβαια αλλά εξαιρετική καλλιτεχνική διέυθυνση.

Αύριο είναι η τελευταία μέρα στη δουλειά. Μετά διακοπές. Δεν νομίζω να έχω χρειαστεί ποτέ τόσο απελπιστικά διακοπές. Η μόνη προετοιμασία μου είναι κάτι καινούρια παπούτσια, μερικά πουκάμισα και μια ζώνη. Α, και μια νέα τσάντα για το ταξίδι. Υπόλοιπο στη τράπεζα: 8 λίρες και 32 πέννες.

Απωθημένο από τότε που είδα το Περα από την Αφρική, να ταξιδέψω κάποτε με ένα μεγαλείο, σε μια από αυτές τις τεράστιες σκηνές στη σαβάνα, με έπιπλα και χαλιά μέσα και μπαούλα vuitton παντού.

Μετά συνειδητοποίησα ότι η αποικειοκρατία τελείωσε. Πάμε παρακάτω.

Ανυπομονώ να κάτσω ένα απόγευμα στο αγαπημένο μας τραπέζι στο Σκουφάκι με τη Χ. και να μιλήσουμε. Για μερικές (πολλές ώρες).

Όταν οι περισσότεροι που ήξερα έχουν φύγει από το Λονδίνο η ζωή όπως την ήξερα αλλάζει πολύ. Και δεν ξέρω αν μ'αρέσει.

Αλλά μ'αρέσει να περπατάω σε μια πόλη που ξέρω καλά.

τραγούδι της νύχτας- απαραίτητη η συνοδεία μιας καλής φίλης από τα παλιά, μερικών κοκτειλς και μιας Αθηναικής πλατείας στα μέσα του Ιούλη- Green Onions- Booker T. & The MG's

London days, unidentified nights

2010-07-07T21:47:00.002+01:00

Αυτό το πράγμα που βάζω τίτλους στα αγγλικά πρέπει να το κοιτάξω. Αλλά δεν έχω χρόνο σήμερα.

έχει ωραίο καλοκαίρι φέτος. όσο ωραίο μπορεί να είναι εδώ, αλλά αν σκεφτείς τα προηγούμενα 2-3, αυτό είναι ένα θαύμα. σήμερα έχει δροσιά και είναι ωραία από το παράθυρο να μπαίνει αέρας, ενώ ακούγεται ο ήχος από τη βελανιδιά μπροστά από το σπίτι.

Είναι ώρες που το Λονδίνο είναι μαγευτικό (μόνο Κυριακές απόγευμα δεν είναι). Είναι ενδιαφέρον να περπατάς και να περνάς μέσα από λίμνες, πάρκα, πάπιες, όπως επίσης και να περπατάς και να βλέπεις παντού μνημεία που μικρός τα έβλεπες στην εγκυκλοπαίδεια και έλεγες 'κάποτε θα πάω εκεί'.

όλα από κοντά φαίνονται μικρότερα.

Χτες ήταν κάπως έτσι, αλλά με καύσωνα. Υπάρχουν ώρες που το Λονδίνο φαντάζει η πιο μοναχική πόλη του κόσμου, κάτι που στην Αθήνα δεν το νοιώθεις τόσο εύκολα. Αλλά χτες είχε ήλιο και ξεχνιόσουν. Κάτι τα μεσημεριανά cocktails στο automat, κάτι ο καιρός, κάτι οι πάπιες στις λίμνες, όλα ήταν καλά.

οι Κυριακές είναι μια άλλη ιστορία. ειδικά το βράδυ. από το σχολείο μού δημιουργούσε ένα άγχος, επειδή έπρεπε να πάω σχολείο. αν και μού άρεσε, και ήμουν και καλός, είχα πάντα θέμα με τους δασκάλους. Είχα μάλλον θέμα με την 'εξουσία' αλλά δεν είναι της παρούσης.

τις Κυριακές με πιάνει η σκέψη να γυρίσω πίσω. Μετά συνέρχομαι και σκέφτομαι τι θα έκανα πίσω, ειδικά τώρα. νομίζω φταίει που αλλιώς τα είχα σκεφτεί και αλλιώς ήλθαν. δεν έφταιγα ακριβώς αλλά δεν έχει σημασία.

τραγούδι της ημέρας- mazy star- all your sisters

Time (and other) differences

2010-06-26T23:45:00.003+01:00

Έχω ένα κουτί στο κομοδίνο μου, πορτοκαλί, από το ΙΚΕΑ, μη φανταστείς τίποτα ιδιαίτερο, κανά 4λιρο το σετάκι. Από ένα παλαιότερο ταξίδι όταν μετακόμιζα στο τρίτο, αισίως, διαμέρισμα στο Λονδίνο.

Βρήκα σήμερα εκεί, δύο μολύβια, αμφότερα από το Παρίσι, μια θήκη CΚ, ένα εισιτήριο από το Χ95 και μια κάρτα επιβίβασης της ΒΑ για ένα ταξίδι για το οποίο κανείς δεν έμαθε ποτέ, κάτι γυαλιά για 3-D), ένα playmobil, ένα Αμοργιανό βραχιολάκι, έναν σελιδοδείκτη από την Πολιτεία, μια καρτ-ποστάλ του Λιχτενστειν (του ζωγράφου, όχι του κρατιδίου), κάτι γράμματα, κάτι φωτογραφίες που ξέχασα να επιστρέψω (το κάνω συχνά).

Άνοιξα το κουτάκι για να βρω ένα δισκάκι με (κάτι άλλες) φωτογραφίες αφού ένας ιός με έκανε να χάσω ό,τι είχα και δεν είχα. Βέβαια, για το τι έχασα δεν ευθύνεται μόνο ο ιός αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Η Madonna τραγουδάει happiness lies in your own hand, από την εποχή που χρησιμοποιούσε μεθόδους τύπου Κοέλο-φιλοσοφία του καναπέ για να κάνει σουξέ.

Κάνει ζέστη, το αεράκι που είχε νωρίτερα σταμάτησε και ζεσταίνομαι, χάνω χρόνο ενώ έχω πράγματα να κάνω (πολλά), όλα είναι περίεργα και θα έπρεπε να υπάρχει ένας νόμος που να απαγορεύει το άνοιγμα κουτιών συγκεκριμένες μέρες του χρόνου.

τραγούδι της νύχτας- Syntax- Message

British Isles Life δεν πάμε καλά

2010-06-18T16:30:00.000+01:00

Σουρεάλ γεγονός της ημέρας:
είμαι πάλι στη δουλειά και ακούω μουσική από κάπου, γνώριμη. Ανοίγω το παράθυρο περισσότερο, κλείνω τους royksopp για να συγκεντρωθώ και ακούω το 'θέλω κοντά σου να μείνω'.

Δεν ξέρω ποιος το έβαλε, πού είναι και γιατί ακούγεται στο κέντρο του Λονδίνου αλλά δεν πειράζει.

Τραγούδι της ημέρας- ποιο άλλο!;

British Isles Working Life

2010-06-17T11:15:00.005+01:00

κανονικά θα έπρεπε να δουλεύω αυτή τη στιγμή. αλλά χαζεύω τη Tate και τη Tower Bridge μιας και έχει καθαρή ατμόσφαιρα και ζέστη σήμερα. Καλά, όχι πολλή ζέστη αλλά για τα δικά μας δεδομένα καλά είναι.

Ζούμε έναν σουρεαλιστικό Ιούνιο, με κρύο, DK καπαρντίνες αγορασμένες σε παρορμητικές μέρες εκπτώσεων, συννεφιά, βροχή και λίγη όρεξη.

Προσπαθώ να κανονίσω διακοπές αλλά νοιώθω σαν 50αρης που βαριέται και θέλει να κάτσει σπίτι του, να το χαρεί και λίγο. Οι τιμές των εισητηρίων δεν βοηθούν. 350 λίρες με την ΟΑ και 380 με τη ΒΑ, business class. Δεν τη ψώνισα, απλά είχαν τελειώσει οι άλλες θέσεις.

Αυτή η μικρή διαφορά τιμών σε διαφορετικές θέσεις και εταιρείες δεν ξέρω αν λέει περισσότερα για την ΟΑ ή την ΒΑ.

Έχω πολλά σχέδια για τις διακοπές: Θέλω να πάω για μπάνιο/ να πάω στο σκουφάκι/ και στη (μ)πρίζα/ στο Γκάζι, ίσως/ στο Πόλις/ στη Πολιτεία γιατί θέλω να πάρω βιβλία/ έχουμε και στο νησί αλλά όχι αυτά που θέλω/ ένα με κάποια πεζά του Ελύτη/ την αυτοβιογραφία του Τζούμα/ για εμάς τους ξενιτεμένους καλό θα είναι, να παίρνουμε ιδέες/ και κανά βιβλίο του Χρηστίδη που έχω καιρό να πάρω/ θέλω να πάω στο πατρικό μου να δω τα βιβλία μου/ να αρχίζω να γκρινιάζω επειδή δεν αντέχω σε θερμοκρασίες πάνω από 28 βαθμούς πια/ επειδή το μετρό θα έλθει σε 9 λεπτά σε ώρα αιχμής/ εδώ μπορεί να κάνει και 4 λεπτά και τσαντίζομαι.

Δεν ξέρω τι να κάνω.

Το πρωι στο μετρό είχαν βάλει τον κλιματισμό. Έχει 22 βαθμούς σήμερα και αρχίζουν οι ανακοινώσεις για τον καύσωνα.

Η αζαλέα μου δεν πάει καλά. Μια μέρα τα άνθη της μαραίνονται. τα καθαρίζω και μετά πετάγονται καινούρια, από αλλού. Γιατί δεν τα κρατάει όλα, δεν ξέρω.

Η καθαρίστρια μου ξερίζωσε το φυτό από το γλαστράκι μου. αυτό από τη Ν. Αφρική, το cosmopolitan. της άφησα σημείωμα και μου έγραψε ένα 'sorry'. Αλλο με εντυπωσιάζει. ότι αν και ξεριζωμένο, ζει ακόμη.

Δεν καταλαβαίνω.

Βασικά πολλά δεν καταλαβαίνω αυτές τις μέρες.

τραγούδι της ημέρας: royksopp- you don't have a clue

British Isles life resuming

2010-06-09T22:39:00.002+01:00

Για μένα ο Ιούνιος είναι το κλείσιμο του έτους. Είναι τα πολλά χρόνια που έχω περάσει στην εκπαίδευση φαντάζομαι.

Στο τέλος του καλοκαιριού, που θα έλθει πιο σύντομα από ό,τι πιστεύω, θα κλείσουν τρία χρόνια από τότε που ήλθα στο Λονδίνο. Σκεφτόμουν πόσοι έρχονται εδώ να μείνουν και τελικά φεύγουν- σε μια βδομάδα, σε ένα ένα μήνα ή σε μερικά χρόνια. Είτε λόγω της ευκολίας και της άνεσης της πατρικής εστίας είτε λόγω της διαφορετικής νοοτροπίας.

Το Λονδίνο ενίοτε μοιάζει με εκείνες τις πόλεις στις οποίες είσαι περαστικός. Μερικοί έρχονται για να σπουδάσουν, άλλοι για να βγάλουν λεφτά, άλλοι για να το ζήσουν, άλλοι γιατί ερωτεύτηκαν και άλλοι γιατί παρασύρθηκαν. Ωστόσο οι περισσότεροι φεύγουν. Θυμάμαι πόσες μέρες πέρασα στην εστία με τα παιδιά, από τη Γερμανία και την Ιταλία ήταν, που έχουν πια φύγει. Δύσκολα θα κρατήσεις επικοινωνία. Χάνεις τη καθημερινότητα που σε δένει. Πάντα πίστευα ότι θα είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα. ίσως αν δεν ήμαστε στο Λονδίνο.

Έβρεχε χτες και κάτι ελληνίδες στο μετρό, προφανώς τουρίστριες, γκρίνιαζαν ότι λογικό είναι. Είναι πολλά τα στερεότυπα που κάνουν κακό στη πόλη. Στη πραγματικότητα δύσκολα βαριέσαι εδώ.

Το καλύτερο είναι να δεις τις αλλαγές της πόλης όταν δουλεύεις σε πανεπιστήμιο. Αδειάζει το πανεπιστήμιο από τον Ιούνιο. Έρχονται όλοι σιγά-σιγά τον Σεπτέμβριο. Η χειρότερη εποχή να ψάξεις για σπίτι με τους φοιτητές να καταφτάνουν από παντού πληρώνοντας τα ενοίκια προκαταβολικά.

ίσως καμμια φορά χρειάζεται μια δεύτερη ευκαιρία για να μείνεις.

Τργούδι της ημέρας: Massive Attack- Black Milk.

Je t'aime*

2010-06-02T18:19:00.002+01:00

Στο νησί μας το καλοκαίρι αργεί. Μπήκε με κρύο, αρκετό, σήμερα θυμίζει περισσότερο καλοκαίρι ο καιρός.

Το Σάββατο στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας περνάω το μεσημέρι σε μια έκθεση με ένα υποβρύχιο, με τους ήχους που ακούς σε χιλιόμετρα βάθους και εικόνες από περίεργα ψάρια στα φυνιστρίνια.

Οι ήχοι είναι πραγματικά ανατριχιαστικοί αλλά έχουν κάτι μαγευτικό. Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα να πάω στον βυθό της θάλασσας ή το φεγγάρι. Μάλλον το πρώτο.

Κάτι ισπανοί προσπαθούν να μπουν στη μέση της ουράς, με παραδοσιακό μεσογειακό τρόπο. κοιτούν τριγύρω, δήθεν θαυμάζοντας το μουσείο και όλο και έρχονται πιο κοντά. ένας κύριος τους λέει να πάνε πιο πίσω και του επιτίθενται, λεκτικά.

Στο vapiano εκτιμώ για μία ακόμη φορά τις μακαρονάδες αλλά με εκνευρίζει το ότι πρέπει να τα πάρω όλα μόνος μου. αλλά το τραπέζι δίπλα στην είσοδο με το δέντρο στη μέση είναι υπέροχο.

σε λίγες μέρες άδειας νοιώθω πάλι τουρίστας. άνοιξε νέο κατάστημα vuitton, ο πορτιέρης σε καλωσορίζει στο maison de vuitton, πουθένα κουβέντα ότι είναι κατάστημα αυτό, αθάνατο μαρκετιν. το μαγαζί είναι γεμάτο κινέζους, μάλλον φοιτητές και μερικές κυρίες με μπούργκες.

πίσω στη δουλειά η αζαλέα ξαναμαράθηκε, κανείς δεν μου τη φρόντισε όσο έλειπα.

τραγούδι της ημέρας- the presets- if I know you

*ο τίτλος είναι από το εικονιζόμενο έργο της εικαστικού Louise Bourgeois, που πέθανε πρις λίγες μέρες, σε ηλικία 98 ετών, ηλικία στην οποία ακόμη εργαζόταν. Ένα από τα πιο γνωστά έργα της είναι μια γιγαντιαία αράχνη, που σήμερα βρίσκεται έξω από τη Tate Modern στο Λονδίνο (υπάρχουν κι άλλα σε άλλα μουσεία).

love will tear us apart

2010-05-22T13:18:00.003+01:00

Πριν μερικές μέρες συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τον θάνατο του Ian Curtis. Συνήθως δεν ασχολούμαι με τέτοιες επετείους μιας και μικρή σημασία έχουν. Συνήθως.

Ο Curtis άφησε τους joy division, έγιναν new order και 30 χρόνια μετά είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα. Δεν έχει σημασία να αρχίσω να αντιγράφω τη wikipedia για πληροφορίες. Σημασία έχει το πώς βλέπει ο καθένας την επέτειο αυτή.

Τον Curtis προφανώς δεν τον πρόλαβα, αλλά μεγάλωσα με τα δισκάκια των joy division. όταν το 2004 ήλθαν στην Αθήνα ξεκίνησα εκστρατεία για να βρω μια αφίσα της συναυλίας, τις έπαιρναν όλες από τους τοίχους και ήταν δυσεύρετες.Tότε δούλευα στη Βασ. Σοφίας και έβλεπες τη Σκουφά γεμάτη αφίσες της συναυλίες και την άλλη μέρα είχαν εξαφανιστεί όλες. Και μετά έβαζαν άλλες και τις εξαφάνιζαν κι αυτές. Τελικά βρήκα μία στη Θεμιστοκλέους, ένα βράδυ και την πήρα σπίτι.

ήταν ροζ και έγραφε, I used to think the day would never come.

όταν μετακόμισα στο Λονδίνο, το δεύτερό μου σπίτι ήταν στο West Kensington, 3 λεπτά από τη the famous three kings pub όπου οι JD είχαν το τελευταίο τους gig στο Λονδίνο.

Θυμάμαι το 24 hours party people, για τη πορεία της factory records, και τον Curtis, ένα καλοκαίρι, μεσημέρι, στα Βριλήσσια, με τη Ρ.

Και το control, ένα μεσημέρι, καλοκαιρινό, με βροχή και υγρασία, στο Λονδίνο, μόνος.

Είναι εντυπωσιακό το ότι μετά από 30 χρόνια είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

τραγούδι της ημέρας: love will tear us apart.

εν αναμονή..

2010-05-19T10:53:00.003+01:00

διαβάζω μια συνέντευξη της Grace Jones. Δεν πολυσυμπαθεί τη Lady GaGa γιατί πιστεύει ότι την αντιγράφει. Άλλο με νοιάζει εμένα. Πότε θα αποδωθούν τα δέοντα στη Roisin Murphy, που ήταν πιο πρωτοποριακή, μια δεκαετία πίσω;

ωστόσο το φόρεμα φτιαγμένο με kermitts ήταν τέλειο.

η Goldfrapp έχει νέο δισκάκι. τώρα που το θυμήθηκα, ακόμη περιμένω να βγει το senior των royksopp.

εδώ συνεχίζουμε να έχουμε έναν γελοίο για πρωθυπουργό.

ο παραπάνω πρωθυπουργός συνειδητοποίησε ότι η Αγγλία πρέπει να κάνει βήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχουν ξεχάσει ότι η Αγγλία επέλεξε να μην υιοθετήσει τη χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάποια χρόνια πριν.

διάβασα ότι ο Godard δεν πήρε άδεια να χρησιμοποιήσει την Ακρόπολη επειδή δεν είχε σενάριο. Αναρωτιέμαι αν οι Αρχές χρειάζονται ένα καλό σενάριο, ή ένα οποιοδήποτε σενάριο για να που το 'ναι'. Κρίνοντας από το γεγονός ότι η Βαρντάλος την πήρε την άδεια, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα χαρτί Α4 να λέει 'σενάριο' με μεγάλα γράμματα.

ίσως αν ο Godard ήταν πιο 'φίρμα' με την ελληνική έννοια φυσικά (δεν το πιστεύω ότι το έγραψα αυτό).

μέσω του Βαμ θυμήθηκα το 01 και τις εικόνες του κόσμου. τα οποία βρήκαν τραγικό θάνατο όταν τα άφησα στο πατρικό μου και θυσιάστηκαν στο βωμό της ανακύκλωσης. γιατί η δική μου μητέρα πρέπει να είναι η τρελλή του Σαγιώ που αποφάσισε στην Ελλάδα του 2010 να ανακυκλώσει;

πάντως έχει ενθουσιαστεί.

είδα μια φωτό από τη συνάντηση του πρωθυπουργού που δεν αναγνωρίζω ακόμη με την Λίζα (τη Β'). δεν έχω ξαναδεί πιο άσχημο σαλόνι! η Λίζα όπως πάντα τρελλή φάτσα.

guilty pleasure: θα πάω να δω το sex and the city. νοιώθω ότι πρέπει να το κρύψω, όπως όταν τρώω όλο το κουτί caprice που πρόσφατα ανακάλυψα στο ράφι του super market.

το Brighton είναι η πιο hip πόλη του νησιού μας.

η ώρα στο γραφείο δεν περνάει με τίποτα και κοιτάω το γλαστράκι με ένα πράσινο αγκαθωτό φυτό που έχω στο γραφείο. από τη Ν. Αφρική είναι η χάρη του.

η αζαλέα στο παράθυρο άνθισε.

τραγούδι της ημέρας: hercules and love affair- blind

today in pictures

2010-05-17T20:52:00.007+01:00

Σήμερα διαβάζοντας εφημερίδες στο ιντερνετ είδα μια υπέροχη φωτογραφία και είπα να βάλω μερικές άλλες σαν ένα είδος 'ειδήσεων'.

η φωτογραφία που τα ξεκίνησε όλα: ένα βατράχι που μόλις ανακαλύφθηκε και μοιάζει με διαστάυρωση του Κερμιτ με τον Γκόντζο.

το laser γίνεται 50 χρόνων αυτή την εβδομάδα και κάποτε οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι τέτοιες θα ήταν οι χρήσεις του (τελικά το χρησιμοποιούμε καθημερινά όταν πάμε για ψώνια). η φωτό από μια εκδήλωση για να γιορταστεί η επέτειος (κι άλλη επέτειος) της κυκλοφορίας του 'Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται'. Μικρός όταν ήμουν πίστευα ότι αυτός ήταν ο πιο κουλ τίτλος ταινίας!

το πρότζεκτ ενός γάλλου φωτογράφου- για να δείξει ότι το Ντουμπάι είναι ό,τι πιο κοντά σε σάι-φάι έχει ο πλανήτης, εμπλούτισε φωτογραφίες με στοιχεία από τον πόλεμο των άστρων. εδώ με το αγαπημένο ελεφαντοειδές (τελικά αυτή η μέρα είχε μόνο επετείους, λειζερ και πολεμο των άστρων).

τραγούδι της ημέρας: season song by Blue States

Μερικοί στίχοι μόνο

2010-05-05T18:22:00.002+01:00

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωήμα είναι ζωή αυτή;
όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες
οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
και κανείς δε διακινδυνεύειη αγάπη μάς διαφεύγει
κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριάσ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσεςείχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες
Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει
ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση
κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψηκαθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρουςσαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωσητο 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
πιο γυμνασμένουςνα κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμακι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνάκι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσεςείχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες
Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακήπρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε
μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίονα κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριάσ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνάκι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ...

* από το ταξίδι της φάλαινας. ΣΝ

ο ταξιδιωτικός μου σάκος

2010-05-01T21:40:00.002+01:00

ο εξώστης των στέρεο νόβα/το κύμα του ΚΒ/το 2/Metropolis/τα τελευταία δέκα λεπτά του 6 feet under/το όλα για τη μητέρα μου/το happy together/το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ στα καλά του, σε μια αμοργιανή παραλία/η Αμοργός/η πρώτη φορά που διάβασα την εφηβεία της λήθης. ήμουν, νομίζω, 10/κάτι παλιά playmobil/η Μπλε ταινία/το Άλμπατρος της Τριανταφύλλου/το Αγγλικό Κοινοβούλιο από τον Μονέ/όλο το έργο του F. Bacon/πόνος/μια διαφήμιση του evian στον περιφερειακό του Παρισιού/η Αθήνα/ένα πρωί στη Φολέγανδρο διαβάζοντας στη παραλία/τα κόμιξ μου/το πρώτο μου σπίτι/ο Θάνατος στη Βενετία/Roman Holiday/η έλλειψη φόβου στα 20/να διαχωρίζεις τις σελίδες που έχουν γίνει μία στα βιβλία του ΙΚΑΡΟΥ/τα άπαντα του Ελύτη/τα παιδιά κάτω στον κάμπο/ο Μιχάλης Κατσαρός/Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης/η μουσική από το Μια αιωνιότητα και μια μέρα/το περιοδικό Γαιόραμα/οι σελίδες του Εμείς και ο Κόσμος/ο Μακβεθ/η πρώτη φορά που άκουσα placebo/η mylene farmer/μια άνοιξη στη Σκουφά/η ΑΣΟΕΕ όπως την είδα πρώτη φορά/οι γυναίκες του Αλμοδόβαρ/το atonement/η madama butterfly/οι αλιείς μαργαριταριών/το wired/οι φωτογραφίες της vogue/η Μεριλ Στριπ/ο Αρονόφσκι/η θάλασσα/7 το πρωί σε ένα μπαλκόνι στο Αιγαίο/ο Μαιος/η γυναίκα με λουλούδι του Πικάσσο/ο Ναρκισος του Νταλί/οι James/οι Tindersticks/οι Divine Comedy/το αγαπημένο μου λοφάκι στο St James's Park/ο Χατζιδάκις/ο Εγγονόπουλος/μια φωτογραφία 20τόσων χρόνωνσε ένα λεύκωμα/κάτι χειρόγραφα γράμματα/να είσαι ξυπόλητος στο νερό/the smiths/και και και....

και για το τέλος(;) μια λέξη που διάβασα κάποτε και κράτησα: Αιγαιοδρόμιο.

ο ήλιος καίει

2010-04-25T12:47:00.002+01:00

Καλά, δεν καίει ακριβώς, ειδικά σήμερα αλλά χτες είχαμε μια ακόμη ηλιόλουστη μέρα και όπως κάθε λονδρέζος που σέβεται τον εαυτό του πήγα κι εγώ στο Hyde Park για pic-nic, το οποίο περιελάμβανε μπισκότα, σταφύλια, κρασί, κι άλλα μπισκότα και βιβλία τα οποία κανείς δεν διάβασε αφού μας έπιασε η πολυλογία.

Βασικά ούτε χτες έκαιγε ο ήλιος τόσο όσο τη Παρασκευή αλλά και πάλι άσχημο δεν το έλεγες. Το κακό ήταν ότι πήγαμε αργά και οι καλές θέσεις είχαν πιαστεί οπότε αναγκαστήκαμε να κάτσουμε δίπλα σε μια παρέα αμερικανών με house μουσική (why...?) που κάθε τοσο πετούσε παγάκια προς κάθε κατεύθυνση (θα το πω, χωρίς ντροπή, δεν αντέχω την αμερικανική προφορά, με διαολίζει).

Μία κοπέλα από τη παρέα ήταν ελληνίδα με αγγλίδα μητέρα (άσχετη πληροφορία αλλά νοιώθω μια αλληλεγγύη όποτε γνωρίζω ελληνο-κάτι, καθ'οτι μισός καναδός) και συζητούσαμε με τους άλλους ότι στην Αθήνα με τα δύο πάρκα αν πας στον εθνικό κήπο πρέπει να είσαι μέσα στις παρακάτω κατηγορίες: γεροντάκι, παιδάκι, γονέας προαναφερθέντος παιδακίου, pervert. Έχοντας κάνει pic nic και στον εθνικό κήπο (όχι που θα μου ξέφευγε) θυμάμαι ο κόσμος μας κοιτούσε κάπως περίεργα.

Όπως και να έχει, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι το να ξαπλώνεις στο πάρκο με τον ήλιο να σε χτυπάει είναι τρελλή ευτυχία. Σήμερα είχα σκοπό να πάω στο πάρκο να διαβάσω για να μη κάθομαι σπίτι αλλά χάλασε ο καιρός οπότε αποφάσισα να μη διαβάσω καθόλου.

Αυτή τη στιγμή βγαίνει πάλι ο ήλιος αλλά το πρώτο πράγμα που μύρισε όταν άνοιξα το παράθυρό μου το πρωί ήταν η βροχή στο έδαφος και αυτό αξίζει (νομίζω) λίγες ώρες λιγότερο ήλιο.

Σήμερα..

2010-04-21T23:25:00.003+01:00

...είδα ένα από τα πλέον προπαγανδιστικά εξώφυλλα της evening standard. Ακόμη και για τα δικά της δεδομένα.

...γέλασα, δις, βλέποντας διαφημίσεις, στο μετρό, του Ισλανδικού υπουργείου τουρισμού να σε παροτρύνουν να πας στην Ισλανδία, με αεροπλάνο για διακοπές. η μία είχε στο φόντο ένα ηφαίστειο.

...συνειδητοποίησα ότι ο υπουργός εξωτερικών (του νησιού μας) είναι κουκλί.

...επίσης συνειδητοποίησα πόσο σουρεάλ είναι να έχεις αποκλειστεί στο νησί. για μια βδομάδα σχεδόν δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. από τον πόλεμο είχε να συμβεί αυτό.

...έμαθα σε τι ταχύτητα βγαίνουν τα φτερά μιας κότας όταν την ξεπουπουλιάζεις. και το ξέχασα άμεσα. αλλά ήταν πολύ γρήγορα.

...πήγα στη δουλειά με το νέο μου lunchbox και ήμουν σαν μαθητής στο σχολείο.

...συνειδητοποίησα ότι δεν έχω δει ποτέ μου μηλιά.

...επίσης, τη προηγούμενη βδομάδα στο πάρκο της γειτονιάς μου τα δέντρα δεν είχαν φύλλα. σήμερα είχαν γεμίσει. έγιναν όλα τόσο γρήγορα.

...το Λονδίνο φαινόταν πιο όμορφο.

...με έλουσε κρύος ιδρώτας.

...ίσως επειδή έμαθα ότι σε ένα μήνα θα γίνω επίσημα προιστάμενος και φοβάμαι.

...ήθελα να πάω βόλτα αλλά δεν είχα παρέα.

...ένοιωθα παράξενα όλη τη μέρα.

...έφτασε το βράδυ και δεν θέλω να κοιμηθώ.

Post γκρίνιας

2010-04-12T23:18:00.002+01:00

Ακούγοντας groove armada για κάμποσες ώρες σκέφτομαι ότι αρχίζω να καταλαβαίνω τους βρεταννούς που κοιτούσα αποσβολωμένος όταν πρωτοήλθα εδώ. Τελικά το κρύο το συνηθίζεις και δεν το καταλαβαίνεις. Γι'αυτό κάθομαι με ανοιχτό παράθυρο, κοιμάμαι με ανοιχτό παράθυρο, αν και ο καιρός δεν επιτρέπει τέτοια (ξαναήλθε το κρύο).

Αυτές τις μέρες τρία πράγματα σκέφτομαι συνεχώς. Το ένα είναι τα χρόνια στο Λονδίνο. Που με κάνουν να είμαι πια σπίτι μου εδώ. Μιας και η μνήμη μου, όταν λειτουργεί, λειτουργεί εξ'αιτίας της όσφρησης και της μουσικής, υπάρχουν πολλά που μού θυμίζουν το Λονδίνο, σαν σπίτι μου. Η μυρωδιά του γρασιδιού, κάτι δισκάκια της PJ Harvey, των Portishead, των, Tindersticks, η Dior Homme Sport. Που μου θυμίζουν απογεύματα στη Victoria Line, κάτι απογευματινές βόλτες στη Brick Lane, μια άνοιξη σε ένα μπαλκόνι ενός βικτωριανού σπιτιού.

Το δεύτερο είναι το Παρίσι. Καμία σχέση με το θέμα μας. όταν το άφησα πρώτη φορά, νόμιζα ότι έπρεπε να ξαναγυρίσω. Δεν το έκανα για 3 χρόνια. όταν το έκανα, ήταν τελείως διαφορετικό και νόμιζα ότι όταν το πρωτοαγάπησα ήταν σαν τους ανοιξιάτικους (όπως καταλαβαίνεις, στο μπλογκ αυτό που ο χρόνος είναι μια σχετική έννοια, όλα γίνονται για την άνοιξη) φοιτητικούς έρωτες που μετά από χρόνια σκέφτεσαι και αναρωτιέσαι πώς το έκανες εσύ αυτό. Και μετά από ένα περίπου χρόνο από τη τελευταία επίσκεψη, ακόμη σκέφτομαι το πώς ήταν τότε. Να μπαίνω στο μετρό κάθε μέρα, να πηγαίνω για φαγητό, σε μουσεία. Επίσης πέρσι συνειδητοποίησα πως είχα χάσει την άνεση που είχα στα γαλλικά. Κάποτε δεν με έπιανες.

Το τρίτο θέμα είναι μια συνάντηση που είχα τις προάλλες. Πριν κανά μήνα, όπως είχα γράψει εδώ, είχα συναντήσει στο δρόμο για το waitrose έναν παλιό μου συμμαθητή. Τελικά συμφοιτητής μου ήταν, όχι συμμαθητής. Τον ξανασυνάντησα τη Παρασκευή και αυτή τη φορά μου μίλησε. Εκτός του ότι με χαιρέτησε με έναν παράξενο τρόπο- μια χεραψία τύπου ράπερ/αγκαλιά που δεν πολυκατάλαβα και προσπάθησα να ξεχάσω μιας και οι διαχύσεις δεν είναι το δυνατό μου σημείο, με είπε και πατριώτη. Ομολογώ ότι το τελευταίο το βρήκα κάπως συλλεκτικό και δεν είπα τίποτα (άσε που με είχαν κυριεύσει οι εικόνες από μια συνάντηση δύο ελλήνων σε ανθρακορυχείο στο Βέλγιο όπου από τη χαρά τους φωνάζουν πατριώτη και τρέχουν να αγκαλιαστούν- μετά γύρισα στο Λονδίνο του 2010). Στα 5 λεπτά που μιλήσαμε, δύο πράγματα μού είπε: πόσο άσχημες είναι οι αγγλίδες και πόσο 'κωλοχώρα' (δική του έκφραση) είναι η Αγγλία. Τότε θυμήθηκα ένα άλλο περιστατικό όταν πάλι τυχαία συνάντησα έναν παλιό μου φίλο στη σχολή στο Λονδίνο. Ήταν με μια φίλη του Κυπρία και όταν τον ρώτησα πώς βρήκε το 'νησάκι μας' η κοπελιά γύρισε έκπληκτη και με ορθάνοιχτα μάτια με ρώτησε: 'νησί μας; ελλαδίτης (sic) δεν είσαι εσύ;'. Όταν τόλμησα να πω ότι είμαι μια χαρά εδώ πέρα και κοντεύω να γίνω επίσημα κάτοικος (λόγω naturalisation) με ξανακοίταξε (τέτοιο βλέμμα είχε μόνο το 4χρονο ανιψάκι μου όταν με ρώτησε πού πήγε η μαμά του Νέμο- και της είπα ότι πέθανε και δεν συνέχισε τη κουβέντα) και με ρώτησε αν έχω ιδέα τι έχει κάνει η αγγλική εξωτερική πολιτική στη Κύπρο (το γιατί να με νοιάζει δεν μού εξήγησε) και τι άσχημη χώρα είναι. Τη ρώτησα αν έχει συνειδητοποιήσει σε ποιας χώρας το έδαφος βρίσκεται και μού είπε ότι ήλθε για τη γνώση και για να φύγει αμέσως για να κάνει κάτι καλό στη χώρα της. Αυτό, ομολογώ, μού θύμισε λίγο την απάντηση των παιδιών της ΚΝΕ στην ΑΣΟΕΕ όταν τούς ρωτούσε κανείς γιατί ήταν στην ΑΣΟΕΕ που γενικά ήταν πανεπιστήμιο του καπιταλισμού και σου έλεγαν ότι ήλθαν για να πολεμήσουν το σύστημα απο μέσα.

Μάλιστα.

Η πρώτη περίπτωση ήταν χαρακτηριστική έλληνα. Η φέτα εδώ δεν είναι αρκετά καλή, αλάτι σαν το Κάλλας δεν υπάρχει, ελληνικός ήλιος δεν βγαίνει, οι άγγλοι είναι ξενέρωτοι κτλ. Αλλά δεν γυρνούν πίσω, ποιος ξέρει γιατί ταλαιπωριούνται εδώ. Η δεύτερη περίπτωση με τσάντισε περισσότερο. Για δέκα λεπτά είχα μια αφιονισμένη να αραδιάζει ονόματα, ιστορικά τοπονύμια, ημερομηνίες, οράματα ενώσεων, με μια προφορά με χαρακτηριστικό couleur locale και να με ρωτάει γιατί δεν θέλω να γυρίσω πίσω μετά με το διδακτορικό για να δώσω κάτι στη χώρα μου.

Πραγματικά δεν έχω χειρότερο από αυτό. Το θυμάμαι και στην Αθήνα με τους γκρινιάρηδες. Όλα στραβά ήταν. ε φύγε τότε, και πήγαινε αλλού, η γκρίνια μόνο κακό κάνει (η Αθήνα είναι λαμπρό παράδειγμα). Μού κακοφαίνεται αυτό, ίσως είμαι γκρινιάρης και να έχουν δίκιο, ίσως να μένουν εδώ επειδή δεν έχουν τι να κάνουν εκεί, αλλά γιατί πρέπει να κατηγορείς τα πάντα, γιατί να κλείνεσαι στα ήθη της χώρας σου όταν είχες τη τύχη να μπορείς να φύγεις από εκεί; μια τύχη που πολλοί θα ήθελαν να έχουν, ίσως. Στην ουσία, το ερώτημά μου είναι γιατί μερικοί Έλληνες θυμούνται την πολυπολιτισμικότητα μόνο όταν αφορά σε μοχίτος, διακοπές στο Ντουμπάι και λιβανέζικα εστιατόρια που είναι όλα τρέντι;

Γκρίνιαξα και χαιρετώ.

The Spring has sprung!

2010-04-09T09:52:00.004+01:00

Το παρόν ποστ διαβάζεται μόνο με αυτό (όπως και γράφτηκε άλλωστε).

Σήμερα, όντας η δεύτερη συνεχόμενη μέρα με ήλιο στο εξωτικό Λονδίνο, η μέρα απαιτεί ειδικό ποστ για να γιορτάσουμε την υπέροχη Λονδρέζικη άνοιξη. Δουλειά δεν βγαίνει σήμερα και κοιτάω τα γλαστράκια μου στο παράθυρο και την Tower Bridge λίγα μίλια πιο ανατολικά, με το φως παντού. Κάπου στη μέση, και η Tate.

Από το άλλο παράθυρο νομίζω είναι η καλύτερη πλευρά της πόλης: το κομμάτι που έχει το Southbank, και το Κοινοβούλιο. Στη μέση ο Τάμεσης και ένας δρόμος γεμάτος δέντρα που σε λιγότερο από ένα μήνα θα γίνουν καταπράσινα.

Πρέπει να αντικαταστήσω το πρωινό μου τσάι με κάτι άλλο, πιο ταιριαστό. Αλλά τι;

Στο μετρό βλέπεις τον παραλογισμό της άνοιξης. Οι μισοί είναι με κοντομάνικα, οι άλλοι μισοί με παλτό. Εγώ είμαι με πουκάμισο και καπαρντίνα, κάπου στη μέση.

Ο σουρεάλ συνδυασμός καπαρντίνας με γυαλιά ηλίου (και ομπρέλλα γιατί ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σού έλθει) πολύ μ'αρέσει.

Μόνο ένα μας λείπει: θάλασσα. μια μικρή παραλία. σαν αυτή που έχω στο desktop για daydreaming όταν δεν έχω δουλειά. ζηλεύω.

Αν φύγω νωρίτερα ίσως πάω στη Tate, η θέα από ένα μικρό μπαλκονάκι που έχει είναι πολύ ωραία.

Νομίζω κάπως έτσι είναι η ιδανική άνοιξη. Δεν έχει (πολλή) ζέστη αλλά τη χαίρεσαι ακριβώς επειδή δεν σου χαρίζεται απλόχερα.

Θυμάμαι πέρσι τον Μαίο που κυλιόμουν στο Hyde Park. Άντε και φέτος τα ίδια!

Έχουμε γεμίσει ανθισμένες αμυγδαλιές στη γειτονιά και μου θύμισε τη συσκευασία της ΙΟΝ, με το κλαδάκι αμυγδαλιάς. Και έναν Απρίλιο στο πατρικό μου, στον κήπο με τις αμυγδαλιές (παρά το ότι ήταν σε πόλη) να διαβάζω το Εκκρεμές του Φουκώ (δεν είναι τόσο το πόσο μού άρεσε το βιβλίο αλλά το ότι λόγω ενός απογεύματος το συνδύασα με τον ανοιξιάτικο Απρίλιο).

Θέλω να φωτογραφίσω το παράθυρό μου αλλά θα με πάρουν χαμπάρι. όχι ότι δουλεύει κανείς αλλά επιμελώς προσπαθούμε να κρύψουμε ότι καθόμαστε. Spring is in the air

(written by a proud Londoner)

Βlimey!

2010-03-27T20:47:00.004Z

Είδα κι εγώ το γνωστό βιντεάκι. Ναι, το ομολογώ (όχι της Τζούλιας, αυτό με τη παρέλαση που ήταν πιο 'σκληρό').

Όπως φαίνεται από τη λίστα στα δεξιά, αυτή τη περίοδο αυτή τη περίοδο διαβάζω το 'Ουδέν νεότερο από το Δυτικό μέτωπο', το οποίο το είχα διαβάσει πρώτη φορά όταν ήμουν στο σχολίο και στην ιστορία, το ανέφερε μια από εκείνες τις πηγές που είχαν τα κεφάλαια εκατέρωθες του βασικού κειμένου (που μόνο κάτι geeks με λατρεία στην ιστορία διάβαζαν τότε). Μού είχε κάνει εντύπωση κάτι που είχε γράψει ο Ρεμάρκ, για να δώσει τον παραλογισμό του πολέμου (και του στρατού, προσθέτω εγώ): ότι ένα γυαλισμένο κουμπί μετρά περισσότερο από τόμους φιλοσοφίας.

Το υπόλοιπο βιβλίο είναι μια μάλλον επώδυνη καταγραφή του πολέμου μέσα από τα μάτια ενός στρατιώτη που δεν θα ήθελε να ήταν εκεί. Καμμια σχέση με κάποιον που θα ήθελε να πάει, ή ακόμη και θα προκαλούσε κάποιον για να λύσουν 'εθνικές' διαφορές. Είναι παράξενο πώς υπάρχει ακόμη πόλεμος όταν υπάρχουν τέτοιες καταγραφές, έστω και αν τέτοιο βιβλίο δεν είναι καταγραφή ενός πολέμου, αλλά των εσωτερικών διεργασιών μιας γενιάς που τον έζησε.

Διαβάζοντάς το, σκεφτόμουν το βίντεο που είδα και συγκεκριμένα την εκ του ασφαλούς επίθεση μερικών. Φυσικά και κανείς δεν έχει ζήσει πόλεμο και δεν είναι αυτό που μας μαθαίνουν στο σχολείο, μια σειρά ηρωισμών που κάνει ένα έθνος (όχι κράτος, μερικές καταστάσεις έχουν άλλες έννοιες) να ξεπερνάει τα άλλα.. καλά.. φυσικά και δεν ειπώθηκαν αυτά μπροστά από τη Βουλή, αλλά κοντά στην Ομόνοια, που κανείς 'επίσημος' δεν άκουγε.

Τέτοιος είναι ο ηρωισμός.

Και για μια ακόμη φορά σκέφτηκα ότι είναι καλύτερα που δεν μένω πια στην Ελλάδα.

όπως και να έχει, επειδή δεν τα συμπαθώ τα πολιτικά, θα γυρίσω στο βιβλιαράκι μου, εν αναμονή του επόμενου, που το amazon δεν λέει να μου στείλει: το logicomix! (google it).

Προτάσεις

2010-03-16T20:30:00.003Z

Αγαπητό ημερολόγιο και καλό μου κοινό,

σήμερα δεν έχω κάτι να πω και αντί να σωπάσω με χάρη αποφάσισα να κάνω ποστ για να να διαδώσω τη (κλεμένη) σοφία μου.

Ένα από τα καλά του BBC είναι τα ντοκιμαντέρ του (όχι, μη πατήσεις το χ ακόμη). Ένα από αυτά είναι αυτό που ξεκίνησε πριν από 2 κυριακές και έκανε αυτά τα βαρετά βράδια που σιχτιρίζεις που την άλλη μέρα πρέπει να πας για δουλειά κάπως καλύτερα.

Λέγεται The wonders of the solar system περιγράφει αυτό που φαντάζεσαι. Και αν νομίζεις ότι θα τη γλυτώσεις χωρίς εξέταση, χα!, πλανάσαι πλάνην οικτράν. όλα τα επεισόδια τα ανεβάζουν στο site του BBC ώστε να τα ξαναδείς, ή να τα δεις αν τα έχασες. το πρώτο επεισόδιο, ήταν αφιερωμένο στον ήλιο και το δεύτερο στον Κρόνο. Γενικά, είναι πολύ ωραίο, μαθαίνεις και πράγματα για να εντυπωσιάσεις μετά (είναι ωραίος τρόπος να πιάσεις συζήτηση σε πάρτυ).

Και τώρα η στιγμή που δεν λέει να έλθει: το λινκ! http://www.bbc.co.uk/iplayer/episode/b00rkksg/Wonders_of_the_Solar_System_Order_out_of_Chaos/

(δεν βάζω το βίντεο, μη μου κάνει καμμια μήνυση το BBC και τι θα κάνω μετά). Οπότε, αν τα αγγλικά δεν είναι θέμα, και δεν υπάρχει πρόβλημα με την Lancashire accent (που σε άντρες έχει μια γοητεία, σε γυναίκα μου κάνει κάπως provential), ta-dah!

Την άλλη βδομάδα θα κάνω και τεστ (πχ πόσα φεγγάρια έχει ο Κρόνος;).

υγ. για κάτι πιο ελαφρύ υπάρχουν τα Στρουμφ που χαζεύω τελευταία και σήμερα άκουσα τη Ψιψινέλ να λέει την θεική ατάκα: 'τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια'.

υγ2. η φωτό δεν είναι ακριβώς θαύμα του σύμπαντός, αλλά είναι θαύμα του δικού μου σύμπαντος.

υγ3. σκέφτηκα επίσης να ασχοληθώ με τη eurovision αλλά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αν αυτό εκπροσωπεί τη χώρα μου εγώ θα δηλώνω Ισπανός! Έλεγα κάτι σε Φιλανδό αρχικά αλλά με τα χρώματά μου δεν πείθω.

English Isles Life Day #949

2010-03-13T19:07:00.005Z

Αγαπητό μου ημερολόγιο που τόσο σε έχω αγνοήσει, ελπίζω να με βρίσκεις καλά. Σήμερα ήταν μια παράξενη μέρα αφού ξύπνησα στις 9 και φόρεσα κάτι ανοιξιάτικο και βγήκα έξω και δεν κρύωνα. Το οποίο σήμαινει ή ότι ήλθε επιτέλους η άνοιξη ή απλά συνήθισα τον καιρό εδώ και θα γίνω σαν εκείνους τους πιγκουίνους που επισκέφτηκαν μια μέρα το σπίτι του Μπους-Μπους του βοδιού-παλλικάρι (ας μου πει κάποιος ότι θυμάται αυτό το καρτούν και δεν είμαι ο μόνος).

Α, ίσως, καλό μου ημερολόγιο (κι εσύ καλό μου κοινό) παρατήρησες ότι η φωτογραφία απεικονίζει μια τάρτα. Εγώ την έφτιαξα (από κάτω έχει και πρόταση σερβιρίσματος, κομπλέ με σερβίτσιο και πετσετούλα). Ναι, ξέρω, μού άρπαξε κάπως στις άκρες αλλά ήταν η πρώτη μου τάρτα (αλλά ουχί η τελευταία) και συγχωρούμαι. Δεν βλέπεις τι έχει μέσα αλλά θα σου πω εγώ: έχει πράσο (αμέ) και Cheshire cheese , που ομολογώ, πρόσφατα έμαθα. Μέχρι πρότινος μόνο τη Cheshire Cat ήξερα, που προφανώς είναι συγχωριανή με το τυρί.

όπως καταλαβαίνεις είμαι πολύ περήφανος. Αύριο θα φτιάξω Cheesecake με μελιτζάνα (δεν είναι ακριβώς κεικ απλά το ονόμασα έτσι γιατί ακούγεται ωραίο). Τι λες; τι με εχει πιάσει και μαγειρεύω;

Πρώτον, το κάνω επειδή το έχω μέσα μου και είμαι παιδί για σπίτι. Δεύτερον ήταν μια ιδέα, λόγω Οσκαρ, να κάνω theme weekends με βάση ταινίες από τα φετινά Όσκαρ. Οπότε αυτό το σ/κ κάνω το Julie & Julia. Βέβαια, πρέπει να πω ότι θα είναι το πρώτο και τελευταίο theme weekend γιατί τα φετινά Όσκαρ δεν βολεύουν. Οι άλλες εναλλακτικές που είχα ήταν να κάψω το δέντρο έξω από το σπίτι και να κλαίω όντας βαμένος μπλε, κάτι μεταξύ στρουμφακίου και ροζ (μπλε) πάνθηρα. Μια άλλη λύση ήταν να κάνω ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο του Ιράκ και έπρεπε να πετάω βόμβες σε ιρακινούς γείτονες, αλλά αφενός δεν έχω (ούτε βόμβες ούτε ιρακινούς γείτονες), αφετέρου αυτό στην Αγγλία τιμωρείται (μη κοιτάς τι λένε οι εφημερίδες). μια άλλη λύση ήταν να κάνω το Precious και να αρχίσω να πετάω στη μαύρη κόρη μου ό,τι βρω μποροστά μου αλλά δεν το έχω το βίαιο (επίσης δεν έχω κόρη). απέρριψα την ιδέα να φουσκώσω μπαλόνια έξω από το σπίτι και να πετάξω όπως επίσης και να παντρευτώ έναν ήδη παντρεμένο μεσήλικα. όπως καταλαβαίνεις η ιδέα μου, αν και πρωτότυπη, είχε αντικειμενικές δυσκολίες.

Ενιγουέι, η δουλειά συνεχίζει να πηγαίνει καλά, προχτές πάλι έκανα μια φοιτήτρια να κλαίει (ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες) και ένας άλλος φοιτητής μου αποκάλυψε ότι τα σ/κ ντύνεται Βικιν (Viking ντε) και παίρνει μέρος σε αναπαραστάσεις μαχών (ντυμένος ανάλογα).

Το μεγαλύτερο κουλό της βδομάδας όμως ήταν άλλο (δεν θα το βρεις). Εκεί που περπατούσα από το Waitrose προς το σπίτι, στο δρόμο είδα έναν γνωστό, έναν παλιό μου συμμαθητή. Βέβαια, δεν μπορώ να θυμηθώ αν ήταν από το Λύκειο ή από τα ένδοξα χρόνια μου στην ΑΣΟΕΕ αλλά δεν έχει σημασία γιατί πάλι ενεός έμεινα (όπως καταλαβαίνεις δεν μιλήσαμε γιατί δεν τον συμπαθούσα τότε- αυτό το θυμόμουν- και δεν νομίζω να άλλαζε τώρα αυτό).

Mid-Night Soundtrack

2010-03-01T00:01:00.003Z

Ακόμη κάνει κρύο εδώ. Ο παραδοσιακά ήπιος Αγγλικός χειμώνας δεν ήλθε ποτέ φέτος. Το οποίο στο δικό μου σύμπαν σημαίνει ότι ούτε το παραδοσιακά ανύπαρκτο Αγγλικό καλοκαίρι δεν θα έλθει, οπότε θα έχουμε ζέστη και ήλιο.

Αν και τώρα που το σκέφτομαι και πέρσι έτσι ήταν. Και είχαμε 'call in sick' days (δηλητηρίαση/κακό hungover by far οι πιο συχνές δικαιολογίες, και τρέχαμε στο Hyde Park και ξαπλώναμε στο γρασίδι.

Δεν ξέρω γιατί αλλά στο δρόμο για το Waitrose με πιάνει το υπαρξιακό μου. Και σκέφτομαι πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που ήλθα εδώ. Η μία άμεση συνέπεια είναι το ότι έχω μπερδέψει την ώρα μετά την οποία μπορείς να πιεις αλκοόλ με αξιοπρέπεια.

Το drinks after work με apple martinis στις 5.30μμ είναι πιο συχνό από ό,τι νομίζεις.

Ακόμη θυμάμαι το πρώτο πρωί στο Ηeathrow T1. Mε τη ζωή μου όλη σε μια βαλίτσα- κι ένα μόνο εισητήριο. Ακόμη αναρωτιέμαι πώς χώρεσαν όλα.

Τώρα όλα αυτά τα γράφω επειδή δεν μπορώ να κοιμηθώ νομίζω.

Μόλις τελείωσα το επετειακό τεύχος του Empire για τα 20 χρόνια του. Και θυμήθηκα τις ταινίες που έβλεπα τα 90's. Για πολλά χρόνια δεν έκανα τίποτα άλλο. Νομίζω χρωστάω πολλά στον Κισλόφσκι και τον Αλμοδόβαρ. Ο πρώτος είναι ο μόνος σκηνοθέτης που όντως μού λείπει και ο δεύτερος ο μόνος που θα μού έλειπε αν σταματούσε. Α, και ο Αρονόφσκι.

Πάντα έχω ένα πρόβλημα με το πώς να κλείσω τα ποστ μου χωρίς να φανεί απότομο. Θέλω να κλέψω την ιδέα κάποιου και να τα κλείνω αφήνοντας μισοτελειωμένες προτάσεις αλλά θέλω κάτι πιο πρωτότυπο.

ίσως με μια παράφραση του τίτλου του blog μου, από μια φίλη μου: χρωστάμε στη διάρκεια ενός κοκτειλ τη πιθανή μας ευτυχία. Από τις εποχές που ξημεροβραζιόμαστε στο Pop, μετά τη δουλειά, και μέχρι να πιούμε ακόμη και τα λεφτά για το ταξί.

Αφιερωμένο σε εκείνο το φτερωτό γουρούνι που κρεμόταν στο pop και βρήκα αργότερα σε ένα παιχνιδοπωλείο κάπου στο Λονδίνο

Καθώς έγραφα το ποστ ακούγονταν:

John Martyn, Patti Smith, PJ Harvey, The Smiths, Tori Amos, Divine Comedy, The Presets, Bjork, Tindersticks, Massive Attack, Placebo (special references to their b-sides) και Portishead

(ναι, μού πηρε αρκετή ώρα να το γράψω)

Και είχα τις εικόνες από:

24 Hour Party People, Velvet Goldmine, High Fidelity, I am not There, Broken Embraces, Requiem for a Dream, Control